เห็นว่าอีกคนชอบก็ยิ้มกว้าง เฮ่!
"ใช่ม้ายละ! เหมือนเฟียนเยย" อวยมาก็ยืดอก หุหุ
เห็นว่าอีกคนชอบก็ยิ้มกว้าง เฮ่!
"ใช่ม้ายละ! เหมือนเฟียนเยย" อวยมาก็ยืดอก หุหุ
ยืดอก ... ทำไม ?
"เห... แปลว่าพี่พิเศษสินะครับ ไม่คิดเลยว่าเอลเอลจะมองพี่แบบนี้"
พอน้องลุกก็ยืดตัวเต็มความสูง เกาะแกะเกะกะอยู่ไม่ห่าง
"แต่อาจจะโดนสัตว์เก็บกินหมดก่อนก็ได้นะครับ"
"แต่เก็บมาเยอะๆ เฮคเตอร์จะกินหรือเปล่าน้า?"
ยืดอก ... ทำไม ?
"เห... แปลว่าพี่พิเศษสินะครับ ไม่คิดเลยว่าเอลเอลจะมองพี่แบบนี้"
พอน้องลุกก็ยืดตัวเต็มความสูง เกาะแกะเกะกะอยู่ไม่ห่าง
"แต่อาจจะโดนสัตว์เก็บกินหมดก่อนก็ได้นะครับ"
"แต่เก็บมาเยอะๆ เฮคเตอร์จะกินหรือเปล่าน้า?"
ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าตัวเองพูดเสียยืดยาว
“ อ๊ะ— ฉันตอบจริงจังเกินไปหรือเปล่าคะ เหมือนพูดเยอะไปเลย ”
เธอหัวเราะเบาๆ พลางยิ้มเจื่อน
“ แค่เผลอคิดแล้วพูดออกมาเลยน่ะค่ะ ”
ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าตัวเองพูดเสียยืดยาว
“ อ๊ะ— ฉันตอบจริงจังเกินไปหรือเปล่าคะ เหมือนพูดเยอะไปเลย ”
เธอหัวเราะเบาๆ พลางยิ้มเจื่อน
“ แค่เผลอคิดแล้วพูดออกมาเลยน่ะค่ะ ”
สนใจสกรีนสามารถติดต่อได้ที่บ้านเขียว @PREMIUMDTG นะครับ
#dtgstudio #ส่งทั่วประเทศ #เสื้อร้าน #สกรีนเสื้อยืด #รับสกรีนเสื้อไม่มีขั้นต่ำ
#สกรีนDTF #สกรีนDTG #เสื้อราคาถูก #สกรีนเสื้อราคาถูก
#เปิดการมองเห็นครีเอเตอร์มือใหม่ #รับออกแบบ #สกรีนเสื้อ
สนใจสกรีนสามารถติดต่อได้ที่บ้านเขียว @PREMIUMDTG นะครับ
#dtgstudio #ส่งทั่วประเทศ #เสื้อร้าน #สกรีนเสื้อยืด #รับสกรีนเสื้อไม่มีขั้นต่ำ
#สกรีนDTF #สกรีนDTG #เสื้อราคาถูก #สกรีนเสื้อราคาถูก
#เปิดการมองเห็นครีเอเตอร์มือใหม่ #รับออกแบบ #สกรีนเสื้อ
ก้มลงมองชามในมือ ก็พบว่ารุ่นน้องพูดถูก แป้งจับตัวข้นเหนียว แถมยังยืดติดไม้อีกต่างหาก
"ขอโทษครับแอนนา"
เอ่ยเสียงแผ่วพร้อมก้มหน้าสำนึกผิด เขาอยากแก้ไขสิ่งที่ทำพลาด แต่ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร
"เป็นพี่ที่มัวแต่เหม่อเอง ขอโทษจริง ๆ ครับ"
กำชามไว้ด้วยความไม่มั่นใจ นี่เขาทำให้ชมรมทำครัวสิ้นเปลืองวัตถุดิบแล้วสินะ
"ถ้ามีวิธีแก้ก็บอกด้วยนะครับ พี่จะทำทุกอย่าง ไม่อยากให้ทิ้งไปเปล่า ๆ เลย"
