(เด่วเค้าขอแอดไปนะคั๊บบ🥺)

" อร่อยก็กินไปเยอะๆครับ เพราะยังไงยูซังก็ยังไม่ได้ทานข้าวเลยหนิ(?) "

เขาจับคุ้กกี้ยัดเข้าปากอีกคนทีล่ะชิ้น ดวงตาเเละคิ้วที่ชอบขมวดอ่อนลงยืนจ้องเจ้าของร้านที่สวบคุ้กกี้ตัวเองไปพรางๆ

" อ่าา.. วันนี้ผมเอาทาร์ตผลไม้ที่ลองทำเล่นๆเมื่อคืนมาด้วยนะครับ ยูซังเอาไปแจกให้ลูกค้าหรือเด็กๆได้นะ "

( อ้วนไปดิ☺️ ฐานโทษทิ้งร้านไว้กับพนักงานหน้าบูด )

" อืม.. "

" วันนี้ยูซังดูจะอารมณ์กว่าวันอื่นๆนะครับ? "

คาสุกิเห็นเจ้าของร้านทำหน้ามุ่ยก็เหมือนรู้ว่าต้องทำไงเลยเดินไปที่หลังเคาน์เตอร์หยิบถุงที่มีคุ้กกี้ดอกไม้ออกมา เขาหยิบคุ้กกี้มาจอปากเจ้าของร้านทันที

" กินรอเด็กๆมาไปก่อนแล้วกันนะครับ.. ยูซัง "

( หมั่นไส้เดะผปค.จับยัดเอง-)

" ผมว่าคงจะยังไม่มีใครมาหรอกมั้งครับ.. "

คาสุกิถอดถุงมือคนสวนออกแล้วใช้นิ้วแตะที่หน้าจอมองไปที่เวลาในโทรศัพท์

" ใกล้จะเที่ยงแล้วเด็กๆน่าจะเริ่มไปหาอะไรกินกันมากกว่านะ "

(มาเล่นเปงเพื่อนล้า เจ้าของร้านหายแบบดีดนิ้ว)

เขาได้ยินเสียงของหญิงสาวก็หันไปมองตามต้นต่อของเสียงทันที พรางพยักหน้าตอบรับคำสวัสดีของเธอ

“ ขอบคุณครับ.. กลิ่นที่เธอว่าน่าจะมาดอกคาร์เนชันนะครับ ”

เขาพูดพรางก้มลงไปอุ้มกระถางดอกสีชมพูขึ้นมาก่อนจะขยับเข้าหาเด็กสาวเล็กน้อยให้เธอได้เห็นและชื่นชมได้เต็มตาด้วยสีหน้าที่นิ่งเรียบ

“ เออ.. ในร้านยังมีพันธุ์อื่นที่กลิ่นหอมเหมือนกันอยู่นะ ”

“ แต่ว่าร้านเปิดให้เข้าตอน10โมงครับ “

คาสุกิที่กำลังยืนจัดกระถางอยู่ตรงข้างหน้าร้านอย่างเงียบๆก็ตกใจกับเสียงของใครบางคนที่พูดขึ้นมา

เขาหันไปมองอีกคนด้วยสีหน้าที่ขมวดคิ้วอยู่หน่อยๆจนเหมือนคนกำลังทำหน้าโมโหแต่ว่าใจจริงคือแค่สงสัยว่าใครคือต้นต่อของเสียงนั้น คาสุกิพยักหน้าหงึกๆตอบอีกคนไปที

“ ครับ.. ”

“ พอดีว่าร้านใกล้จะเปิดแล้วเลยต้องเอาออกมาวางเตรียมไว้.. น่ะครับ ”

(อันนี้เผื่อใครอยากเล่นฟิลเข้าหน้าหนาวมีหิมะตกนิดโหน่ยนะครับคือเค้าพึ่งนึกได้ว่าเข้าหน้าหนาวแล้ว😭🙂‍↕️ ทันมุ่ยยนะแง้มๆ)

( รอเล่นกับเด้กเลยครับ🫳✨)

(คือถ้าบางทีหายก็คือโดนงานรัดคอนนะครับ- แต่นี่เล่นเรื่อยๆเลยถ้าอยากมาเล่นกะพี่แกทักมาได้เลยน้าเวิ่นเล่นๆได้ครับ)

( ไอ้คนที่บอกไม่มีใบโคยุไส )