(สองสาวรักฉันจะตาย)

ระหว่างที่กลับบ้านจากการเข้าไปซื้อของจากในเมืองก็ไม่คิดว่าจะได้บังเอิญเจอคนคุ้นหน้าเข้า

"คุณกราเวส" เอ่ยทักทายอีกฝ่ายที่ดูกำลังสนุกกับการเล่นแมวจรตัวอ้วนตุ้บ

"ดูแล้ววันนี้คงเป็นวันที่ดีนะครับ มีเพื่อนตัวน้อยมาทักทายด้วย"

เขาปรายตามองเจ้าเหมียวตัวนั้นโดยไม่ปิดบังความอยากจะเอื้อมมือไปจกมันซักครั้ง

เอวากระพริบตาปริบๆ มองเพื่อนหนุ่มที่อธิบายเรื่องของความรักราวกับเขามีประสบการณ์มาเยอะ แต่น่าแปลกที่มันทำให้เธอเบาใจขึ้นมา

โดยเฉพาะประโยคที่ว่า เธอมีค่า..

"ขอบคุณนะคะฟลินต์" รอยยิ้มเริ่มผุดขึ้นมา แต่คราบน้ำตายังคงอยู่

"ขอโทษที่ร้องไห้ใส่นะคะ วันนี้ฉันดูไม่เป็นตัวเองจริงๆ ด้วย"

เด็กสาวเห็นถึงความเป็นกันเองและอัธยาศัย จนพลอยให้คิดว่า ถ้ามีพี่สาวก็คงเป็นคนแบบนี้ล่ะมั่งนะ ทั้งน่ารัก เป็นกันเอง แถมฉลาดมากด้วย เธอเผยรอยิ้มที่แสนภูมิใจในตัวหญิงสาว

"งั้นเรียนพี่ฟางซินได้ไหมคะ?" น้ำเสียงนั้นดูจะคาดหวังไม่น้อย ก่อนผละออก มือถือกล้องคู่ใจหมายจะบันทึกใบหน้าหญิงสาวไว้

"แล้วก็ ได้สิคะ ทุกครั้งฉันก็มักจะไปไหนมาไหนคนเดียว(หนีน่ะสิ) ถ้ามีพี่ฟางซินไปด้วยมันต้องวิเศษมากแน่"

แต่สิ่งเดียวที่ข้าไม่เคยโป้ปด นับตั้งแต่ครั้งแรกที่เราได้พบกัน... คือข้ารักพวกเจ้ามากที่สุด มันคือความรู้สึกที่กลั่นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เป็นความรักที่ข้าอยากโอบอุ้ม ปกป้อง และทะนุถนอมไว้ด้วยชีวิต... แม้กายนี้จะไม่เหลือความดีงามใดให้เอ่ยถึง แต่ข้าก็จะยังคงรักพวกเจ้า ด้วยความรักที่ไม่มีสิ่งใดในโลกมาเทียบเทียม"

เขาสะอื้นไห้ พลางยกฝ่ามือขึ้นลูบแผ่นหลังของนางฟ้าทั้งสองอย่างแผ่วเบาและอบอุ่น

5/?

" มันคงเป็นที่นิยมเพราะว่าทำนองที่เพราะของมัน "

สายน้ำที่ไหลในตัว และทำนองสุดโรแมนติก อ่อนหวานละมุนซึ้ง คงมีความหมายถึงความรัก ที่ไหลเวียนอยู่ในใจ

" ถ้างั้น นายก็ฮัมไปเรื่อย ๆ สิ "

เห็นยิ้มนั้น ระคนปนเล่ห์
จึงตอบไปคล้ายทีเล่นทีจริงด้วยใบหน้านิ่งเฉย ยากที่จะดูว่าพูดเล่นหรือบอกจริง
แต่เจตนาไหนก็ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญ

" เพราะว่าไม่ชอบ ก็เลยไม่ได้เล่นต่อสินะ "

“อือ ก็ดูช่ำชอง” ช่วยคลายข้อสงสัย

ด้านเขาเองก็จัดส้อมและมีดให้เข้าที่ปิดจบด้วยการซับปากก่อนวางลงบนโต๊ะ เป็นอันจบมื้ออาหาร

“เคยมี” (แต่ไม่มีคนโค เศร้ามาก😭)
“แต่มันไม่ได้เหมือนนิยายรักแบบที่เธอจินตนาการ”

ไม่ได้ขยายความหลังจากนั้น แต่ฟังจากรูปประโยคแล้วคงเดาไม่ยากว่าเป็นอดีต +

เขาพยักหน้ารับคำตอบจากอีกฝ่าย ถึงได้เจอในช่วงเวลาที่ความมรณาเริ่มเข้าใกล้ อย่างน้อยก็ยังดีที่ได้พบเจอดีเสียกว่าการดับสูญไปโดยไม่ได้รับรู้ถึงความรู้สึกของการมีรัก

"คงหาทางทำให้มันชัดเจน"

ไม่ว่าสุดท้ายแล้วจะจบลงที่แบบไหน แต่ถ้าได้ทำให้มันได้ชัดเจนคงเป็นทางที่ดีที่สุด ไม่ต้องปล่อยให้ใครหลงอยู่ในความคิดที่ไม่มีความแน่นอน

+

"หากมีรักคุณจะไขว่คว้าไว้รึป่าว ?"