ก้มลงมองชามในมือ ก็พบว่ารุ่นน้องพูดถูก แป้งจับตัวข้นเหนียว แถมยังยืดติดไม้อีกต่างหาก
"ขอโทษครับแอนนา"
เอ่ยเสียงแผ่วพร้อมก้มหน้าสำนึกผิด เขาอยากแก้ไขสิ่งที่ทำพลาด แต่ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร
"เป็นพี่ที่มัวแต่เหม่อเอง ขอโทษจริง ๆ ครับ"
กำชามไว้ด้วยความไม่มั่นใจ นี่เขาทำให้ชมรมทำครัวสิ้นเปลืองวัตถุดิบแล้วสินะ
"ถ้ามีวิธีแก้ก็บอกด้วยนะครับ พี่จะทำทุกอย่าง ไม่อยากให้ทิ้งไปเปล่า ๆ เลย"
"ใช่แล้วครับ นาโอจิเอง จะว่าไปก็ยังไม่เคยให้พี่มิคาเงะเห็นร่างนี้นี่นา"
แม้จิ้งจอกจะไม่ได้อ้าปากเลยก็ตาม แถมยังก้มให้ลูบหัวอย่างสุภาพ แต่จากโทนเสียงก็รู้ได้ว่าเป็นเสียงนาโอจิ
"ผมมาเดินเล่นที่นี่ อยากยืนเส้นยืดสายสักหน่อย" หางจิ้งจอกส่ายไปมา "มารบกวนพี่หรือเปล่า?"
"ใช่แล้วครับ นาโอจิเอง จะว่าไปก็ยังไม่เคยให้พี่มิคาเงะเห็นร่างนี้นี่นา"
แม้จิ้งจอกจะไม่ได้อ้าปากเลยก็ตาม แถมยังก้มให้ลูบหัวอย่างสุภาพ แต่จากโทนเสียงก็รู้ได้ว่าเป็นเสียงนาโอจิ
"ผมมาเดินเล่นที่นี่ อยากยืนเส้นยืดสายสักหน่อย" หางจิ้งจอกส่ายไปมา "มารบกวนพี่หรือเปล่า?"
“ ตอนนี้ซานะจังหายปวดรึยัง ”
“ อยากได้ยาแก้ปวดหรืออะไรอีกรึเปล่า ”
พยักเพยิดหน้าไปทางร้านสะดวกซื้อด้านหลัง
“ ตอนนี้ซานะจังหายปวดรึยัง ”
“ อยากได้ยาแก้ปวดหรืออะไรอีกรึเปล่า ”
พยักเพยิดหน้าไปทางร้านสะดวกซื้อด้านหลัง
" อ้อ หรืออยากสอนฉันหรอ? เธออยากจำลองเป็นอาจารย์อย่างงั้นหรอ? "
" โถ่, เซนเซย์ครับ สอนผมหน่อยสิ "
ลำตัวโค้งต่ำ ถือวิสาสะเข้าประชิดจนเส้นสายตาสอดประสานในระนาบเดียวกัน, มันเอียงหัว หางคิ้วลู่ตก ปล่อยพ่นน้ำเสียงออดอ้อน
―เพียงยั่วบาทาคุณเท่านั้น
ก่อนจะยืดตัวตั้งตรง ยกมือขึ้นแคะหู หน้าซังกะตาย
" หมดรมย์เลยแฮะ "
" อ้อ หรืออยากสอนฉันหรอ? เธออยากจำลองเป็นอาจารย์อย่างงั้นหรอ? "
" โถ่, เซนเซย์ครับ สอนผมหน่อยสิ "
ลำตัวโค้งต่ำ ถือวิสาสะเข้าประชิดจนเส้นสายตาสอดประสานในระนาบเดียวกัน, มันเอียงหัว หางคิ้วลู่ตก ปล่อยพ่นน้ำเสียงออดอ้อน
―เพียงยั่วบาทาคุณเท่านั้น
ก่อนจะยืดตัวตั้งตรง ยกมือขึ้นแคะหู หน้าซังกะตาย
" หมดรมย์เลยแฮะ "
“ เปล่าหรอกค่ะ แค่ผ่านมาทางนี้พอดี ”
เธอไม่คุ้นหน้าอีกฝ่ายนัก แต่ด้วยรูปลักษณ์และการแต่งตัว หล่อนประเมินว่าเขาอาจไม่ใช่นักเรียน
