(เปิดก่อนได้ปูดคับ45555455555)

นอนกุมบั้นท้าย ภาพในวัยเยาว์ที่เคยท้องผูกหวนกลับมาเป็นฉากๆ อุ่ก—...

"ท โทษที เป็นอะไรมากมั้ย"

เขาก็ไม่คิดเหมือนกันว่าที่นี่จะมีนินจaโคโuฮะโผล่มาได้ ถึงจะอยากลุกไปดูอาการคนโดนเข่าเสย แต่ดาเมจรุนแรง ขอนอนทำใจต่ออีกสักแปบ

ระหว่างนั้นเจ้าลูกแมวตัวยุ่งที่เป็นต้นเหตุก็ร้องมิ้วเบาๆ จากในอ้อมแขนอีกข้าง มันโผล่หน้าขึ้นมาเอียงคอสงสัย มนุดเป็นไยเหยอ

โชคดีที่เหมือนทักษะทางกีฬาของชายหนุ่มจะสูงพอให้เขาพลิกตัวลงจอดกับพื้นได้ดีหวุดหวิด ถึงจะเกือบหน้าคะมำก็ตามเถอะ

"ฟู่ว—เกือบไปแล้ว" คาสึมะพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่

"โอ้ ไม่เป็นไรๆ! โทษทีนะที่ทำให้ตกใจ"

เขาหันไปยิ้มให้กับอีกฝ่ายเชิงขอลุแก่โทษ
ก่อนที่ตัวอะไรสักอย่างในอกเสื้อจะดิ้นดุ๊กดิ๊กแล้วมุดหน้าออกมา

—มิ้ววว

เป็นลูกแมวมอมแมมที่ดูไม่ออกเลยว่าสีเดิมคืออะไรหนึ่งตัว

(แย่มาก นายควรหลบไม่ใช่ต่อต้าน😭 /เจ่บตุด)

ยังไม่ทันพูดจบประโยค ลูกแมวตัวน้อยผอมแห้งและมอมแมมไปทั้งตัวก็ชะโงกหน้าออกมาจากในเสื้อโค้ทนักเรียนที่เปรอะเปื้อนพอกัน คาดว่าสาเหตุน่าจะมาจากการกลิ้งหลุนๆ ลงจากต้นไม้เมื่อครู่

คาสึมะยิ้มเจื่อน

"เจ้านี่น่ะ มันติดอยู่บนนั้นน่ะสิ"

แจงสาเหตุอย่างช่วยไม่ได้ พอสังเกตดีๆ ดูเหมือนตามมือกร้านของชายหนุ่มก็มีรอยข่วนเล็กใหญ่ประปราย ท่าทางสมบุกสมบันมาน่าดู

(ยินดีครับผ้ม มาเลยย)

"อ—โอ้"

สัมผัสได้ถึงโลกหมุนคว้างไปหนึ่งตลบหวิดเกือบกลับบ้านเก่าชั่วคราว พอรู้สึกตัวอีกทีก็นั่งขัดสมาธิตาปริบๆ ตรงหน้าของการ์เดี้ยนผู้เคร่งขรึม ดูเหมือนเขาจะโดนดุเข้าเสียแล้ว

ก็ไม่แปลกล่ะนะ ;

ดูเด็กสาวเท้าเอวท่าทางเอาเรื่อง เขาก็ยกมือลูบท้ายทอยตนเอง มีท่าทีสำนึกผิด

"ฮะฮะ ขอโทษที ไม่ได้ตั้งใจจะทำเรื่องอันตรายหรือทำร้ายคุณซากุระหรอกนะ แต่ว่า—"

มิ้ว—ว

+

(มาเลยคับบบบ)

(จ้ากก😭 สาวน้อยรีบหลบไปปป)

(ได้เลยคับผ้ม!)

(รับซาบคับ🥺!)

(ได้เลยคับ! ตอบช้าหน่อยน้า😭💦)

(มาเลยคับ!)

ร่างที่ร่วงลงมาประหนึ่ง ̶ล̶̶ูก̶ข̶น̶̶ุน̶นั้นแลเห็นว่าคนด้านล่างเบี่ยงหลบไปจากระยะแล้วก็ม้วนตัวตีลังกาโชว์กลางอากาศไปหนึ่งรอบ ก่อนจะลงจอดอย่างปลอดภัยบนพื้น

"ซ เซฟ—"

พ่นลมหายใจ เกือบไปแล้ว

"โทษทีๆ ฉันไม่ทันมองน่ะ ฮะฮะ"

ยกมือลูบท้ายทอยแล้วยิ้มแห้ง ในอ้อมแขนมีลูกแมวมอมแมมตัวกระจ้อย ที่พอจะให้อนุมานได้ว่าเขาอุตริขึ้นไปทำอะไรบนต้นไม้

(โอ้ยน้อ45555555555)

ท่วงท่าแบบนั้น ระ—หรือว่า
บ้าจริง ตอนนี้ตัวเราน่ะ—หลบไม่ทันแล้ว!

'ฝ่ายแดงออกท่าโจมตีจิ้mทะลวงสหัสวรรษ โอ้โฮครับ คุณผู้ชม ฝ่ายน้ำเงินไม่น้อยหน้า โต้ตอบด้วยท่าเข่ามังกรทะยานฟ้า!'

ผล่อก—!

"จ๊าก—กกกกก"

เธอจิ้มตูดฉัน
ฉันจิ้มหน้าเธอ
ตะเหม๋อกัน 1-1

กลิ้งขลุกๆ ลงไปนอนกองกับพื้น หมดสภาพ

(ได้เลยคับ!)

(ซุปเปอร์ฮีโร่แลนดิ้ง—- /หากใครสนใจสามารถมา+รับเหตุการณ์ระทึกขวัญ(?)วันเปิดเรียนได้คับผม จะหลบซ้าย เบี่ยงขวาหรือเอาหัวโหม่งสู้ก็ได้ทั้งนั้—แค่ก!)

ดีที่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้เป็นลมกลางอากาศไปอย่างที่กังวล ว่าแต่หน้าซีดเชียวเนี่ย ไหวใช่ไหม—?

*รู้สึกเป็นห่วง*

"ก็กำลังจะเข้าจริงๆ นั่นแหละนะ! แล้วโทโจไม่เข้าเหรอ หรือว่าในโรงเรียนมีอะไรรึเปล่า?"

เพราะความจำดี เลยจำชื่ออีกฝ่ายได้ว่าอยู่ห้องเดียวกันในปีนี้

'แม่หญิงดูเหมือนจะเป็นลมเลยแหนะ' คาสึกิชะโงกหน้าลอยออกมาจากข้างหลัง

"เอ๊ะ—!? หรือว่าจะเป็นลมงั้นเหรอโทโจ"

กระพริบตาปริบๆ ศีษะเอียงไปด้านข้างเล็กน้อย เห็นเธอที่สะดุ้งโหยงเสียขนาดนั้นก็คิดขึ้นมาว่า

ว้าว —นั่นมันเหมือนกับเกมดีดโจรสลัดในถังเลย

อะ ไม่ใช่สิ

เห็นอีกฝ่ายนิ่งค้างไปแบบนั้นก็นึกห่วงขึ้นมา ยกมือโบกๆ ตรงหน้า

"โทษทีๆ เป็นอะไรมั้ย ทำให้ตกใจรึเปล่า"

แต่แม้ว่าจะส่องแล้วส่องอีกก็ยังไม่พบความผิดปกติใดๆ จึงตัดสินใจเอ่ยปากทักขึ้นเสียเลย

"มองอะไรอยู่เหรอ?"