นั่นเป็นทั้งคำตอบและคำถาม

จากคำพยากรณ์แล้วอีกฝ่ายคงจะได้พบเจอกับความรัก แต่ทว่าก็คงขึ้นอยู่กับอีกฝ่ายว่าจะไขว่คว้าให้มันอยู่กับตัว หรือจะปล่อยให้มันหลุดออกไป

+

"แต่ความไม่ชัดเจนคงไม่ดีเท่าไหร่"

คล้ายจะดีที่รับรู้ถึงกันแม้ไม่ต้องเอื้อนเอ่ยให้มากความ แต่ความรักที่ดีย่อมอยู่คู่กับความชัดเจน สิ่งคลุมเครือมักทำให้คนเราใช้ความคิดมากขึ้น แทนที่จะเป็นรักให้ใจได้รู้สึกผ่อนคลาย

ประหลาดใจอยู่บ้างที่อีกฝ่ายนั้นก็ขอรับคำพยากรณ์เรื่องความรักของตัวเอง คราแรกเขารับฟังโดยไม่คิดอะไรมากจวบจนคำถามจากคนข้างกายนั้นดังขึ้น มันทำให้เขาเริ่มคิดขึ้นมา

+

#PreScareGame_MUC

"แต่ถ้ากระโปรงยาวไปมันน่าจะขยับยากรึเปล่า? ต้องเต้นเชียร์นี่นา?"

แสดงความเห็นอย่างนั้น

"กระโปรงสั้นก็น่ารักดีด้วย ผมยังอยากใส่เลย!"

เนื่องจากเป็นสไลม์ ก็คงปรับสัดส่วนให้ใส่ชุดผู้หญิงให้น่ารักได้อยู่แล้ว

ไม่เคยเข้าหาใครในเชิงนั้น ไม่เคยถามถึงมัน และบางทีคนที่ไม่อาจเข้าใจในเรื่องนี้ที่สุดคงเป็นตัวของเขาเอง

ดวงตาสีเข้มเคลื่อนสบตากับดวงตาสีฟ้าครู่หนึ่ง ก่อนที่เจ้าตัวจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากพูดออกมา

"ของฉันด้วย"

เป็นครั้งแรกที่เขาเลือกจะถามคำถามในความรัก ส่วนหนึ่งเองคงเพราะรู้สึกว่าการที่เขาเสนออีกฝ่าย แล้วรู้อยู่ฝ่ายเดียวนั้นเป็นอะไรที่ไม่ยุติธรรมเท่าไหร่นัก

+

"เสียใจเหรอ??"

เขาทวนถามคำถามนั้นออกมาก่อนจะยกยิ้มมุมปากและส่ายหน้าไปมา

"ไม่เลย"

เขาไม่รู้สึกเสียดาเยลยสักนิดได้รู้จักกับเธอ
เพราะนอกจากเธอก็คงไม่มีใครบ้าที่ไหนมาคบค้าสมาคมกับเขาแล้วล่ะ

อีกอย่างเธอเองก็เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่เขายอมสนิทด้วย

แม้จะมีความมั่นหน้ามั่นใจ แต่ลึกๆเอลเลียตนั้น รักพื้นที่ส่วนตัวมาก และเขามีเหตุผลที่เป็นแบบนั้น

จนกระทั่งคุณผละออก เธอก็อดเสียดายไม่ได้

ความรู้สึกกลัว เศร้า ราวกับค่อย ๆ ถูกชะล้างออกไป หลงเหลือเพียงความรู้สึกบางอย่างที่เธอพึ่งจะรู้จัก

มันคง เป็นความรักล่ะมั้ง?

