#เรื่องเล่าขาน_VRKN

แสงแดดอ่อนจากหน้าต่างส่องลอดผ่านม่านเข้ามาเป็นริ้วบาง ๆ กระทบกับใบหน้าของเธออย่างพอดิบพอดี

...

ปวดหัวจัง เปลือกตาก็หนักอย่างกับถูกอะไรถ่วงไว้แม้จะเป็นแบบนั้นเจ้าตัวก็ยังฝืนลืมตาขึ้นมาอยู่ดี

ภาพตรงหน้าเบลออยู่พักหนึ่งก่อนจะค่อย ๆ ชัดขึ้นทีละน้อยจนเห็นเพดานและหลอดไฟเหนือศีรษะ

คาบเรียนแรก
[อีกครั้ง]

#เรื่องเล่าขาน_VRKN

รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

ถึงจะแอบคาดหวังไว้เล็กน้อยว่าตื่นขึ้นมาหลังไม่รู้สึกตัวมาตั้งหลายวันคนที่จะได้เห็นหน้าเป็นคนแรกคงเป็นมารดาของเธอ แต่ก็คิดได้ว่ามันคงไม่ได้เป็นไปตามที่คาดคิดไว้ขนาดนั้นอยู่แล้ว

"..."

ฮึก

เสียงสะอื้นดังขึ้นมาเงียบๆ ดูเหมือนเจ้าตัวก็ไม่อยากจะไปรบกวนคนไข้เตียงอื่นเข้า แต่น้ำตาก็ไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้

ถึงจะเป็นสิ่งของยังไงแต่เธอก็ยังเป็น [อิน] เด็กสาวที่อายุเพียง 16 ปีเท่านั้นแหละ

(+)

#เรื่องเล่าขาน_VRKN

[ โรลเปิด | หลังเกิดเหตุประมาณ 1 สัปดาห์ ]

หลังจากสลบไป เมื่อรู้สึกตัวอีกทีอินก็ตื่นขึ้นมาบนเตียงโรงพยาบาลเสียแล้ว

"!?"

เธอลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงอย่างกระทันหัน สำรวจตามร่างกายก็พบว่าตนนั้นมีแผลอยู่เต็มตัว ทั้งที่ศรีษะ ที่แขน ลำตัว หรือแม้กระทั่งบริเวณขา

แต่สิ่งที่น่าแปลกใจคือมือของตนนั้นหายจากกรทมิฬแล้ว

"...อย่างน้อยก็รอดมาได้—"

(+)

คาบเรียนที่ 6.3
̷ส̷҉̷.̷҉̷อ̷҉̷ ̷҉̷u̷
#กลลวง_VRKN

“ “ทำไมทุกอย่างต้องกลายเป็นแบบนี้กันนะ…” ”

รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

#กลลวง_VRKN

[STORY: แผล]

เรื่องราวต่างๆมันเกินขอบเขตไปแล้ว พวกเธอติดอยู่ในหลุมหรือถ้ำบ้าๆนี่ อีกทั้งยังจะกลายเป็นเครื่องมือให้กับการกระทำแสนประหลาดของผอ.และพี่รดาตัวปลอมอีก

เจ้าวงเวทย์มหึมาบนศีรษะก็เป็นตัวการทำให้ไม่สามารถใช้เวทย์ได้ แต่ด้วยความดื้อดึงที่แม้จะบาดเจ็บที่แขน วาฎกะหยกจึงลอยขึ้นมาตามคำร่ายพร้อมปล่อยสายฟ้าพุ่งตรงไปยังอักขระทันใด

"วชิรศัสตรา นพศูร!"

