"แล้วนินจาคนนั้น คนที่มาช่วยฉันเอาไว้ เขาอยู่ที่ไหนเหรอคาคาชิ" (104)
"แล้วนินจาคนนั้น คนที่มาช่วยฉันเอาไว้ เขาอยู่ที่ไหนเหรอคาคาชิ" (104)
เดี๋ยวถ้ามีใครมาเห็นเข้า พวกเราจะอดไปกันทั้งหมดเลยนะ" คาคาชิพูดแทรกขึ้นมา พร้อมกับหันไปส่งสายตาให้รินรีบมาช่วยจับโอบิโตะใหญ่
สุดท้ายแล้วโอบิโตะก็ได้ขึ้นมาอยู่บนหลังของคาคาชิ แล้วคาคาชิกับรินก็เลือกใช้หน้าต่างเป็นทางออกหนีเที่ยวในครั้งนี้แทนประตู (167)
เดี๋ยวถ้ามีใครมาเห็นเข้า พวกเราจะอดไปกันทั้งหมดเลยนะ" คาคาชิพูดแทรกขึ้นมา พร้อมกับหันไปส่งสายตาให้รินรีบมาช่วยจับโอบิโตะใหญ่
สุดท้ายแล้วโอบิโตะก็ได้ขึ้นมาอยู่บนหลังของคาคาชิ แล้วคาคาชิกับรินก็เลือกใช้หน้าต่างเป็นทางออกหนีเที่ยวในครั้งนี้แทนประตู (167)
"ฉันก็จะเป็นขาให้โอบิโตะเองริน แล้วฉันก็จะทำทุกวิถีทาง เพื่อทำให้โอบิโตะกลับมาเป็นเหมือนเดิมให้ได้มากที่สุด
แล้วเธอก็ต้องมาช่วยฉันด้วยนะริน" (80)
"ฉันก็จะเป็นขาให้โอบิโตะเองริน แล้วฉันก็จะทำทุกวิถีทาง เพื่อทำให้โอบิโตะกลับมาเป็นเหมือนเดิมให้ได้มากที่สุด
แล้วเธอก็ต้องมาช่วยฉันด้วยนะริน" (80)
ยังไงคาคาชิก็ไม่มีทางหักหลังโอบิโตะแน่ แล้วในอนาคตคาคาชิก็อาจจะมาเป็นตัวหมากให้เราใช้ผ่านโอบิโตะได้อีกด้วย'
.
.
.
.
.
.
.
คาคาชิกับรินคอยมาเฝ้าดูแลโอบิโตะไม่ห่างอยู่ทุกวัน (110)
ยังไงคาคาชิก็ไม่มีทางหักหลังโอบิโตะแน่ แล้วในอนาคตคาคาชิก็อาจจะมาเป็นตัวหมากให้เราใช้ผ่านโอบิโตะได้อีกด้วย'
.
.
.
.
.
.
.
คาคาชิกับรินคอยมาเฝ้าดูแลโอบิโตะไม่ห่างอยู่ทุกวัน (110)
รินจึงเริ่มแจกจ่ายขนมที่ตัวเองซื้อมาไปให้คาคาชิ ก่อนที่จะยื่นดังโงะในมือไปตรงหน้าโอบิโตะด้วย
"ลองกินดูสิโอบิโตะ อร่อยมากเลย!" (178)
รินจึงเริ่มแจกจ่ายขนมที่ตัวเองซื้อมาไปให้คาคาชิ ก่อนที่จะยื่นดังโงะในมือไปตรงหน้าโอบิโตะด้วย
"ลองกินดูสิโอบิโตะ อร่อยมากเลย!" (178)
.
.
.
.
.
.
คาคาชิกับรินมาดูแลคอยช่วยโอบิโตะทำกายภาพบำบัดทุกวัน จนความรู้สึกแย่ของโอบิโตะ มันก็ค่อย ๆ ถูกเยียวยาด้วยความใส่ใจของคาคาชิกับริน
"เก่งมากโอบิโตะคุง! วันนี้นายเริ่มเดินเองได้ตั้ง 3 ก้าวแล้วนะ!" รินร้องลั่นขึ้นมาอย่างดีใจ (164)
.
.
.
.
.
.
คาคาชิกับรินมาดูแลคอยช่วยโอบิโตะทำกายภาพบำบัดทุกวัน จนความรู้สึกแย่ของโอบิโตะ มันก็ค่อย ๆ ถูกเยียวยาด้วยความใส่ใจของคาคาชิกับริน
"เก่งมากโอบิโตะคุง! วันนี้นายเริ่มเดินเองได้ตั้ง 3 ก้าวแล้วนะ!" รินร้องลั่นขึ้นมาอย่างดีใจ (164)
.
.
.
.
.
.
