สิ่งที่หล่นอยู่ตรงหน้าเรียกความสนใจจากเธอได้ไม่น้อย จะว่าคนตรงหน้าดูคุ้นก็คงไม่ผิดแต่ดูไม่ชินตาอย่างไรไม่รู้
อามาเนะเก็บกระเป๋าเงินนั้นขึ้นก่อนสะกิดไหล่คุณเจ้าของที่ทำหล่นไว้เบา ๆ
“เธอทำของตกน่ะ”
พอได้มองชัด ๆ จึงใช้เวลานึกไม่นาน อีกฝ่ายคงเป็นรุ่นน้องของเธอเป็นแน่ แต่ไหงอยู่ในสภาพหัวฟูเช่นนั้นหรือคงเพราะเธอชินกับภาพตอนมัดรวบไว้มากกว่านะ
+
สิ่งที่หล่นอยู่ตรงหน้าเรียกความสนใจจากเธอได้ไม่น้อย จะว่าคนตรงหน้าดูคุ้นก็คงไม่ผิดแต่ดูไม่ชินตาอย่างไรไม่รู้
อามาเนะเก็บกระเป๋าเงินนั้นขึ้นก่อนสะกิดไหล่คุณเจ้าของที่ทำหล่นไว้เบา ๆ
“เธอทำของตกน่ะ”
พอได้มองชัด ๆ จึงใช้เวลานึกไม่นาน อีกฝ่ายคงเป็นรุ่นน้องของเธอเป็นแน่ แต่ไหงอยู่ในสภาพหัวฟูเช่นนั้นหรือคงเพราะเธอชินกับภาพตอนมัดรวบไว้มากกว่านะ
+
“ครับผม ยูยะคุงเองครับ”
ตอบรับเหมือนคุณพี่ชายใจดีที่ถูกน้องสาววัยหัดพูดเรียกชื่อ
“แต่เกือบลืมไปเลย นี่ครับของรางวัลภารกิจของยุเนะจัง”
เผลอชวนคุยมาตั้งนาน แต่ในเมื่อนึกขึ้นได้ก็หยิบซองสติกเกอร์กับพวงกุญแจส่งยื่นให้กับมือ
“วันนี้ทำได้ดีมากครับ วันต่อไปจะต้องเก่งขึ้นได้แน่ๆ ไว้มาพยายามด้วยกันอีกนะ”
“ครับผม ยูยะคุงเองครับ”
ตอบรับเหมือนคุณพี่ชายใจดีที่ถูกน้องสาววัยหัดพูดเรียกชื่อ
“แต่เกือบลืมไปเลย นี่ครับของรางวัลภารกิจของยุเนะจัง”
เผลอชวนคุยมาตั้งนาน แต่ในเมื่อนึกขึ้นได้ก็หยิบซองสติกเกอร์กับพวงกุญแจส่งยื่นให้กับมือ
“วันนี้ทำได้ดีมากครับ วันต่อไปจะต้องเก่งขึ้นได้แน่ๆ ไว้มาพยายามด้วยกันอีกนะ”
ร่างหนาสูงทักคนตรงหน้า ไรเมย์เองก็เพิ่งออกมาจากมุมหยิบสัมภาระของสนามบินพอเห็นยูมะท่าทางไม่ค่อยดีเลยเข้าไปทัก
"อ้าว?รุ่นพี่ยูมะ?"
พอได้เห็นว่าเป็นคนคุ้นหน้าคุ้นตาที่เคยช่วยฝึกซ้อมมาตั้งแต่เข้าปี1 เด็กหนุ่มจึงเรียกชื่อรุ่นพี่สาวออกมาด้วยความประหลาดใจ
ร่างหนาสูงทักคนตรงหน้า ไรเมย์เองก็เพิ่งออกมาจากมุมหยิบสัมภาระของสนามบินพอเห็นยูมะท่าทางไม่ค่อยดีเลยเข้าไปทัก
"อ้าว?รุ่นพี่ยูมะ?"