มันคง เป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอกระวนกระวายถึงขนาดนี้

" งั้น.. ทำไมเรา.. ไม่ทำให้มันชัดเจนกันล่ะ "

เธอกระซิบขึ้นมาเมื่อใบหน้าของเราห่างกันเพียงคืบ หน้าผากแนบชิดกัน

ความรู้สึกนั้นชัดเจนขึ้นทุกที

คือตอนออกมาแรก ๆ แม่งเฉยมาก กลายเป้นว่าคนสุ้ชีวิตอย่างไอตีฟดึงดุดใจกรุกว่าน่ะ กุเอนดุความจิตใจดี โลกสวยมัน ขนาดด้อกเตอร์ยังชม คือฮีฉลาด เปนนักกลยุทธ์วางแผนด้วย
- กุรักเพ้กกี้ ถ้าไม่ย้อนกลับมาดุกุคงลืมไปแล้วว่ากุชอบชีขนาดไหน เปนนางเอกที่เหมาะสมกับสตีฟเชี่ย ๆ เคมีเคใจ ป้าเขิน แต่นั่นแหละ สำหรับกุคู่นี้เวิคในแง่ของถูกคนผิดเวลา พวกแกสตรองเกินกว่าจะมานั่งหมกมุ่นกันและกัน

#PreScareGame_MUC

"........"

ยกมือเกาแก้มหน่อยๆ ถึงจะเคยได้ยินมาบ้าง แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะมีเยอะขนาดนั้น เลยนั่งฟังไปสักพัก

"...หวังได้...จะอยู่ต่อคิวก็ได้...คงไม่ได้ไปไหน"

พอต้องมาเป็นฝ่ายได้รับความรักบ้างก็คิดไม่ออกเหมือนกันว่าตัวเองจะรับมือยังไง มือเลยเอื้อมไปลูบหลังคอ พลางครุ่นคิดว่าจะเอาไงดีนะ

จะยังใช้ชีวิตโสดดีไหม...หรือจะลองมีรักก็คงไม่แย่หรอกมั้ง...

ตัวเขาไม่คนดีเด่อะไร เป็นแค่คนหัวรั้น เห็นแก่ตัวเล็ก ๆ งี่เง่าน่ารำคาญ… เพียงความรักที่ได้จากพี่ ๆ ก็มากเกินพอแล้ว หากต้องรับจาดคนอื่นด้วย เขาก็ไม่รู้จะดีพอจะรับมันไว้ไหม

แต่ถ้าเป็นมอบให้คนอื่นล่ะก็— เขาก็มีให้ไม่จำกัดเลย

“น่าตื่นเต้นดีออกครับ ได้หาคำตอบของสิ่งที่เราไม่รู้เนี่ย”

“คิก— คงแล้วแต่ความชอบล่ะมั้งครับ”

+

#PreScareGame_MUC
"ถ้างั้นพี่ก็ควรลองนะคะ"
เธอตอบยิ้มๆ

"ให้โอกาสตัวเองได้ทุ่มเทเพื่อใครซักคนอีกครั้ง หนูว่ามันเป็นเรื่องดีนะ"

"พี่จะได้รู้ว่าพี่ชอบชีวิตแบบไหนมากกว่ากัน"

"ไม่ว่าจะล้มเหลวหรือสำเร็จ พี่ก็คงได้อะไรกลับมาแน่ค่ะ"

"พี่น่ะ...มอบความกล้าให้หนูในการลงแข่งกีฬา"

"หนูก็อยากให้พี่มีความกล้าในการลองรักใครซักคนอย่างจริงจังนะคะ"

"เพราะหนูคิดว่าพี่น่ะ ดูแลคนอื่นเก่งน่ะค่ะ"

-เหมือนหลุดมาจากมังงะคงเป็นได้แค่ฝันไป เป็นเพียงโลกแฟนตาซีให้ได้อ่าน แม้ปากตัวเองจะบ่นกับเพื่อน ๆ ในเชิงล้อเล่นตลอดว่าอยากมีความรักก็ตาม

โดนคว้ามือระหว่างที่จิ้มอยู่ก็เบิกตาขึ้นด้วยความไม่คาดคิด อาจเป็นเพราะคุยเรื่องมังงะ มันทำให้คิดมากกับสถานการณ์อยู่เล็กน้อย ก็เลยแก้เขินด้วยการดึงมืออีกฝ่ายที่จับมือเขาอยู่เข้ามาเบา ๆ

"เห็นเป็นรุ่นพี่คนสวยสุดซุ่มซ่ามที่ชอบนอนกลางวันไงครับ ว่าไปนั่น~"

ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำว่า แยมโรวานเบอร์รี่

ในหัวของเธอก็เริ่มจินตนาการไปไกลเสียแล้ว ถ้าเป็นแยมก็น่าจะทาขนมปังได้ หรือจะกินกับสโคนดีนะ? ถ้ามีแพนเค้กด้วยก็คงอร่อย หรือเอาไปทำเป็นไส้พาย

แต่พอได้ฟังเรื่องที่มาของชื่อโรวานต่อ รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความเอ็นดู

คุณแม่ของเขา ชอบทานมันถึงขนาดเอามาตั้งชื่อให้ลูก ต้องเป็นครอบครัวที่น่ารักมากแน่ๆ เธอคิดในใจ