“ แล้วคุณล่ะคะ ไม่ได้หลงทางในโรงเรียนจนมาหยุดอยู่ตรงนี้ใช่ไหม? ”
“ เปล่าหรอกค่ะ แค่ผ่านมาทางนี้พอดี ”
เธอไม่คุ้นหน้าอีกฝ่ายนัก แต่ด้วยรูปลักษณ์และการแต่งตัว หล่อนประเมินว่าเขาอาจไม่ใช่นักเรียน
“ แล้วคุณล่ะคะ ไม่ได้หลงทางในโรงเรียนจนมาหยุดอยู่ตรงนี้ใช่ไหม? ”
คุณรู้สึกสงสัยใคร่รู้ว่าใคร อะไร ทำไม มานั่งโดดเดี่ยวเดียวดายอยู่ตรงนี้ จึงเดินเข้ามาทัก
ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมาสบตาคุณ
“มีอะไรหรือเปล่าครับ”
คุณรู้สึกสงสัยใคร่รู้ว่าใคร อะไร ทำไม มานั่งโดดเดี่ยวเดียวดายอยู่ตรงนี้ จึงเดินเข้ามาทัก
ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมาสบตาคุณ
“มีอะไรหรือเปล่าครับ”
"ไม่หรอกน่า✨ ฉันพูดจริงทำจริงอยู่แล้ว"
ขอโทษนะมินจัง อดเอารูปให้เธอดูเลยฮรือ—
หญิงสาวยิ้มกว้างกลบเกลื่อนสีหน้าหง๋อยของตัวเอง ก่อนจะเก็บกล้องใส่ในกระเป๋า ถึงจะเสียดายแต่เธอก็เป็นพวกทำตามคำพูดอยู่แล้วด้วย
"เดี๋ยวฉันจะไปบอกนายูตะคุงให้นะว่าพอมีเสื้อเปลี่ยนให้นายรึเปล่า✨"
เสื้อที่เธอพกมาอีกฝ่ายคงใส่ไม่ได้แน่ๆถึงจะเป็นเสื้อยืดธรรมดาก็เถอะ
"ไม่หรอกน่า✨ ฉันพูดจริงทำจริงอยู่แล้ว"
ขอโทษนะมินจัง อดเอารูปให้เธอดูเลยฮรือ—
หญิงสาวยิ้มกว้างกลบเกลื่อนสีหน้าหง๋อยของตัวเอง ก่อนจะเก็บกล้องใส่ในกระเป๋า ถึงจะเสียดายแต่เธอก็เป็นพวกทำตามคำพูดอยู่แล้วด้วย
"เดี๋ยวฉันจะไปบอกนายูตะคุงให้นะว่าพอมีเสื้อเปลี่ยนให้นายรึเปล่า✨"
เสื้อที่เธอพกมาอีกฝ่ายคงใส่ไม่ได้แน่ๆถึงจะเป็นเสื้อยืดธรรมดาก็เถอะ
ผมได้ลงชื่อสมัครเข้าสมาคมแน่แท้ เพราะมากครับ ผมเก็บเข้าเพลย์ลิสต์เรียบร้อย ส่วนท่อนโปรด คงเป็น
ไม่มีจูบลาเหมือนดังตะวัน
ลาจากฟ้าไปให้ใจขมขื่น
จูบเดียวเท่านั้นนิรันดร์ยั่งยืน
หวานฉ่ำด่ำดังกลืนซุกทรวง
แต่ยอมรับว่าเลือกยากอยู่นะ
ผมได้ลงชื่อสมัครเข้าสมาคมแน่แท้ เพราะมากครับ ผมเก็บเข้าเพลย์ลิสต์เรียบร้อย ส่วนท่อนโปรด คงเป็น
ไม่มีจูบลาเหมือนดังตะวัน
ลาจากฟ้าไปให้ใจขมขื่น
จูบเดียวเท่านั้นนิรันดร์ยั่งยืน
หวานฉ่ำด่ำดังกลืนซุกทรวง
แต่ยอมรับว่าเลือกยากอยู่นะ
หัวเราะ แล้วลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย
"เอาล่ะ ฉันว่าจะกลับละ โคฮาเนะจังล่ะ ? ต้องกลับไปที่ร้านก่อนรึเปล่า ?"
