วาเลนไทน์หันไปมองตามเสียง สายตามองสบที่มาของแสงไฟจากกระบอกไฟฉายที่พอเห็นได้ลางๆ

“ฉันไม่ได้รู้จักคนที่หายไป ก็เลยไม่ได้ใส่ใจ”

“แต่ฉันคิดว่าคงไม่เจอแล้วมั้ง”

ดูจะใจร้าย แต่เขาคิดว่าถ้าจะเจอ ก็อาจจะไม่เจอแบบที่ยังหายใจ

เห็นสีหน้าของวาสก้าแล้วก็ได้แต่มองตาปริบๆ

“อยากไปดูไหม”

“บ้านฉัน” เขาตอบ

วาเลนไทน์ยกจักรยานของตัวเองขึ้นตั้ง ก่อนจะขยับไปคร่อมเอาไว้

“ไปกันเถอะ”

“บรรยากาศข้างนอกช่วงนี้แย่ชะมัด หมอกพวกนี้เนี่ย”

เขาคิดว่า ถ้าจะถูกรถชนเข้าสักวันเพราะหมอกพวกนี้ก็คงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจนัก

”จำทางไปบ้านฉันได้ไหม?“

ถ้าตอบว่าจำไม่ได้ก็จะขี่จักรยานขนาบข้างแทนการขี่นำ จะได้ไม่ต้องกลัวว่าจะหลงไปไหนในสายหมอก

(เวอร์ชั่นไม่แว่น)

“ไฟถนนก็ใช่”

“แต่ที่อื่นก็พลอยเอากับมันด้วย ค่อนข้างน่ารำคาญนิดหน่อย”

เปลี่ยนให้มันใช้งานได้ดีๆหน่อยก็ไม่ได้ ไม่คิดบ้างเลยหรือไงว่านอกจากหงุดหงิดแล้วยังพาลเสียสายตาด้วย

สรุปแล้วเขาก็ต้องขยำผ้าเช็ดหน้าเอาไว้ในมือน้่นล่ะ

“ยัง” เขาตอบคำถามของวาสก้า

“ถึงนายจะกินข้าวแล้วก็เถอะ แต่..”

“ถ้าไม่อยากกลับบ้าน…“

”ไปนั่งกินเป็นเพื่อนหน่อยสิ ฉันไม่อยากกินข้าวคนเดียว“

“ช่วงนี้หลอดไฟเหมือนสามัคคีกันไม่ค่อยดี”

เขาว่าพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดมือ โดยไม่ได้ใส่ใจว่าคงต้องโยนทิ้งหลังจากนี้

“ขี่จักรยานเวลาแบบนี้…“

”ไม่อยากกลับบ้านเหรอ”

ถามในคำตอบแบบมาตรฐานของตัวเอง

เพราะกางเกงสีอ่อน จะเก็บผ้าเช็ดหน้าเปื้อนๆลงในกระเป๋ากางเกงก็น่าจะพาลเลอะเสื้อผ้าไปเสียก่อน

เขาเริ่มมองหาถังขยะ ถ้าหาไม่ได้ก็คงต้องถือไปแบบนั้นแหละ

“กินอะไรรึยัง” เขาถาม

มันไม่ใช่ที่น่าพิศมัย กลิ่นดิน กลิ่นชื้น หมอกขาว ไม่มีอะไรน่าอภิรมย์เลยสักอย่าง แต่เขาก็ยังคงอยู่ตรงนี้แค่เพียงเพราะไม่รู้จะไปมุดหัวอยู่ที่ไหน

ก้อนหินถูกปาลงน้ำ เสียงดังจ๋อมและวงน้ำกระเพือมเมื่อมันจมดิ่งลงไปด้านใต้ทะเลสาบสีดำสนิท

เขาเลิกถอนหายใจไปแล้วเมื่อรู้ว่ามันคงไม่ช่วยอะไร

เสียงก้อนหินกระทบผิวน้ำดังขึ้นทุกครั้งเมื่อเขาเริ่มรู้สึกเบื่อ หากคนนอกที่ผ่านไปมาได้ยิน ก็คงดูน่ากลัวอยู่พอประมาณอยู่ล่ะมั้ง?

“หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ากางเกงให้เช็ดมือหน่อย“

ขอความช่วยเหลือที่คิดว่าอีกฝ่ายคงช่วยแหละ เขายอมมือดำแทนซะขนาดนี้

“ถามกลับคำเดียวกัน นายมาทำอะไรตรงนี้ตอนสี่ทุ่ม”

เพื่อนของคุณดูจะใจกล้า (และปากก็กล้าด้วย) ขึ้นจากเมื่อก่อนอย่างมีนัยยะ

“รู้หรอกว่านายคงไม่ทำเอง” ก็ยืนนิ่งซะแบบนั้น

เขาใส่ข้อโซ่จักรยานทีละข้อจะเสร็จ หมุนตีนถีบเบาๆสองสามทีเช็คว่ามันจะหลุดอีกไหม

“โซ่มันหย่อนน่ะ” เขาว่า

“ว่างๆเอาไปให้ร้านเช็คอีกทีน่าจะดีกว่า ไม่งั้นก็คงหลุดบ่อยๆ”

เขาก้มลงมองมือดำปึ้ดของตัวเอง

“ช่วยอะไรหน่อยสิ”

แม้ปากจะเอ่ยถาม แต่เจ้าตัวก็เตรียมพับแขนเสื้อรอเรียบร้อยแล้ว

วาเลนไทน์ย่อตัวลง ชันเข่าอยู่ข้างจักรยานเจ้าปัญหา มือรูดสายโซ่อย่างไม่กลัวเลอะเทอะก่อนจะออกปากเตือน

“จับเอาไว้ดีๆล่ะ”

เขาค่อยๆใส่โซ่ล็อกกับฟันเฟืองทีละข้ออย่างใจเย็น

ความบังเอิญที่มีอยู่จริง

เมื่อวาเลนไทน์กำลังปั่นจักรยานมาทางเดียวกัน

คนไม่เชื่อเรื่องผีสางดูไม่กลัวอะไร เขาหยุดรถในระยะห่างที่พอเห็นหน้ากัน ก่อนจะเข็นมันเข้าไปหา

“เป็นอะไร” เขาเอ่ยปากถาม ก้มหน้าลงดูจักรยานที่หยุดนิ่งอยู่ สังเกตุมันก่อนจะพบว่า โซ่หลุดออกจากเฟือง

“อยากให้ช่วยไหมวาสก้า”

(รอครับ)

(ลูบๆนาย)

(สนค้าบ)

(ไม่ต่อยเดี๋ยวทำแผลให้)

(/เดินมา)

(มาลูบบบบบ โอ๋ๆน้า)

(ขอบคุณค้าบ 🥺)

“ไปทำอะไรมาถึงได้เยินขนาดนี้” เขาถาม สายตามองด้วยความเป็นห่วง

“ทำแผลไหม เดี๋ยวฉันทำให้“

“ผ้าเช็ดหน้านั่น กดไว้นะ เลือดจะได้หยุดไหล”

เขามองสำรวจ ดูอีกฝ่ายว่ามีแผลตรงไหนบ้าง

(ได้นะค้าบ มาเลย)