(+)

#VRKN_Commu

“ในตอนที่ภาษาพูดใช้ไม่ได้ ภาษากายก็สำคัญค่ะ”

“ถ้าเราอ่อนโยนกับเขา เขาก็ย่อมโอนอ่อนกับเรา”
“เป็นเรื่องพื้นฐานอยู่แล้วใช่ไหมล่ะคะ?“

•┈┈┈•┈┈┈•┈┈┈

ธวัลรัตน์ รัตนวงศ์ (แก้วตา)

อาจารย์วิชาหิมเวศศึกษา | เรือนธาราลัย
160/50 | มนุษย์ 32Y

“...” ; ตลค.พูด
..... ; บทบรรยาย
((...)) ; ผปค.

Doc : docs.google.com/document/d/1...

คาบเรียนที่ 6.2
ส̷อ̷บ̷
#วกวน_VRKN

“ จากตอนแรกที่โถงใต้พิภพแห่งนี้ยังเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยอื้ออึง บัดนี้กลับค่อย ๆ เงียบสงัดลง ราวกับเสียงทั้งหมดกำลังถูกบางสิ่งดูดกลืนไปทีละน้อย ”

รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

นัยน์ตาสีทับทิมของเด็กสาวสะท้อนเข้ากับอัญมณีสีเดียวกันที่เปล่งประกายจากหุ่นพยัคฆ์ขนาดมหึมา มันลุกขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ไม่ปล่อยให้เด็กสาวเเม้เเต่คิดจะพัก

"หุ่นพยนต์แมวยักษ์!? ถึงจะอยากวาดเก็บไว้ก็เถอ---"

ไม่มีเวลาให้คิดฟุ้งซ่านแล้วล่ะ เด็กสาวนึกถึงตอนที่เคยต่อกรกับหุ่นพยนต์ยักษ์สัปดาห์ประลองทำให้พอนึกอะไรออกบ้าง

"จะไม่ยอมให้จบเหมือนครั้งก่อนหรอกนะ"

#เบื้องหลังกระดานดำ_VRKN

ภายในวงกตทดสอบ ระหว่างอุโมงค์หินอันยาวและเงียบงัน เสียงฝีเท้าของบุหลันกับนภาดังสะท้อนแผ่วเบาไปตามทางเดินแคบ ๆ มีเพียงแสงจากวาฎกะที่ลอยนำอยู่ด้านหน้า คอยส่องผนังอิฐเก่าและเถาวัลย์ที่เลื้อยเกาะตามรอยแตกของกำแพง

จู่ ๆ บุหลันก็ชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย

“...แปลก ๆ”

นภาหันมามองทันที “อะไรเหรอ?”

แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังกำวาฎกะแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

แล้วในวินาทีนั้นเอง—
พรึ่บ!

เงาสีขาวจำนวนมากพลันเคลื่อนไหวขึ้นจากสุดปลายทางเดิน เสียงกรีดร้องแหลมดังสะท้อนก้องไปทั่วอุโมงค์ ก่อนร่างของวิญญาณนับสิบจะพุ่งทะลุความมืดเข้ามาหาพวกเธอทันที

บุหลันเบิกตากว้าง เพราะพวกมันคือวิญญาณแบบเดียวกับที่เคยเจอในสอบกลางภาค…

#วงกต_VRKN

หลังออกมาจากวงกตสภาพธารฝันมอมแมมอยู่ประมาณหนึ่ง แขนเสื้อที่ถูกฉีกออกเพื่อนำไปปิดปากและจมูกกันพิษ บาดแผลตามตัวจากเศษหินที่พุ่งกระจายใส่

เธอยังมียาสมานแผลอยู่ แต่ดูจากการสอบครั้งก่อนๆ มักชอบมีเรื่องไม่คาดฝันอยู่เรื่อย เก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉินน่าจะดีกว่า

...เด็กๆปี 1 มาถึงกันก่อนแล้วสินะ คุยกันเจี้ยวจ้าวเชียว

เด็กคนนั้นก็คงสอบเสร็จแล้วเหมือนกัน จะเป็นไงบ้างนะ

#วงกต_VRKN

แป้บๆก็จะจบภาคเรียนอยู่แล้ว เกือบสามเดือนที่ผ่านมานี่ จะเรียกว่าสั้นก็สั้น ยาวก็ยาว เวลาที่อยู่นี่ไม่เคยทำให้เธอผิดหวังเลย ส่วนใหญ่จะเกินความคาดหวังมากกว่า ในหลายๆความหมาย

