(.จับบาธแต่งตัว)

(เขินเลย เรียวโจเองก็สวยตะลึงเหมือนกันนะคะะะ🥺🫣💜🔥✨✨)

(เค้าสวยมั้ยลาร์ฟี้🥺✨)

(แม่ก็รักลินลินนนน)

(เขินเลย///🥺✨ มอลเฟย์ของมี๊ก็สวยยยย)

(อุ้ย ขนาดนั้นเลยนะะะ มารตี้ชมเกินไปแล้ว🥺🫳💜✨✨)

(จ๋าาา คนสวยของแม่🥺💜✨)

(เผลอๆกะเทยกว่าเดิม5565555)

(/สะบัดผม💅💜✨

(ถ้าวันไหนเสียน้ำตา เดี๋ยวแม่จะซับน้ำตาให้หนูเองนะลูก🥺🫳💜)

(ต้องแดงฟ้าอยู่แล้วมั้ย)

"ฉันว่าเรื่องของฉันมันน่าเบื่อ..."

"เอาเป็นเธอก่อนแล้วกัน"

เขาเอ่ยเสนอ พลางผายมือไปทางเพอร์สัน เป็นเชิงว่าให้เขาเริ่มก่อนได้เลย

โซนาต้ามองดูตาสี่คู่ใสแป๋วของเด็กแฝดด้วยสายตาเหนื่อยใจ ไม่นึกว่าจะต้องมาเจอลูกไม้อะไรแบบนี้

แต่จะให้เล่นเกมแล้วต้องเสียงธงไปทั้งอย่างนี้มันก็คงง่ายไปล่ะมั้ง

"แล้วถ้าฉันอยากให้นับไปจนถึงเลข23ล่ะ?"

(เย้ย เขินเลย🥺✨ มาร์ตี้ของม๊าก็น่ารักสุดๆเหมือนกานนน)

“ก็นะ ใครๆก็ต้องมีข้อบกพร่องกันทั้งนั้น“

ว่าพลันเดินไปยืนหยุดอยู่ที่ระเบียงช่องหนึ่ง เมื่อมองลงไปก็เห็นนักเรียนบางส่วนเดินอยู่ เขาเดาว่าน่าจะเป็นพวกที่มาเดินเถลไถล ไม่ก็เดินหลง

“อยากจะย้อนความหลังหน่อยมั้ยล่ะ?”

เขาหันมาถาม พลางเอนตัวพิงไปกับระเบียงทางเดินด้วยท่าทีสบายๆ

“มาเล่าเรื่องตอนเพิ่งเข้ามาที่นี่”

“แหม่ เธอนี่ทำตัวเป็นรุ่นพี่ที่แสนดีจังเลยนะ”

”พวกน้องๆที่ได้เจอเธอ คงรักตายเลย“

หัวเราะเบาๆ พลางเอ่ยหยอกตามประสา

“ก็จัดว่าใช้ได้”

“หน้าตาแต่ละคนก็ดูดีสมกับที่เป็นหอพอมฟิโอเร่ แต่ฝีมือก็คงจะต้องรอดูกันต่อไป“ เขาเอ่ยตอบเสียงเรียบ

”แล้วของเธอล่ะ มีรุ่นน้องที่น่าสนใจบ้างรึเปล่า?“

“อืม ขอให้เป็นเปิดเทอมที่ดีสำหรับเธอเช่นกัน”

เขาเอ่ยกลับ ก่อนจะรับต่างหูมาใส่ไว้ยังที่ของมันดังเดิม พลางมองรุ่นน้องปีหนึ่งคนนั้นเดินจากไปจนลับสายตา ซึ่งตัวเขาเองก็ควรไปแล้วเช่นกัน…

(ขอบคุณที่ชวนมาโรลด้วยนะคะะะ น้องเซเฟอร์น่ารักมากกกก😭🫳✨)

แม้อีกฝ่ายจะแผ่รังสีอำมหิตมามากเพียงใด แต่ตัวเขาก็ไม่ได้สะทบกระท้านเลยสักนิด

“อ๋อ งั้นหรอ งั้นฉันจะรอดูวันนั้นแล้วกันนะ“ โซนาต้าเอ่ยด้วยท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาว

”ฉันก็แค่มาเดินเล่น“

”เธอนั่นแหละ เดินตามมาเพราะแค่จะมาทักทายแค่นี้น่ะหรอ?“

"ก็ดีนะ เดินไปคุยไปแล้วกัน"

เขาเอ่ยเห็นด้วย ก่อนจะเริ่มเดินนำไปตามทางเดินของโถง

"เด็กปี1 ปีนี้ไฟแรงดีนะ เธอว่ามั้ย?"

เมื่อออกเดินไปได้เพียงครู่ จึงเป็นตัวเขาเองที่เริ่มบทสนทนา