#mhyk_yumeth #BradleyKuroha 🔫📚

🏫 American High School AU

(มีเพิ่มเติมใน alt)

“อืม…”

เธอเอียงคอครุ่นคิดชั่วครู่คล้ายย้อนนึกถึงหนังสือที่จำเป็นต้องซื้อเพิ่มเติมอีก ก่อนสายน้ำจะค่อยแปรเปลี่ยนเป็นประโยคต่อไป

[เทคนิคเวทย์….อยากหาเล่มที่ขยายความต่อจากหนังสือแบบเรียนค่ะ]

เป็นวิชาที่เธอไม่ค่อยถนัดนัก และรู้สึกตัวเองทำความเข้าใจได้ยากต่างจากวิชาอื่น

เพราะแบบนั้นการหาหนังสือมาเสริมส่วนนี้อาจช่วยให้เธอทำความเข้าใจอะไรได้ง่ายขึ้นก็ได้…?

+

เพื่อคลายความตึงเครียดจากบรรยากาศทั้งหมดก่อนหน้า แพทริเซียจึงได้ตัดสินใจเปิดประโยคสนทนาใหม่

"แล้วหนังสือเล่มนั้นอ่านจบรึยังคะ?"

"เรื่องเจ้าหญิงเงือกน่ะ"

จริงๆประเด็นนี้ควรเป็นสิ่งแรกที่เธอจะถามอีกฝ่าย ทว่าดันเกิดเหตุไม่คาดฝัน...

และโดนเจเรเมียจับสังเกตุได้เสียก่อน เรื่องจึงได้ยาวมาขนาดนี้

"ถ้าบอกไปคุณอาจจะหมดสนุกก็ได้นะคะ"

แพทริเซียไหวไหล่เบาๆ

"ครั้งแรกที่ฉันอ่านจบ บอกได้เลยค่ะว่าตราตรึงใจมาก อาจเป็นเพราะหนังสือเล่มนี้ต่างจากเล่มอื่น"

ไม่มีคำอธิบายอื่นใดนอกเหนือจากนั้น มีเพียงประโยคเดียวสั้นๆ พร้อมกับรอยยิ้มของเธอ

"โอ้ะ...แล้วก็ถ้าฉันจะคืนหนังสือให้คุณวันนี้จะสะดวกรึเปล่าคะ?"

"เหมือนว่าพัฟบอลของฉัน เขาจะไปเอาหนังสือตั้งแต่ที่คุณเข้ามาที่นี่"

"เป็นนวนิยายเกี่ยวกับนักเขียนที่เขียนงานไม่ออก..การโดนกดทับจากสังคม อะไรแบบนั้นค่ะ.."

เสียงเริ่มแผ่วลงนิด ๆ ไม่รู้ว่าตนพูดเยอะไปหรือเปล่า แต่ยังไงก็จบประโยคแล้วแม้สายตาจะเบือนไปมองตรงอื่นแทนหน้าของชายที่คุยอยู่ด้วยก็ตาม

"อยากยืมเล่มนี้ไปกี่วันคะ?"

เธอเตือนเรื่องหนังสือที่กำลังจดวันเวลาให้อยู่

ถ้อยคำนั้นช่างฟังดูคุ้นหูเหลือเกิน... ราวกับเป็นประโยคทองจากหนังสือสักเล่มที่เขาเคยหยิบอ่านในห้องสมุดเก่าๆ หรืออาจจะเป็นบทสนทนาจากใครสักคนที่เขาหลงลืมไปแล้ว... มันติดอยู่ที่ปลายลิ้น แต่ความว่างเปล่าในหัวกลับทำให้เขานึกไม่ออกว่าใครเป็นเจ้าของวลีนี้

"ผู้น้อยเพียงแค่กำลังสนทนากับ 'พรายทะเล' อยู่น่ะครับ..."
เขาตอบด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบที่จริงจังพลางชี้มือไปยังผืนน้ำสีดำเบื้องหน้า

โคเซย์พยักหน้าเบาๆรับฟังคําพูดจากอีกฝ่าย เมื่อได้ยินประโยคนั้นเกี่ยวกับการฝึกเจ้าตัวก็ฉุดคิดขึ้นมาในใจ 'เราเองก็คงต้องฝึกบ้างสินะ'

เมื่อเขาได้ยินคําถามเรื่องจุดประสงค์จากอีกฝ่าย เจ้าตัวก็ถือยกหนังสือที่ตนถือขึ้นมา

" ผมก็แค่อยากลองหาเมนูใหม่ๆน่ะ เมนูที่พอจะโดดเด่นขึ้นมาให้ผมได้ลิ้มลองรสชาติได้กระมัง?"

" ผมเลยได้ไปเจอหนังสือเล่มนี้เข้าน่ะ กะจะนั่งอ่านสักพักก่อนกลับร้าน"

#ประโยคนี้จากหนังสือเล่มนั้น
การเขียนเป็นสิ่งที่ใกล้เคียงกับเวทมนตร์มากที่สุด การเขียนคือการสร้างอะไรบางอย่างขึ้นมาจากความว่างเปล่า เป็นประตูที่เปิดสู่ดินแดนอื่น การเขียนมอบพลังให้คุณก่อร่างสร้างโลกของคุณเองในขณะที่โลกแห่งความเป็นจริงนั้นเจ็บปวดเกินไป ‘ฉันตๅยแน่ถ้าหยุดเขียน’

— Yellowface 293-394 (R.F.KUANG)