Dat het Antwerp Symphony Orchestra (ASO) een bijzondere belangstelling heeft voor onontgonnen gebieden, is intussen wel bekend. Maar een happening organiseren rond het thema Eclips (zonsverduistering), afgelopen zaterdag, vereist lef. Klassieke componisten hebben zich weliswaar gretig laten inspireren door zon en maan, maar voor velen was zonsverduistering een stap te ver. Het dichtst in de buurt komt Georg Frideric Händel, die in zijn oratorium Samson (1743) een zonsverduistering gebruikt als metafoor voor de blindheid van de hoofdpersoon.

Archipel X Ter ere van zijn 85e verjaardag heeft Daan Manneke zijn memoires (Archipel) gepubliceerd. De muzikale pendant daarvan is de CD Archipel X waarin Gerben Budding en Nannette Mans werken van hemzelf en van zijn favoriete (orgel)componisten brengen. Het eerste deel is getiteld Louanges en het hoeft niet te verbazen dat Olivier Messiaen met het diep-religieuze Verset pour la fête de la dédicace alle aandacht naar zich toetrekt.

Wynold Verweij De Deense componist Hans Abrahamsen (°1952) componeerde Schnee na een periode van artistieke ascese. Pas na enkele orkestraties en een pianoconcert kreeg hij in 2006 zicht op een nieuwe klankwereld. Zijn uitgangspunt was een bewerking van Bachcanons die is uitgedraaid op een heuse sanering want er is niet veel van Bach overgebleven. De ondertitel van Schnee luidt "tien canons voor negen instrumenten".

De jongste edities van het Leuvense Festival 20•21, gewijd aan klassieke muziek uit deze en de vorige eeuw, en zusterfestival Transit, dat zich richt op de nieuwste aanwinsten, hebben laten zien dat klassieke muziek van onze tijd haar eigen huid heeft afgeworpen

Jacob's Ladder van Steve Reich heeft zijn titel niet gestolen. Jacob droomt van een ladder naar de hemel waarlangs engelen opstijgen en neerdalen, In dit korte Bijbelse stuk van vijf delen volgt de melodie de stijl van de klare lijn maar spint zich verder stapsgewijs voort. En uiteraard is Reich's handelsmerk, de voorstuwende puls, aanwezig. De puls geeft een stoot energie aan het overigens meditatieve verhaal.

Met zijn debuut-CD BlackGate laat de Ierse contrabassist Caimin Gilmore zien dat grensoverschrijdende muziek aan betekenis wint als je die grenzen duidelijk definieert.   BlackGate is een prikkelend g...

With his debut CD, BlackGate, Irish double bassist Caimin Gilmore reveals how cross-genre music can acquire profound meaning when its boundaries are clearly defined. BlackGate is an intriguingly structured suite that orchestrates the harmonious interplay of harp, cello, double bass, and Yamaha DX7 synthesizer. Gilmore is joined by Kate Ellis on cello, a seasoned collaborator from their time in Crash Ensemble, and the talented Lavinia Meijer on harp.

Tamara Stefanovich's intimate knowledge of Pierre Boulez's Sonata No. 2 radiates from the opening notes—no surprise, as she studied directly with the composer. This early Boulez work, which he termed "explosive, disintegrating, and fragmented," forms the centerpiece of her album aptly titled "Organised Delirium," borrowing Boulez's own description of his compositional beginnings. Stefanovich navigates the first movement's technical labyrinth with stunning precision, while bringing equal attention to the whispered pianissimos that follow.

For those listeners who haven't yet warmed up to Igor Stravinsky's sharp dissonances and dynamic rhythms, this CD provides a concise introduction to his expressive compositional style. It's as if the composer crafted this four-handed piano arrangement to illustrate his methods. Kolesnikov and Tsoy enthusiastically dive into the rhythmic aspects, which take center stage. There's little metrical regularity or periodization to be found, with accents popping up unpredictably throughout the space.

"De toestand in Gaza sleept al veel te lang aan en is een schande voor de mensheid." Dat zegt koning Filip in zijn traditionele toespraak naar aanleiding van de nationale feestdag op 21 juli. De konin...

Voor PIANIST Magazine had ik een gesprek met Marie François over de warmte van Chopin's Nocturnes

Dit is Portrait of an Artist (Pool with Two Figures) dat David Hockney in 1972 schilderde. We zien een jongeman in een rood sportjasje die versteend kijkt naar een jongen die onderwater zwemt. De achtergrond bestaat uit de groene heuvels rond Hollywood, aangezet in harde kleuren, haast psychedelisch. Kenners zeggen dat de figuur in het rode jasje, die staart naar zijn zwemmende nieuwe verovering, Hockney's grote liefde Peter Schlesinger is.

De muziek van de Canadese componist Kara-Lis Coverdale is een mengelmoes van haar verleden als kerkorganist en haar latere bekering tot elektronica. Haar nieuwe CD From Where You Came is de eerste sinds Grafts uit 2017 en bestaat uit elf relatief korte tracks die het midden houden tussen ambient, zwevende nocturnes en vocals die transcenderen van menselijke naar andere werelden. Maar er is ook wakkere jazz en mellotron-klanken die de huiselijkheid van kamermuziek oproepen.

Boem! Paukeslag! Jiaxin Min! Daar is ze dan, mijn favoriet voor de eerste prijs van de Koningin Elisabethwedstrijd. Als een van de weinige pianisten bleek zij in staat boven de partituren van de twee gespeelde werken uit te stijgen. Achter de haardos die zo nu en dan haar gezicht volledig bedekte ging een muzikant schuil die voor zichzelf had besloten dat componisten zich verhouden als de lijst ten opzichte van een schilderij.