ณรารินทร์นั่งยืนรำลึกไปพลางตั้งสติไปพลางในขณะที่เด็กปี1คนอื่นๆค่อยๆเดินเข้าไปกันแล้ว สายตาที่เริ่มคุ้นชินกับความมืดมองไปที่ทางเข้าอันเงียบสงัด

พวงมาลัยถูกเก็บไว้อย่างดี ขวดยาพร้อม

"จะเข้าไปล่ะนะ"

คาบเรียนที่ 6.1
สอบ
#วงกต_VRKN

“ ทุกคนต่างใช้ชีวิตของตัวเอง จนบางครั้งก็เผลอลืมไปว่าเข็มนาฬิกาไม่เคยหยุดเดิน ”

รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

#เบื้องหลังกระดานดำ_VRKN

แสงสุดท้ายของยามเย็นกำลังทอดยาวไปทั่วทางเดินระหว่างห้องเรียน ลมอ่อนพัดให้เงาไม้ไหวเอนเป็นจังหวะ ขณะที่สายน้ำเดินตาม “รดา” มาเงียบ ๆ จนกระทั่งอีกฝ่ายหยุดลงตรงมุมอับสายตาของตัวอาคาร

บรรยากาศรอบตัวดูปกติดีเสียจนเธออยากคิดว่าตัวเองกำลังเข้าใจอะไรผิดไป

แต่สุดท้ายสายน้ำก็ยังตัดสินใจเอ่ยถามออกมา

“เธอ… ไม่ใช่รดาใช่ไหม”

+

“ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นก็ได้”

รดาขยับเข้ามาใกล้ ก่อนเงยหน้าขึ้นช้อนสายตามองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม มือเรียวค่อย ๆ ยกขึ้นแนบข้างแก้มของสายน้ำอย่างแผ่วเบา

“ถ้าเธอช่วยฉันกับพ่อดี ๆ เพื่อนของเธอก็จะไม่เป็นอะไร”

น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลเหมือนทุกครั้ง

จนแทบไม่น่าเชื่อว่าอีกฝ่ายกำลังใช้ชีวิตคนทั้งโรงเรียนเป็นเครื่องต่อรอง

สายน้ำกัดฟันแน่น ก่อนถามกลับไปด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ

“ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันแน่…”

+

คาบเรียนที่ 5
วิชาสมุนไพรและการปรุงยา
#กลิ่นควันของพืชพรรณ_VRKN

“ เสียงระฆังดังขึ้นเป็นสัญญาณของคาบใหม่ อาจารย์ประจำวิชาสมุนไพรเดินก้าวเข้ามาก่อนจะเอ่ยทักทายอย่างทุกครั้ง “

รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

#ทิวาสิ้นแสง_VRKN
[ภาพย้อนอดีตเหตุการณ์ 1 ปีก่อน]

"อยากฟังอะไรน่าสนใจไหมล่ะคะ"

"เป็นเรื่องของคนที่คุณไว้ใจน่ะ"

"ตามมาสิคะ"

─

"ให้ของขวัญไปด้วยนี่คะกับเด็กคนนั้น น่ารักน่าชังเชียว"

"คุณดู─ จะถูกใจเธอมากเลยนะ"

"ชอบเหรอคะ เด็กแบบนั้น ☺️ ?"