หลังจากที่รินผ่าตัดเอาดวงตาของโอบิโตะมาปลูกถ่ายให้คาคาชิเสร็จเรียบร้อยแล้ว
ศัตรูก็บุกโจมตีพวกคาคาชิอีกครั้ง และในครั้งนี้คาคาชิก็รู้ดีว่าโอบิโตะจะต้องไม่รอดแล้วอย่างแน่นอน น้ำตาของคาคาชิจึงเริ่มไหลลงมาเพราะความโศกเศร้าที่ผสมกับความแค้น (11)
.
.
.
.
.
.
หลังจากที่รินผ่าตัดเอาดวงตาของโอบิโตะมาปลูกถ่ายให้คาคาชิเสร็จเรียบร้อยแล้ว
ศัตรูก็บุกโจมตีพวกคาคาชิอีกครั้ง และในครั้งนี้คาคาชิก็รู้ดีว่าโอบิโตะจะต้องไม่รอดแล้วอย่างแน่นอน น้ำตาของคาคาชิจึงเริ่มไหลลงมาเพราะความโศกเศร้าที่ผสมกับความแค้น (11)
คาคาชิที่นั่งอยู่ไม่ไกล เจ้าตัวก็เริ่มรู้สึกปวดหัวขึ้นมาแปลก ๆ แล้วอยู่ดี ๆ ดวงตาข้างที่เคยมีเนตรวงแหวนของโอบิโตะอยู่
มันก็ได้แปรเปลี่ยนมาเป็นเนตรวงแหวนอีกครั้ง พร้อมกับทำให้คาคาชิเห็นภาพอะไรบางอย่างด้วย
"โอบิโตะ! ริน!" (245)
คาคาชิที่นั่งอยู่ไม่ไกล เจ้าตัวก็เริ่มรู้สึกปวดหัวขึ้นมาแปลก ๆ แล้วอยู่ดี ๆ ดวงตาข้างที่เคยมีเนตรวงแหวนของโอบิโตะอยู่
มันก็ได้แปรเปลี่ยนมาเป็นเนตรวงแหวนอีกครั้ง พร้อมกับทำให้คาคาชิเห็นภาพอะไรบางอย่างด้วย
"โอบิโตะ! ริน!" (245)
"ขอโทษนะ คา...คาชิ" น้ำเสียงอันแผ่วเบาของโอบิโตะถูกเปล่งออกมาอีกครั้ง โดยที่คาคาชิไม่เข้าใจเลยว่าโอบิโตะจะมาขอโทษเจ้าตัวในเรื่องอะไร
"ขอโทษฉันทำไมโอบิโตะ?" คาคาชิถามออกไป พร้อมกับกระชับมือที่ใช้จับตัวโอบิโตะอยู่ให้แน่นขึ้น (30)
"ขอโทษนะ คา...คาชิ" น้ำเสียงอันแผ่วเบาของโอบิโตะถูกเปล่งออกมาอีกครั้ง โดยที่คาคาชิไม่เข้าใจเลยว่าโอบิโตะจะมาขอโทษเจ้าตัวในเรื่องอะไร
"ขอโทษฉันทำไมโอบิโตะ?" คาคาชิถามออกไป พร้อมกับกระชับมือที่ใช้จับตัวโอบิโตะอยู่ให้แน่นขึ้น (30)
"ทันเวลาพอดีเลย" เป็นเสียงของคาคาชิที่ดังขึ้นมาในขณะที่เจ้าตัวเอาแผ่นหลังตัวเองมารองรับโอบิโตะไว้ได้ทัน
"อย่ายอมแพ้นะโอบิโตะ เพราะฉันจะทำทุกวิถีทางที่ทำให้นายกลับมาใช้ชีวิตได้เหมือนเดิม" (118)
"ทันเวลาพอดีเลย" เป็นเสียงของคาคาชิที่ดังขึ้นมาในขณะที่เจ้าตัวเอาแผ่นหลังตัวเองมารองรับโอบิโตะไว้ได้ทัน
"อย่ายอมแพ้นะโอบิโตะ เพราะฉันจะทำทุกวิถีทางที่ทำให้นายกลับมาใช้ชีวิตได้เหมือนเดิม" (118)
'ถ้าพวกแกแตะต้องโอบิโตะเมื่อไหร่ ฉันจะไม่ปล่อยพวกแกเอาไว้แน่ ต่อให้ฉันไปฆ่าพวกแก แล้วฉันกลายเป็นอาชญากร ฉันก็จะทำ!' (186)
'ถ้าพวกแกแตะต้องโอบิโตะเมื่อไหร่ ฉันจะไม่ปล่อยพวกแกเอาไว้แน่ ต่อให้ฉันไปฆ่าพวกแก แล้วฉันกลายเป็นอาชญากร ฉันก็จะทำ!' (186)
"งั้นฉันเอาด้วย เพราะถ้าไม่ได้เขา ฉันก็อาจจะแย่ยิ่งกว่านี้"
พอรินเห็นว่าคาคาชิกับโอบิโตะตัดสินใจไปในทางเดียวกัน เธอเองก็เลยพูดขึ้นมาว่า "ฉันเองก็จะช่วยด้วยเหมือนกัน" (339)
"งั้นฉันเอาด้วย เพราะถ้าไม่ได้เขา ฉันก็อาจจะแย่ยิ่งกว่านี้"
พอรินเห็นว่าคาคาชิกับโอบิโตะตัดสินใจไปในทางเดียวกัน เธอเองก็เลยพูดขึ้นมาว่า "ฉันเองก็จะช่วยด้วยเหมือนกัน" (339)
.
