( กลัวจริงครับพี่ 😭😭🫦👅😭 )

( ม่ายไปเรียนหรอกย้า า า /วิ่ง 🏃🏻🏃🏻 )

หลังเห็นอีกฝ่ายเดินจากไป คิ้วของไทเลอร์ก็ค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน เขาเองก็ยังสับสนกับการกระทำของตัวเองอยู่ไม่น้อย ก่อนจะหันหลังเดินจากไปเช่นกัน

( ขอบคุณที่มาเล่นด้วยกันนะครับ ไว้จะพาไทไปป่วนอีก อย่าพึ่งเบื่อกันนะ 🫪 )

หลังถูกเงาร่างสูงใหญ่คืบคลานเข้ามาบดบัง ไทเลอร์ก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

ดวงตาของเขาสั่นไหว น้ำตาเอ่อคลอ สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ลมหายใจของเขาติดขัด ขณะที่มือทั้งสองกำแน่นสะจนปลายเล็บจิกฝ่ามือ

“ ไม่เอา . . ออกไป . . ”

เสียงพึมพำที่หลุดออกมาแทบจับใจความไม่ได้ ราวกับเป็นเพียงคำวิงวอนที่ส่งผ่านความหวาดผวาเพียงอย่างเดียว

ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินห่างไป ไทเลอร์ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ เขารีบล้วงกระเป๋าหวังหาเศษกระดาษสักแผ่น แต่กลับเจอเพียงทิชชู่ยับ ๆ

เขาจำใจหยิบปากกาที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา คาดว่าน่าจะเป็นของคุณที่ทำหล่นไว้ ก่อนจะรีบเขียนอะไรบางอย่างลงบนเศษทิชชู่

ไม่นานเขาก็รีบก้าวตามคุณไปพร้อมกับยัดเศษทิชชู่นั้นใส่กระเป๋าคุณอย่างแรงจนตัวคุณโยก

“ อะ เอาไป ”

( ข้อความในกระดาษ ⬇️⬇️ )

( เสียใจ ขอซบอกหน่อย )

สภาพของเขาทำให้คุณอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปดูด้วยความสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

( โปรดจิ้มลิ้งค์อ่านสตอรี่ก่อนโรลเพื่ออรรถรสที่ถึงใจ 🫵

⚠️ อาจเกิดเหตุการณ์รุนแรงกับเด็ก ๆ หากสะดวกใจสามารถจอยได้เลยครับ )

( ผู้กองใจร้าย แล้วเราไม่รักกันตอนไหน 😔 )

( ต่อยเลย ผมยอมมอบครับ ขอแค่ได้กอดผู้กอง )

“ ห้ะ ? พูดเพ้อเจ้ออะไรของเธอ ? ”

หลังได้ยินคำตอบที่ฟังไม่รู้เรื่อง ไทเลอร์ก็ยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่ ความหงุดหงิดเริ่มฉายชัดบนสีหน้า

“ พวกมันบ้าพวกมันบออะไรกัน ? ”

“ ชักจะเพี้ยนขึ้นทุกวันแล้วนะเธอเนี่ย ”

ยิ่งอีกฝ่ายมีท่าทีที่เริ่มถอยหนี มันกลับยิ่งทำให้เขาก้าวเข้าไปหา หวังว่าจะได้คำตอบจากข้อสงสัยทั้งหมด

( วัดกันสักตั้งหน่อยคร้าบรุ่นใหญ่ 🗣️🗣️ )

( ขอจอยด้วยค้าบ ตบตีได้เต็มที่เลย ☝️ )

หลังไทเลอร์ก้าวเข้ามาในโรงเรียนได้ไม่นาน เสียงทะเลาะวิวาทและความวุ่นวายก็ดังขึ้นไม่ขาดสาย เขาสงสัยได้ไม่นาน ก่อนที่เสียงของหญิงสาวคนนึงจะสะดุดเข้าหู

เขาหันไปตามต้นเสียง จนพบกับใบหน้าคุ้นเคยคือคุณที่กำลังยืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงนั้น

ในตอนนี้เขายังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จึงเอ่ยถามออกไปดื้อ ๆ ด้วยสีหน้างุนงง

“ เห้ย ใจเย็น เกิดอะไรขึ้น ”

( ขอบคุณสำหรับการชี้โพรงให้ผมครับ 👅 )

“ แกว่าใครป๊อด ? ”

“ ฉันก็แค่จะดึงนายไว้ไม่ให้ล้มหน้าทิ่มเท่านั้นแหละ นายต่างหากที่เดินหนีฉันจนเสื้อมันขาด ”

ไทเลอร์เถียงกลับทันควันด้วยสีหน้าไม่พอใจ คิ้วขมวดเข้าหากันแน่นกว่าเดิม

“ จะบ้ารึไง เดี๋ยวซื้อให้ใหม่ โอเคปะ ? ”

ไทเลอร์ตอบกลับด้วยสีหน้าหงุดหงิด เขาไม่ได้ขยับตามแรงที่อีกฝ่ายดึงคอเสื้อเลยแม้แต่น้อย

แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่ยอมปล่อย เขาจึงคว้ามือคุณที่กำลังกำคอเสื้อของเขาไว้

หวังว่าเสื้อตัวนี้จะไม่ขาดไปอีกตัวนะ

ไทเลอร์สะดุ้งเล็กน้อยหลังถูกอีกฝ่ายเตะเข้าเต็ม ๆ แต่พอได้ยินว่าเสื้อที่เขาเพิ่งฉีกคามือไม่ใช่ของคุณ เขาก็เริ่มไปไม่เป็นอยู่ครู่หนึ่ง

ภายนอกเขายังคงดูไม่ทุกข์ร้อน ราวกับไม่ได้กลัวมิเรนแม้แต่น้อย ทว่าลึก ๆ แล้วกลับอดหวั่นไม่ได้ หากถูกสวนกลับมาเขาอาจสู้เธอไม่ไหว

“ ใครจะไปรู้วะว่าเสื้อมิเรน . . ”

เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางยืนนิ่งคิดอยู่นาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถาม

“ แล้วจะให้ทำไง ”

ไทเลอร์ที่เห็นสภาพของคนตรงหน้าดูไม่สู้ดีนัก จึงรีบเดินตามไปดู แต่เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเดินหนีไปเสียก่อน เขาจึงเผลอคว้าเสื้อคุณเอาไว้แรงเกินควรจนเกิดเสียงดังขึ้น

แควก !

“ อุ๊อู . . ไม่ได้ตั้งใจ ”

เสื้อของคุณปริ ?? ขาด ?? จากแรงดึงของเขา

ไทเลอร์รีบยกมืออีกข้างขึ้นปิดปาก ทว่าแทนที่จะรู้สึกผิด เขากลับกลั้นขำไว้แทบไม่อยู่จนไหล่สั่น