(ไม่เป็นไรน้า✨ ตรงนี้ตัดจบเลยก็ได้เลยคับ)

/ฟัดพุงเหมียวเต็มที่
/มีความสุข

(แล้วก็บอทพาเด่กๆ อีสข้าวกัน✨)

"หืม...ผมว่าพี่ผีใจดีกันทั้งนั้นนะครับ"

เขาเอ่ยออกมาตามที่คิด สำหรับวันวานวิญญาณชั่วร้ายบนโลกนี้มีเพียงตนเดียวเท่านั้น

คิ้วขมวดลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำเปรยหาคนช่วยกวาดพื้น แต่ดอกไม้ก็ยังไม่ได้เก็บหากชักช้ามันคงหุบหมด

ลังเลสักพัก มองสลับระหว่างคนกับตะกร้า สุดท้ายจึงเดินเข้าไปหา

"ให้วันช่วยมั้ยครับ"

จะให้แม่พลับมาช่วยมันก็กระไรอยู่นะ เพราะทั้งตัวเธอและแม่พลับพลึงเองก็ยังคงเป็นสตรี

มิได้มีฤทธามากพอจะไปสู้กับกำลังของบุรุษได้หรอก

/ส่ายหน้า

"เกสรไม่เป็นไรจ๊ะ"
"แม่พลับไม่ต้องเป็นห่วงเกสรนะจ๊ะ"

"เรื่องพวกนี้เกสรรับมือได้สบายมากเลยจ๊ะ!" /พยายามพูดให้อีกคนคลายกังวล

แต่พอโดนลูบหัวก็มีบ้างที่น้ำตาเริ่มรื้นออกมา

เพราะทุกครั้งเมื่อตอนยังเด็ก ก็โดนลูบหัวแบบนี้อยู่บ่อยๆเหมือนกัน..

สองเท้าของเจ้าวันกำลังมุ่งหน้าไปเส้นทางหนึ่งอย่างหมายมั่น ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงใครสักคนเอ่ยเรียก

"อะ เอ่อ"

หันซ้ายแลขวาไม่พบใครแถวนี้ ดูแล้วผู้ที่ถูกถามคงเป็นตัวเขา

"วันไปเก็บดอกบัวจ้ะ พี่ชายไปเก็บด้วยกันไหม"

เผลอเอ่ยชวนด้วยความเคยชินตามประสาคนที่ไม่ได้คิดมากมายอะไรนัก มือชูตะกร้าเปล่าให้เห็นพร้อมรอยยิ้ม

/ยิ้มเอ็นดูคนที่ตีปากง้อแม้ว่าจะเบาแสนเบาก็ตาม

"คิก- วันหายแล้วว"

/ยกนิ้วก้อยเกี่ยว แกว่งไปมาเล็กน้อยก่อนผละมือออก

"พี่จะกินด้วยไหม วันตักข้าวให้"