“…”

“ป้อจ๋า…“

คำเรียกเอ่ยถึงบุคคลที่นึกถึงออกมาจากปากของเธอคล้ายกับคนละเมออยู่

อาจเป็นที่ความเหนื่อยล้าจากการเล่นกิจกรรม หรือมาจากความเหนื่อยที่สะสมมาโดยตลอดก็มิทราบแน่ชัด ตอนนี้คำอินจึงผล็อยหลับไปเรียบร้อย

หาก [คุณ] บังเอิญผ่านมาเห็นเข้าพอดี ภาพที่เห็นก็คงจะหนีไม่พ้นเธอที่หลับตาแล้วกอดเจ้าตัวมอมเสียแน่น

ดูท่าน่าจะฝันดีเสียด้วย จะลองปลุกก็ได้คงไม่เสียหายหรอก…?

#สิงสาราสัตว์_VRKN

[โรลเปิด]

หลังกิจกรรมล่าตราปั๊มเริ่มไปสักพักแล้ว ครึ่งยักษาก็ล่าตราปั๊มไปได้เยอะแล้วเหมือนกัน สุดท้ายก็มาจบที่กิจกรรมของตัวมอมเป็นกิจกรรมท้าย

เมื่อหน้าผากสัมผัสเข้ากับตัวมอมตนหนึ่ง ความรู้สึกอบอุ่นก็พรั่งพรูเข้ามาราวกับถูกโอบกอดด้วยความรัก

ความรู้สึกถูกปกป้องนั้นทำให้เธอนึกถึงใครบางคนที่คุ้นเคยเมื่อนานมาแล้ว

…อ่า–

ใครกันนะที่เคยโอบกอดเธอไว้เช่นนี้กัน…?

(+)

#ข้าแต่นายหญิง_VRKN

(เลทไปนิดๆ แต่จับไอริณใส่ชุดเมดล่ะ --- ดีไซน์ชุดน่ารักมากคับ😭)

#ข้าแต่นายหญิง_VRKN

( รีบมาก เร่งมาก กลัวไม่ทันเล่น🙂‍↕️ )

#สิงสาราสัตว์_VRKN | โรลเปิด | กิจกรรมที่ 5

เมื่อเดินมาถึงด่านที่ห้า เสียงเห่าคึกคะนองก็ดึงสายตา [คุณ] ให้หันไปมอง ท่ามกลางลานหญ้า กิหมีวัยรุ่นขนสีทองถึงสี่ตัวกำลังมะรุมมะตุ้มกับบางอย่างที่อยู่บนพื้น

เมื่อเข้าไปใกล้ๆ ภาพตรงหน้าช่างดูประหลาดตา

สภาพของดุสิตาบัดนี้ห่างไกลจากภาพลักษณ์ที่จำได้ เรือนผมสีตะโกยุ่งเหยิงเปื้อนเศษหญ้า นัยน์ตาสีนิลุบลฉายแววขุ่นเคืองอยู่หลายส่วน

+

แววตาเปลี่ยนไป เส้นผมชูขึ้นมา ท่าทางเธอเปลี่ยนไปแบบคนละคน

"ฮุว่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"

"ในที่สุดข้าก็เป็นอิสระ !!!"

เส้นด้าย(?)ลอยขึ้นเหนือพื้นและตะโกนลั่น

@thiwa-vrkn.bsky.social

ทุกอย่างมันเกินควบคุมไปหมด ทั้งรุ่นพี่สองคนที่น่าจะต้องมีสติกันแท้ๆ

ไหงคนกลับมีสติกว่าเป็นรุ่นน้องสองคนแทนกัน!

"พี่ปิ่นแก้วพี่ลูกหว้ามีสติกันหน่อยสิคะ!" บ่นเสียงดังใส่รุ่นพี่ทั้งสองไปที

จนกระทั่งได้ยินเสียงของบางอย่างแตก นั่นมัน...แย่แล้วไม่ใช่หรอ?

ท่าทางรุ่นพี่ที่ล้มลงตรงนั้น ทำให้เธอไม่กล้าจะเข้าไปใกล้เลยแม้แต่น้อย ทั้งยังยกมือบังอินไว้ไม่ให้เข้าไปใกล้ด้วย

"อย่าเข้าไปใกล้สุ่มสี่สุ่มห้าค่ะ!"