หันไปถามเธอเพราะเห็นว่ายังใส่ยูนิฟอร์มร้านอยู่
หัวเราะ แล้วลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย
"เอาล่ะ ฉันว่าจะกลับละ โคฮาเนะจังล่ะ ? ต้องกลับไปที่ร้านก่อนรึเปล่า ?"
หันไปถามเธอเพราะเห็นว่ายังใส่ยูนิฟอร์มร้านอยู่
ช่วงนี้คุณพระเขาชอบฟังเพลงอะไรเนี่ย เพลย์ลิสต์ของธิจะถูกใจไหมนะ
ช่วงนี้คุณพระเขาชอบฟังเพลงอะไรเนี่ย เพลย์ลิสต์ของธิจะถูกใจไหมนะ
"เปล่า มาเดินเล่นน่ะ"
ก่อนจะเว้นช่วงสักครู่ แล้วยืดแขนเอนตัวลงกับท่อนขาตัวเอง คล้ายแมวบิดขี้เกียจ
"นั่นสินะ... สอบกลางภาคตามกิจกรรมแข่งมาติดๆแบบนี้ เอาเวลาไหนมาเก็บเรี่ยวแรง เนอะ"
พยางค์ท้ายเขาเงยหน้าขึ้นมายังคู่สนทนา เชิงหาคนเห็นด้วย
รอยยิ้มขยับยกทะเล้นขี้เล่น
"เปล่า มาเดินเล่นน่ะ"
ก่อนจะเว้นช่วงสักครู่ แล้วยืดแขนเอนตัวลงกับท่อนขาตัวเอง คล้ายแมวบิดขี้เกียจ
"นั่นสินะ... สอบกลางภาคตามกิจกรรมแข่งมาติดๆแบบนี้ เอาเวลาไหนมาเก็บเรี่ยวแรง เนอะ"
พยางค์ท้ายเขาเงยหน้าขึ้นมายังคู่สนทนา เชิงหาคนเห็นด้วย
รอยยิ้มขยับยกทะเล้นขี้เล่น
“บ้าชิบ…ขนมที่อยากได้ไม่มีอย่างนั้นรึ…“
ยูสุเกะภายใต้ชุดลำลองเสื้อยืดแขนสั้น และกางเกงขาสี่ส่วน กำลังมองบนชั้นวางของซึ่งว่างเปล่าไม่มีแม้แต่เศษฝุ่นเกาะ แสดงว่าต้องเพิ่งมีคนหยิบห่อสุดท้ายไปแน่ ๆ
คิดแล้วก็ยืนหน้ามุ่ยอารมณ์เสีย ผิดกับปกติที่เจอหน้าคนอื่นแล้วจะประดับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ทุกครั้ง
“บ้าชิบ…ขนมที่อยากได้ไม่มีอย่างนั้นรึ…“
ยูสุเกะภายใต้ชุดลำลองเสื้อยืดแขนสั้น และกางเกงขาสี่ส่วน กำลังมองบนชั้นวางของซึ่งว่างเปล่าไม่มีแม้แต่เศษฝุ่นเกาะ แสดงว่าต้องเพิ่งมีคนหยิบห่อสุดท้ายไปแน่ ๆ
คิดแล้วก็ยืนหน้ามุ่ยอารมณ์เสีย ผิดกับปกติที่เจอหน้าคนอื่นแล้วจะประดับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ทุกครั้ง
“ พี่นั่งด้วยได้รึเปล่า? ”
เขาเอ่ยถามขณะยืนรอคำอนุญาตจากอีกฝ่าย ขณะนั้นก็มองไปรอบบริเวณตัวเธออย่างสงสัย
“ อืม.. มาเดินยืดเส้นยืดสายน่ะ พอดีวันนี้มีนัดเลยตื่นเช้านิดหน่อยครับ .. ”
“ แล้วเราล่ะ .. ทำอะไรอยู่เหรอครับ? ”
“ พี่นั่งด้วยได้รึเปล่า? ”
เขาเอ่ยถามขณะยืนรอคำอนุญาตจากอีกฝ่าย ขณะนั้นก็มองไปรอบบริเวณตัวเธออย่างสงสัย
“ อืม.. มาเดินยืดเส้นยืดสายน่ะ พอดีวันนี้มีนัดเลยตื่นเช้านิดหน่อยครับ .. ”
“ แล้วเราล่ะ .. ทำอะไรอยู่เหรอครับ? ”
"ก็.....อ....เอาไงดีหละก็อยากถามไงว่าช่วงนี้สบายดีรึเปล่าช่วงนี้เป็นไงมั่งหนะ"
