"อื้อ"

"ไว้เจอกันนะ!"

เธอตอบรับก่อนจะโบกมือลากับร็อกโก้แล้วหันหลังเดินไปอีกทางเพื่อกลับเข้าหอพักของตัวเอง ในระหว่างทางกลับท่าที่ยิ้มร่าเริงอย่างมั่นใจค่อย ๆ ลดลงพร้อมกับใบหน้าที่ค่อย ๆ ขึ้นสี

เมื่อนึกถึงเหตุกาณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้ เจ้าหญิงยกมือขึ้นปิดใบหน้าพร้อมกรีดร้องเบา ๆ กับตัวเอง

ยังไงก็ยังไม่ชินอยู่ดีนั้นล่ะ!!

เธอพยักหน้าพร้อมบรรยายรสชาติของชาที่เคยดื่มไปให้ฟังถึงแม้ว่าชาร้อนทั้งหลายจะเย็นขึ้นในไม่กี่นาทีหลังเธอสัมผัสโดนก็เถอะ แต่เธอก็ยังชอบรสชาติของมันอยู่ดี

"จะดีหรอ?"

"อื้มมมม ถ้าร็อกโก้ว่าอย่างงั้น"

เธอหัวเราะเบา ๆ ด้วยความรู้สึกตื่นเต้นก่อนจะพยักหน้าตกลงตามนั้น ก่อนทั้งสองจะเดินพากันไปตามถนนจนมาถึงหอพัก

สถานที่ที่อยากไปก็มีอยู่หลายอย่างของที่อยากพาอีกฝ่ายไปกินก็เยอะมากซะด้วย ที่ไหนดีน้า

เธอมัวแต่คิดจนไม่ได้รู้สึกมือที่กุมกันแน่นขึ้น เพราะพอคิดภาพคนข้างตัวกินจนพุงเต่งมันก็น่ารักซะจนหยุดคิดไม่ได้ ถึงจะชอบร่างม๋าน้อยที่กินเก่งจนพุงเต่งแต่ร่างนี้ตอนกินก็ยังน่าเอ็นดูสำหรับเธออยู่ดี ไม่นับตอนเรอนะ!

"เวรี่อยากดื่มชาค่ะ"

"ได้ไหมคะ?"

เมื่อนึกเสร็จเวรี่ก็เอ่ยเสนอมาพร้อมหันมายิ้มกว้าง

"เอ๋!?"

"เราจะไปส่งร็อกโก้ค่ะ!"

เธอตอบออกมาทันทีโดยไม่ต้องคิดถึงแม้จะไม่ใช่เจ้าตัวจิ๋วแล้วแต่ก็อดห่วงไม่ได้อยู่ดีเพราะงั้นเวรี่ในฐานะที่โตกว่า(?)จะเป็นฝ่ายไปส่งเอง

"แต่ว่าเวลาผ่านไปเร็วนะคะ แปปเดียวก็เย็นแล้ว"

"ร็อกโก้...แบบว่า"

"มีหลุมดำในท้องรึเปล่าคะ?"

เธอหันไปถามด้วยความสงสัยอีกครั้งหากมองเข้ามาในดวงตาวับวาวก็จะเห็นว่าเธอคิดแบบนั้นจริง ๆ ไม่ได้ประชดแต่อย่างใด

พอได้ยินคำถามเธอไม่ได้ตอบในทันทีแต่เลือกจะมองใบหน้าของอีกฝ่ายสักครู่ก่อนจะทำหน้าบี้แล้วหันไปอีกทาง

"ขอเวลาอีกกกกกกกกหน่อยนะคะ"

"ใกล้ถึงแล้วนะคะ"

เธอว่าอย่างอารมณ์ดีพร้อมหันมองรอบ ๆ ไปด้วยแสงยามเย็นส่องเข้ามาย้อมทุกอย่างให้กลายเป็นสีส้ม ดวงตาแวววาวของเธอหันมามองคนข้าง ๆ ที่ถูกย้อมด้วยแสงอรุณลับเป็นมุมมองทีแตกต่างจากปกติ

อืม

อื้มม

"ทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่ใช้ร่างนี้หรอคะ?"