.
.
.
.
.
หลังจากที่โอบิโตะฟื้นขึ้นมา สิ่งแรกที่เจ้าตัวได้เห็นก็คือใบหน้าของอาจารย์มินาโตะ และใบหน้าของรินกับคาคาชิ
"โอบิโตะ!" รินร้องลั่นขึ้นมาอย่างดีใจ ก่อนที่เธอจะกระโจนเข้าไปกอดโอบิโตะไว้แน่น
"เบา ๆ หน่อยริน แผลของโอบิโตะยังไม่หายดีเลย" (100)
.
.
.
.
.
.
หลังจากที่โอบิโตะฟื้นขึ้นมา สิ่งแรกที่เจ้าตัวได้เห็นก็คือใบหน้าของอาจารย์มินาโตะ และใบหน้าของรินกับคาคาชิ
"โอบิโตะ!" รินร้องลั่นขึ้นมาอย่างดีใจ ก่อนที่เธอจะกระโจนเข้าไปกอดโอบิโตะไว้แน่น
"เบา ๆ หน่อยริน แผลของโอบิโตะยังไม่หายดีเลย" (100)
"โอบิโตะอยากขอบคุณคุณ ผมก็เลยพาขึ้นมา" คาคาชิตอบออกไปตามความเป็นจริง
ซึ่งการที่คาคาชิพูดสุภาพและแทนตัวเองออกมาแบบนั้น มันก็ทำให้นารูโตะรู้สึกแปลก ๆ ยังไงชอบกล
'อย่ามาสุภาพนอบน้อมกับผมสิครูคาคาชิ!' (26)
"โอบิโตะอยากขอบคุณคุณ ผมก็เลยพาขึ้นมา" คาคาชิตอบออกไปตามความเป็นจริง
ซึ่งการที่คาคาชิพูดสุภาพและแทนตัวเองออกมาแบบนั้น มันก็ทำให้นารูโตะรู้สึกแปลก ๆ ยังไงชอบกล
'อย่ามาสุภาพนอบน้อมกับผมสิครูคาคาชิ!' (26)
แล้วคาคาชิก็รู้ดีว่าโอบิโตะชอบรินมากแค่ไหน เจ้าตัวถึงได้ปฏิเสธรินออกไปอย่างชัดเจนขนาดนี้ เพราะคาคาชิไม่สามารถทำร้ายความรู้สึกของโอบิโตะได้จริง ๆ
"ขอบคุณนะคาคาชิ..." รินตอบกลับไปอย่างเจ็บปวด (77)
แล้วคาคาชิก็รู้ดีว่าโอบิโตะชอบรินมากแค่ไหน เจ้าตัวถึงได้ปฏิเสธรินออกไปอย่างชัดเจนขนาดนี้ เพราะคาคาชิไม่สามารถทำร้ายความรู้สึกของโอบิโตะได้จริง ๆ
"ขอบคุณนะคาคาชิ..." รินตอบกลับไปอย่างเจ็บปวด (77)
ส่วนทางด้านคาคาชินั้น เจ้าตัวก็ทำตามอย่างที่ตัวเองเคยพูดเอาไว้กับรินจริง ๆ
เพราะคาคาชิเต็มใจแบกโอบิโตะที่ยังไม่สามารถเดินเองได้คล่องไปด้วยกันทุกที่ เสมือนเป็นขาสำรองที่โอบิโตะสามารถเรียกใช้งานได้เลยทันทีถ้าโอบิโตะต้องการ (173)
ส่วนทางด้านคาคาชินั้น เจ้าตัวก็ทำตามอย่างที่ตัวเองเคยพูดเอาไว้กับรินจริง ๆ
เพราะคาคาชิเต็มใจแบกโอบิโตะที่ยังไม่สามารถเดินเองได้คล่องไปด้วยกันทุกที่ เสมือนเป็นขาสำรองที่โอบิโตะสามารถเรียกใช้งานได้เลยทันทีถ้าโอบิโตะต้องการ (173)
ทุก ๆ คืนที่คาคาชิเช็กแล้วว่าโอบิโตะกับรินได้นอนหลับสนิทไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว (182)
ทุก ๆ คืนที่คาคาชิเช็กแล้วว่าโอบิโตะกับรินได้นอนหลับสนิทไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว (182)
จากนั้นคาคาชิก็ทิ้งตัวไปทรุดตัวลงนั่งอยู่ข้าง ๆ โอบิโตะที่อีกฝั่งแทน...