//พยามทำตัวให้ดูมั่นใจมากที่ที่สุดเหมือนพึ่งอ่านเจอในหนังสือมาไม่มีผิด
"ก็.....อ....เอาไงดีหละก็อยากถามไงว่าช่วงนี้สบายดีรึเปล่าช่วงนี้เป็นไงมั่งหนะ"
//พยามทำตัวให้ดูมั่นใจมากที่ที่สุดเหมือนพึ่งอ่านเจอในหนังสือมาไม่มีผิด
"ซัลโว," เฟนริร์เรียก ก่อนอ้าปากเหมือนเตรียมคำชมเอาไว้เต็มกระเป๋า --ทว่าพอถึงคราวต้องหยิบออกมาใช้จริงๆ กลับพบว่ากระเป๋าใบนั้นว่างเปล่าอย่างไม่น่าให้อภัย +
"ซัลโว," เฟนริร์เรียก ก่อนอ้าปากเหมือนเตรียมคำชมเอาไว้เต็มกระเป๋า --ทว่าพอถึงคราวต้องหยิบออกมาใช้จริงๆ กลับพบว่ากระเป๋าใบนั้นว่างเปล่าอย่างไม่น่าให้อภัย +
"ว เวทมนต์อย่างนั้นหยอ!"
"สุดยอดไปเลยไม่ใช่เวทมนต์ได้หรอ!?"
"แต่ว่าเวทมนต์มันคืออะไร?"
ทำตาแป๋ว ในตาช่างว่างเปล่าไร้ความรู้
กอดอกพร้อมเอียงตัวไปทางซ้ายน้ำลายยืด
เหมือนว่าความสนใจจะตกไปอยู่ที่เวทมนต์หมดแล้วจนไม่ได้ฟังอีกฝ่าย
แต่จังหวะที่ลูบหัวหางของเธอก็ส่ายเร็วขึ้น พออีกฝ่ายหยุดหางก็หยุด
"ว เวทมนต์อย่างนั้นหยอ!"
"สุดยอดไปเลยไม่ใช่เวทมนต์ได้หรอ!?"
"แต่ว่าเวทมนต์มันคืออะไร?"
ทำตาแป๋ว ในตาช่างว่างเปล่าไร้ความรู้
กอดอกพร้อมเอียงตัวไปทางซ้ายน้ำลายยืด
เหมือนว่าความสนใจจะตกไปอยู่ที่เวทมนต์หมดแล้วจนไม่ได้ฟังอีกฝ่าย
แต่จังหวะที่ลูบหัวหางของเธอก็ส่ายเร็วขึ้น พออีกฝ่ายหยุดหางก็หยุด
แขนกระชับแน่นครู่นึงด้วยความตกใจ แต่ก็เร่งเดินไปที่เก้าอี้ตัวนึงในห้องชมรมก่อนจะวางตัวอีกฝ่ายลงช้า ๆ
“ ฉันทำให้นายตื่นรึเปล่า ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ”
ไม่ได้หัวเสียที่อีกฝ่ายตื่นแล้วไม่บอก จริง ๆ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าริแอนตื่นตอนไหน เขาคิดว่าริแอนหลับสนิทมาตลอดทาง
หลังจากวางริแอนลงเขาก็บีบ ๆ ท่อนแขนและเริ่มยืดเส้นแขนหลังจากที่อุ้มอีกฝ่ายมานาน โชคดีที่ไม่ปวดมากมายอะไร
แขนกระชับแน่นครู่นึงด้วยความตกใจ แต่ก็เร่งเดินไปที่เก้าอี้ตัวนึงในห้องชมรมก่อนจะวางตัวอีกฝ่ายลงช้า ๆ
“ ฉันทำให้นายตื่นรึเปล่า ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ”
ไม่ได้หัวเสียที่อีกฝ่ายตื่นแล้วไม่บอก จริง ๆ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าริแอนตื่นตอนไหน เขาคิดว่าริแอนหลับสนิทมาตลอดทาง
หลังจากวางริแอนลงเขาก็บีบ ๆ ท่อนแขนและเริ่มยืดเส้นแขนหลังจากที่อุ้มอีกฝ่ายมานาน โชคดีที่ไม่ปวดมากมายอะไร
"....( •᷄ •᷅ )?"