เมื่อร็อกโก้ยื่นมาจับเวรี่ก็ฉีกยิ้มกว้างออกมาจนดวงตาหยีลง เธอลุกขึ้นตามแรงดึงก่อนจะสอดนิ้วตามร่องนิ้วของอีกฝ่ายเพื่อกุมมือเอาไว้ มืออีกข้างสะพายกระเป๋า

"ไม่ทำหรอกค่ะ!"

เธอว่าอย่างมั่นใจถึงจะรับประกันไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ตามที ก่อนที่จะพากันเดินออกมาจากร้านและเดินกลับอย่างอารมณ์ดี

อื้ม!ต่างจากตอนจับมือบนโต๊ะจริง ๆ ด้วย

เวรี่ยกมือถือดูนาฬิกาก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วยก่อนที่จะหันมามองอีกคนที่กำลังลุกขึ้นถึงจะบอกว่ากินอิ่มแต่พออยู่ในร่างนี้ดันไม่เห็นพุงเต่งอย่างเช่นเคย

เพราะขนาดตัวที่ใหญ่และชุดหนาที่ปกปิดอยู่รึเปล่านะ

เธอค้างอยู่ชั่วขณะในห้วงความคิด ก่อนจะฉีกยิ้มพยักหน้าพร้อมยื่นมือไปหาร็อกโก้

"อือ!"

"ค่าาา"

เธอร้องตอบรับก่อนจะหันไปเรียกพนักงานพร้อมยื่นบัตรของตัวเองให้ ไม่นานก็เสร็จ เธอรับบัตรคืนก่อนจะหันมาถามอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้ม

"กลับกันเลยไหมคะ?"

"หรือร็อกโก้อยากไปไหนต่อไหมคะ?"

"งั้นหรอคะ"

"ได้สิคะ! ไม่มีปัญหาเลยสักนิดค่ะ!!"

เธอพนักหน้าหงึกๆๆๆ นึกว่าจะมีข้อแลกเปลื่ยนอะไรยาก ๆ ซะอีกแบบนี้ก็เหมือนทุกทีนี่นา

"เราเลี้ยงร็อกโก้ได้อยู่แล้ว!"

"ข้อแลกเปลี่ยน...."

"หมายถึงระหว่างเวรี่กับร็อกโก้หรอคะ"

เธอเอียงหัวถามย้ำแบบนี้ต้องเรียกทนายไหมนะ แต่ครั้งก่อนร็อกโก้บอกว่าไม่ต้องงั้นก็คงไม่ต้อง อื้ม ๆ

"อยากกินอีกหรอคะ?"

"ร็อกโก้ไม่อิ่ม?"

เธอนิ่งคิดไปชั่วขณะก่อนจะนึกถึงตอนที่อยู่ทึ่บ้าน ท่านพี่จะเรอใส่กันไหมนะแต่ไม่เรอจะดีกว่ารึเปล่า

"อืมมมม"

เธอกลับไปกอดอกคิดอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจออกมา

"ห้ามเรอบนโต๊ะอาหารต่างหากค่ะ!"

"ทั้งสุภาพบุรุษและสตรี หรือต่อให้ไม่มีเพศก็ห้ามค่ะ!"

ไม่มั่นใจ แต่ไว้ค่อยเขียนจดหมายถามแล้วกันนะ!!

เธอพยักหน้าหงึก ๆ กับตัวเองอีกครั้ง

"นะคะ!"

แต่พอเอาเข้าจริงก็ยากแหะ เวรี่หลับตาพร้อมใช้มือข้างนึงยกขึ้นมาปิดปากครุ่นคิดว่าควรจะทำยังไง

"ก็...เรอบนโต๊ะอาหาร"

"ไม่ดีนะคะ!"

"โดยเฉพาะต่อหน้าสุภาพสตรี"

ไม่พูดเปล่ายังใช้มือแตะอกพร้อมเชิ่ดหน้ายิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจในความเป็นสุภาพสตรีที่ว่าอีก

"ถ้าเป็นเด็กไม่ดีก็จะถูกดุหรือตีมือเอานะคะ!"