ความรักอะไรนั่น ขนาดแค่กับคนในครอบครัวยังเชื่อไม่ได้ด้วยซ้ำ

ดวงตากลมยังคงจ้องมอง รอดูว่าอีกฝ่ายนั้นจะทำหรือไม่

และมันอาจจะเป็นเพียงการทำให้อีกฝ่ายหลับตาเพื่อที่เธอจะได้เดินหนีหายไปเลยก็ได้

เขาพยักหน้าช้าเป็นอันเข้าใจ การต้องทำอะไรซ้ำ ๆ มาก ๆ เข้ามันก็น่าเหนื่อยใจจริง ๆ นั่นล่ะ ก่อนที่เขาจะหัวเราะแผ่วเบา

"ครับ ถ้าสงบสุขไปได้ตลอดก็คงดี"

อย่างไรเสียหากมันสงบก็หมายความว่าเมืองนี้ปลอดภัยขึ้นอีกนิดนี่นา แม้ท้ายที่สุดแล้วจะมีความไม่สงบก็คงกำลังก่อตัวในสักที่ก็เถอะ

"ขอบคุณครับ น้องน่ารักมากเลยนะคุณอาร์คานิส"

ย่อตัวลงเล็กน้อยพลางเลื่อนมือไปลูบหัวเจ้าขนปุยสีขาวอย่างเบามือ

“แอสเตอร์ไหมครับ”

เขาหยิบมันขึ้นมาก่อนหมุนปลายเท้าเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าผู้มาเยือน หลุบมองดอกไม้เล็กสีขาว

“แอสเตอร์โตในช่วงการเปลี่ยนผ่านระหว่างฤดูกาล มันเลยหมายถึงความอดทน ความหวังและความรักที่ยังคงอยู่”

ล็อกลันพูดด้วยจังหวะเนิบช้าก่อนเลื่อนสายตาขึ้นสบเข้ากับดวงตาของอีกคน มุมปากยังส่งยิ้มเล็ก ๆ อย่างเป็นมิตร

+

“ เป็นดอกไม้ที่สวยทั้งคู่เลยสินะ ”

นิสาเอ่ยตอบออกไปถึงแม้ว่าบางดอกไม้นั้นเธอเองก็ไม่รู้ความหมายของมันได้อย่างตรงตัวแต่ก็พอรู้มาไม่น้อย

“ ที่รู้คร่าวๆจะเกี่ยวกับความเข้าใจแล้วก็คำขอบคุณน่ะ “

” ถ้าเป็นเชิงรักคงเป็นรักที่จริงใจ “

นิสาเอ่ยออกมาด้วยท่าทีที่ร่าเริงและอมยิ้มออกมาตามเคย

” ฮิบิจังละคะความหมายดอกไม้ที่ชอบคืออะไรกัน? “

อย่างกับโดนพ่อดุเลยรีบใช้สองตากลับมาจ้องนายทันที

"ขอโทษ..!"

เธอดูลุกลี้ลุกลนผิดปกติเชียว
ถ้าเป็นเมื่อก่อนไอ้ท่าล้อเลียนนั่นไอ้คำพูดขอโทษขอโพยนี่ ไม่มีทางที่เอเจจะเห็นง่าย ๆ แบบนี้หรอก

อย่างมากนะ..ก็คงจะเป็นบทประชดว่า 'นายน่ะชอบคน*ตื้ด*ใหญ่นี่?' แม้กระทั่งคำขอโทษก็คงเป็น 'แล้วทำไมฉันต้องขอโทษ?' ด้วยอีก

ความรักนี่มันเปลี่ยนคนไปเยอะจริง ๆ .. แต่ก็ต้องขอบคุณครอบครัวนายด้วย +

เป็นแนวคิดที่ไม่แย่
แต่ปฏิบัติมันยากเสียยิ่งกว่าอะไร

“ถึงเธอจะว่าแบบนั้นก็เถอะน้าา”

ยกนิ้วเกาแก้มแก้เขินเล็ก ๆ ปกติแล้วเธอไม่ค่อยแสดงความรู้เขินอายเท่าไหร่ นี่คงนับเป็นครั้งแรก

“ครั้งนี้จะยอมไม่ชมว่าน่ารักก็ได้、เกนจิคุงเท่สุด ๆ เลย”

ว่าแล้วก็ขยับเอื้อมมือลูบกลุ่มผมนั่นไปหนึ่งที เพราะไม่รู้ควรตอบแทนเช่นไรจึงให้สิ่งนี้เป็นสินบนไปก่อน

“อันนี้ให้รางวัลเด็กดี ไว้พักกลางวันจะเลี้ยงขนมนะ”