"สวยจัง..." แล้วโอบิโตะก็เผยรอยยิ้มออกมา จนรินที่มองอยู่ตลอดก็ถึงกับยิ้มตามไปด้วยเลย (177)
จากนั้นคาคาชิก็ทิ้งตัวไปทรุดตัวลงนั่งอยู่ข้าง ๆ โอบิโตะที่อีกฝั่งแทน...
"สวยจัง..." แล้วโอบิโตะก็เผยรอยยิ้มออกมา จนรินที่มองอยู่ตลอดก็ถึงกับยิ้มตามไปด้วยเลย (177)
"โอเค วันนี้เก่งมากเลยนะคาคาชิ ริน เดี๋ยวรอให้โอบิโตะหายดีแล้วครูจะพาไปเลี้ยงเนื้อย่างนะ (39)
"โอเค วันนี้เก่งมากเลยนะคาคาชิ ริน เดี๋ยวรอให้โอบิโตะหายดีแล้วครูจะพาไปเลี้ยงเนื้อย่างนะ (39)
"แล้ว...คาคาชิล่ะ?" พอหาไม่เจอ โอบิโตะจึงตัดสินใจถามออกไป แล้วคาคาชิก็โผล่มาจากมุมห้องด้วยใบหน้าที่มีแต่ความรู้สึกผิด
"เป็นอะไรไปคาคาชิ นี่นายไม่ดีใจเลยรึไงที่ฉัน--- (102)
"แล้ว...คาคาชิล่ะ?" พอหาไม่เจอ โอบิโตะจึงตัดสินใจถามออกไป แล้วคาคาชิก็โผล่มาจากมุมห้องด้วยใบหน้าที่มีแต่ความรู้สึกผิด
"เป็นอะไรไปคาคาชิ นี่นายไม่ดีใจเลยรึไงที่ฉัน--- (102)
เพราะคาคาชิไม่อยากมีความลับกับรินและโอบิโตะ พอเจ้าตัวรู้เรื่องในวันนั้นแล้ว วันต่อมาคาคาชิก็เอามาเล่าให้รินฟัง แต่พอจะไปเล่าให้โอบิโตะรู้ด้วย รินก็ห้ามเอาไว้เสียก่อน เพราะตอนนั้นอาการโอบิโตะยังไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่นัก (335)
เพราะคาคาชิไม่อยากมีความลับกับรินและโอบิโตะ พอเจ้าตัวรู้เรื่องในวันนั้นแล้ว วันต่อมาคาคาชิก็เอามาเล่าให้รินฟัง แต่พอจะไปเล่าให้โอบิโตะรู้ด้วย รินก็ห้ามเอาไว้เสียก่อน เพราะตอนนั้นอาการโอบิโตะยังไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่นัก (335)
นี่คุชินะ เดี๋ยวคุณช่วยทำกับข้าวใส่กล่องไปเผื่อรินกับคาคาชิด้วยได้ไหม พอดีคืนนี้ผมว่าจะไปอยู่เป็นเพื่อนพวกเด็ก ๆ ด้วยน่ะ"
"ได้ค่ะ ขอให้โอบิโตะอย่าเป็นอะไรมากเลย" (71)
นี่คุชินะ เดี๋ยวคุณช่วยทำกับข้าวใส่กล่องไปเผื่อรินกับคาคาชิด้วยได้ไหม พอดีคืนนี้ผมว่าจะไปอยู่เป็นเพื่อนพวกเด็ก ๆ ด้วยน่ะ"
"ได้ค่ะ ขอให้โอบิโตะอย่าเป็นอะไรมากเลย" (71)
"ยินดีครับอาจารย์ ถ้ามีเรื่องอะไรให้ผมช่วยอีก อาจารย์ก็เรียกผมมาหาได้ตลอดเลยนะครับ"
"ขอบใจมากคาคาชิ ตอนนี้เธอไปพักก่อนเถอะ โอบิโตะกับรินจะได้ไม่สงสัยด้วยว่าเธอหายไปไหนมานาน" (455)
"ยินดีครับอาจารย์ ถ้ามีเรื่องอะไรให้ผมช่วยอีก อาจารย์ก็เรียกผมมาหาได้ตลอดเลยนะครับ"
"ขอบใจมากคาคาชิ ตอนนี้เธอไปพักก่อนเถอะ โอบิโตะกับรินจะได้ไม่สงสัยด้วยว่าเธอหายไปไหนมานาน" (455)