ถึงจะไม่เคยโดนก็เถอะ

"ปกติจะเป็นท่านครู ไม่ก็ท่านพ่อค่ะ"

"อืม..."

แต่ตอนนี้ทั้งสองคนก็ไม่อยู่เพราะงั้น

"เราดุเองค่ะ!"

เธอกอดอกพร้อมยิ้มอย่างมั่นใจราวกับกำลังทำสิ่งที่ถูกต้องอยู่ซะอย่างงั้น
ถึงไม่รู้ว่าควรจะดุยังไงดีก็เถอะ

"ก็ยังดูกินไหวนี่คะ"

เธอว่าออกมาอย่างมั่นใจ ดูท่าร็อกโก้น่าจะกินได้อีกหลายจานเลยด้วยซ้ำในสายตาของเธอ

เมื่ออาหารถูกกินจนหมดร็อกโก้ก็ดูอิ่มมากแต่ถึงอย่างงั้นในสายตาเธอก็ยังคิดว่ายังกินได้อีกอยู่ดี น่าส่งไปแข่งกินจุสักครั้ง จนกระทั่งอีกฝ่ายเรอออกมา

"อ้า!! อย่าเรอแบบนั้นสิคะ!"

"ทำแบบนั้นจะถูกดุเอานะคะ"

เธอนึกถึงตัวเองในวัยเด็กตอนที่เผลอเรอออกมาบนโต๊ะอาหารทำให้ถูกดุยกใหญ่จากที่บ้าน

เธอมองตามแล้วพยักหน้าหงึกๆๆ พอคิดว่าอยู่ในร่างนี้แล้วจะมีพุงก้อนกลมแบบอีกร่างก็อดขำออกมาไม่ได้เลย

"กินเยอะ ๆ ก็ดีแล้วนี่คะ ไม่เห็นเป็นอะไรเลย"

"เราเลี้ยงร็อกโก้ได้อยู่แล้ว!"

เวรี่พูดออกมาด้วยความมั่นใจ ถึงแม้จะทึ่งกับความสามารถในการยัดอาหารของอีกฝ่ายก็ตาม

"เอาอีกไหมคะ?"

"ก็ที่ร็อกโก้กินเข้าไป"

"เยอะๆนั้น เก็บไว้ตรงไหน"

เธอว่าพร้อมชี้ไปที่ขนมปังสลับกับอีกฝ่าย

"จะว่าไปอยู่ร่างนี้คงกินได้เยอะกว่าร่าง...อืม มีอุ้งรึเปล่าคะ?"

"ไม่ใช่ขี้แงค่ะ!"

"ท่านพี่บอกว่าเราเข้าถึงอารมณ์ต่างหาก!"

เธอเถียงออกมาพร้อมกอดอกอย่างภูมิใจในตัวเอง ท่านพี่บอกเธอเสมอว่าเพราะเธอมีอารฒณ์ร่วมกับสิ่งต่าง ๆ เลยร้องไห้ง่าย

ก่อนจะมองไปที่ขนมปังหลากรสที่วางเรียงอยู่บนโต๊ะ ร็อกโก้กินเก่งจริง ๆ นั้นละ ถึงโตเอาโตเอา แต่กินขนาดนั้น...

"เก็บไว้ตรงไหนกันนะคะ"

เธอส่งเสียงร้องเบา ๆ เมื่อถูกปิดปากแล้วดันตัวกลับมานั่งจุ้งลงที่เดิม ดวงตากระพริบปริบ ๆ ด้วยความงุนงง

แบบนี้นี่เอง นี่คือมุขสินะคะ!

เจ้าหญิงพยักหน้าหงึก ๆ เหมือนได้เรียนรู้สิ่งใหม่ในระหว่างที่อีกฝ่ายกำลังบ่นอะไรสักอย่างที่ดูจะเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาของเธอสุด ๆ

"พอร็อกโก้ถามก็เลยให้ต่างหากค่ะ"

เธอเถียงออกมาพร้อมหันไปเอ่ยขอบคุณพนักงานด้วยรอยยิ้มก่อนจะหันมา

"เราไม่ได้ขี้แยนะคะ!"