แถมคิดอีกด้วยว่าอีกฝ่ายยังปกติดีรึเปล่านะ ชอบไขมันส่วนเกินเนี่ยนะ? ประหลาดเปล่า
"....( •᷄ •᷅ )?"
แถมคิดอีกด้วยว่าอีกฝ่ายยังปกติดีรึเปล่านะ ชอบไขมันส่วนเกินเนี่ยนะ? ประหลาดเปล่า
" ฮ่า..ชั่งมันแล้วกัน.คิดไปแล้วชวนปวดหัวเปล่าๆ.. " แพร่บ
เวลใช้ทีเผลอแลบลิ้นออกมาเล็กน้อย ก่อนยืนหน้าไปใกล้ๆสุดจนยืดความยาวออกมาได้อีก แล้วเลียเกือบครึ่งของหัวกลมๆตรงหน้าอย่างตั้งใจ
ตาเปิดอีกครั้ง วงแหวนสีขาววูบเล็กก่อนขยาย
+
" ฮ่า..ชั่งมันแล้วกัน.คิดไปแล้วชวนปวดหัวเปล่าๆ.. " แพร่บ
เวลใช้ทีเผลอแลบลิ้นออกมาเล็กน้อย ก่อนยืนหน้าไปใกล้ๆสุดจนยืดความยาวออกมาได้อีก แล้วเลียเกือบครึ่งของหัวกลมๆตรงหน้าอย่างตั้งใจ
ตาเปิดอีกครั้ง วงแหวนสีขาววูบเล็กก่อนขยาย
+
เธอที่นั่งอยู่แถวริมสระน้ำยกเเขนขึ้นเพื่อยืดเส้นยืดสายจากความล้าที่มานั่งทบทวนบนเรียนแถวๆนี้ ในระหว่างที่เธอกำลังจัดหนังสือเข้ากระเป๋าอยู่นั้นสายตาก็พลันสบเข้ากับเจ้าสุนัขตัวโตไม่ใกล้ไม่ไกล
ตัวใหญ่จังน้า.. เธอคิดไปพลางนึกขึ้นว่าตัวใหญ่ขนาดนั้นถ้าได้กอดก็คงอุ่นดีไม่น้อยหรือเปล่านะ
ก่อนจะสลัดความคิดออกแล้วลุกขึ้นจัดการตัวเองเล็กน้อยแล้วค่อยๆลุกขึ้นเพื่อกลับบ้าน
(+)
เธอที่นั่งอยู่แถวริมสระน้ำยกเเขนขึ้นเพื่อยืดเส้นยืดสายจากความล้าที่มานั่งทบทวนบนเรียนแถวๆนี้ ในระหว่างที่เธอกำลังจัดหนังสือเข้ากระเป๋าอยู่นั้นสายตาก็พลันสบเข้ากับเจ้าสุนัขตัวโตไม่ใกล้ไม่ไกล
ตัวใหญ่จังน้า.. เธอคิดไปพลางนึกขึ้นว่าตัวใหญ่ขนาดนั้นถ้าได้กอดก็คงอุ่นดีไม่น้อยหรือเปล่านะ
ก่อนจะสลัดความคิดออกแล้วลุกขึ้นจัดการตัวเองเล็กน้อยแล้วค่อยๆลุกขึ้นเพื่อกลับบ้าน
(+)