จากความลนลานเปลื่ยนเป็นความสับสน พร้อมคิ้วที่ขมวดเข้าหากันเมื่อเริ่มสงสัยจากความไม่เข้าใจมุกของอีกฝ่าย

ทำไมหน้าเปื้อนแล้วต้องจูบละ

"...?"

"อยากจูบหรอคะ?"

นั้นคือวิธีเช็ดหรอ แต่เราก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าก็ได้ไม่ใช่หรอหรือเพราะร็อกโก้เป็นสุนัขเงือก ความแตกต่างของเผ่าพันธุ์!?

พอปิ๊งในหัว คิ้วที่ขมวดก็คลายพร้อมตัวเวรี่ที่เปลื่ยนมายิ้มหวานดั่งปกติ

"ได้สิคะ!"

"เอ๋ หน้าเราเปื้อนหรอคะ!?"

น่าอายจัง

เธอหยิบกระจกออกมาพร้อมหยิบผ้าเช็ดมุมปากหันซ้ายขวาหาน้ำตาลที่ว่าแต่ก็ไม่พบ เธอหันมามองร็อกโก้พร้อมกับเอียงคอสงสัย

"ไม่เห็นมีเลยค่ะ ร็อกโก้"

"อยู่ตรงไหนหรอคะ"

เพราะจานชามถูกเก็บไปแล้วทำให้เจ้าหญิงสามารถเอนตัวไปกับโต๊ะโดยใช้แขนดันไว้ โน้มใบหน้าเข้าหาอีกฝ่ายพร้อมกับถามด้วยสีหน้าลนลาน

"ยังติดอยู่ไหมคะ?"

หากเป็นร่างตัวจิ๋วพูดคำนั้นเธอคงจะน้ำตาไหลแล้วบอกว่าเป็นเด็กดีจัง แต่พอรู้สึกว่าร่างนี้อายุพอกันแล้วก็รู้สึกว่า

"ร็อกโก้ เด็กดี----"

อัญมณีน้ำแข็งหล่นออกมาเล็ก ๆ จากดวงตาของเจ้าหญิงที่อารมณ์อ่อนไหวเพราะความซึ้งใจ

ถึงเหตุการณ์นั้นจะสร้างความตกใจให้พนักงานเล็กน้อยก็ตาม

หลังจากปาดน้ำตาออกไปเธอก็ถามกลับเพราะรู้สึกถูกจ้องมอง

"มีอะไรติดที่หน้าเราหรอคะ?"

"ได้สิคะ"

"จะกินทั้งร้านเราก็จ่ายให้ได้ค่ะ!"

เวรี่ยิ้มหวานพร้อมกับค่อย ๆ เอียงหัวหลบสายตาของอีกฝ่าย ในหัวเทียบพิจารณาความแตกต่างของรอยยิ้มนั้นทั้งสองร่างอย่างรวดเร็ว แต่พอได้ยินว่าอีกฝ่ายจะเลี้ยงใบหูยาวนั้นก็กระดิกไปมาก่อนจะหลุดหัวเราออกมา

"เรากินไม่เก่งเท่าร็อกโก้หรอกนะคะ"

"ฮะฮะ"

เวรี่กระพริบตาปริบ ๆ ด้วยความงุนงงเล็ก ๆเมื่ออีกฝ่ายเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิม

“เราไม่ว่าร็อกโก้หรอกค่ะ!”

“ทานน่าอร่อยขนาดนั้น”

เธอหัวเราะคิกคักก่อนจะช่วยใช้ปลายนิ้วขยับใบหน้าอีกฝ่ายซ้ายขวาเพื่อสำรวจหารอยเลอะ

“ไม่มีแล้วค่ะ”

“กินเยอะ ๆ เลยนะคะ จะได้โตว—”

ไม่ใช่ว่าถ้าแบบนั้นเจอกันครั้งหน้าร็อกโก้จะมาอีกร่างหรอกนะ