พอได้เห็นว่าเป็นคนคุ้นหน้าคุ้นตาที่เคยช่วยฝึกซ้อมมาตั้งแต่เข้าปี1 เด็กหนุ่มจึงเรียกชื่อรุ่นพี่สาวออกมาด้วยความประหลาดใจ
เธอมองคุกกี้ในมือสลับกับมองอีกฝ่าย รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้า ก่อนจะลองกัดเข้าไปคำเล็กๆ
“อร่อยมากเลยค่ะ รสเปรี้ยวหวานของเชอร์รี่เข้ากับคุกกี้มากเลย~”
โคยูมิยิ้มตาหยีพลางเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปาก
“พี่ชายของคุณทำขนมเก่งมากเลยสินะคะ? ถ้ามีโอกาส ฉันก็อยากลองทำขนมอร่อยๆแบบนี้บ้างจัง”
เธอมองคุกกี้ในมือสลับกับมองอีกฝ่าย รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้า ก่อนจะลองกัดเข้าไปคำเล็กๆ
“อร่อยมากเลยค่ะ รสเปรี้ยวหวานของเชอร์รี่เข้ากับคุกกี้มากเลย~”
โคยูมิยิ้มตาหยีพลางเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปาก
“พี่ชายของคุณทำขนมเก่งมากเลยสินะคะ? ถ้ามีโอกาส ฉันก็อยากลองทำขนมอร่อยๆแบบนี้บ้างจัง”
เพราะสายตามัวหลุบมองกระต่ายน้อยบนดิน , ถึงไม่ทันสังเกตว่าใครสักคนเดินเข้ามาใกล้
รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ผมสีบลอนด์รับน้ำหนักมือของคุณนั่นแหละ
เซนต์ช้อนตาขึ้นมอง
หยีลงรับแสงจ้า แล้วเห็นใบหน้าได้ชัดขึ้น ,รุ่นพี่จีเซลนี่เอง
" ...กระต่ายที่ไหนจะตัวเท่านี้ล่ะครับ "
เขาว่า แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่านั่งจุ้มปุ้กอยู่กับที่
เพราะสายตามัวหลุบมองกระต่ายน้อยบนดิน , ถึงไม่ทันสังเกตว่าใครสักคนเดินเข้ามาใกล้
รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ผมสีบลอนด์รับน้ำหนักมือของคุณนั่นแหละ
เซนต์ช้อนตาขึ้นมอง
หยีลงรับแสงจ้า แล้วเห็นใบหน้าได้ชัดขึ้น ,รุ่นพี่จีเซลนี่เอง
" ...กระต่ายที่ไหนจะตัวเท่านี้ล่ะครับ "
เขาว่า แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่านั่งจุ้มปุ้กอยู่กับที่
" อ๊ะ! เพื่อนร่วมชั้นของคุณคิเบโนะครับ อเมมิยะ ยูสึกิครับ "
เขาก้มตัวพร้อมเอ่ยแนะนำตัวอย่างสุภาพ
แต่น้ำเสียงแหลมสูงอาจจะดูไม่สุภาพเท่าไหร่ แต่เพราะอยู่ๆโดนทักจึงได้แนะนำตัวไปตามธรรมชาติ
แต่พอมีคนอื่นมาได้ยินเสียงแบบนี้ก็ชวนอายซะจริง
" อ๊ะ! เพื่อนร่วมชั้นของคุณคิเบโนะครับ อเมมิยะ ยูสึกิครับ "
เขาก้มตัวพร้อมเอ่ยแนะนำตัวอย่างสุภาพ
แต่น้ำเสียงแหลมสูงอาจจะดูไม่สุภาพเท่าไหร่ แต่เพราะอยู่ๆโดนทักจึงได้แนะนำตัวไปตามธรรมชาติ
แต่พอมีคนอื่นมาได้ยินเสียงแบบนี้ก็ชวนอายซะจริง
เธอชะงักไปเล็กน้อย ราวกับเป็นอัตโนมัตเมื่อใครสักคนบอกให้สบตา
แม้ผมหน้าม้าจะบังรุงรัง จนไม่อาจสามารถจดจำใบหน้าของสาวตัวใหญ่คนนี้ได้
แต่ว่ารู้สึกได้เลย...ว่าเจ้าตัวกำลังสบตากับคุณ ตามที่ขอไว้
"ค่ะ...รุ่นพี่ยูกิชิโระ"
"ขอบคุณนะคะ"
แม้จะยังดูประหม่าอยู่บ้าง แต่เธอก็รวบรวมความกล้าพูดออกมา
เสียงแทบไม่สั่นแล้ว
ถ้าเป็นอย่างรุ่นพี่ได้...คงดีไม่น้อยเลยนะ
เธอชะงักไปเล็กน้อย ราวกับเป็นอัตโนมัตเมื่อใครสักคนบอกให้สบตา
แม้ผมหน้าม้าจะบังรุงรัง จนไม่อาจสามารถจดจำใบหน้าของสาวตัวใหญ่คนนี้ได้
แต่ว่ารู้สึกได้เลย...ว่าเจ้าตัวกำลังสบตากับคุณ ตามที่ขอไว้
"ค่ะ...รุ่นพี่ยูกิชิโระ"
"ขอบคุณนะคะ"
แม้จะยังดูประหม่าอยู่บ้าง แต่เธอก็รวบรวมความกล้าพูดออกมา
เสียงแทบไม่สั่นแล้ว
ถ้าเป็นอย่างรุ่นพี่ได้...คงดีไม่น้อยเลยนะ
ตนมองเรียวนิ้ว มอนสเตอร์ตนนี้รู้ว่าตนสื่อสารอย่างไรนั่นก็ทึ่งพอ ใช้การสื่อสารแบบเดียวกัน ทั้งยังยืมอุปกรณ์เสียง นั่นน่าทึ่งกว่า
📟“ใช่ ฉันเหมือนคุณ”
ตนยื่นรากที่มีอุปกรณ์ติดแลกกันบ้าง มันคือหลอดแก้วจิ๋วฝังในราก
📟“อุปกรณ์สื่อสารสำหรับภาษาพืช ใช้กระแสไฟฟ้าของพืช”
📟“ฉันให้คุณยืมได้”
จุดสว่างพลันโค้งเป็นยูคว่ำ
( ◜◝ )
ตนมองเรียวนิ้ว มอนสเตอร์ตนนี้รู้ว่าตนสื่อสารอย่างไรนั่นก็ทึ่งพอ ใช้การสื่อสารแบบเดียวกัน ทั้งยังยืมอุปกรณ์เสียง นั่นน่าทึ่งกว่า
📟“ใช่ ฉันเหมือนคุณ”
ตนยื่นรากที่มีอุปกรณ์ติดแลกกันบ้าง มันคือหลอดแก้วจิ๋วฝังในราก
📟“อุปกรณ์สื่อสารสำหรับภาษาพืช ใช้กระแสไฟฟ้าของพืช”
📟“ฉันให้คุณยืมได้”
จุดสว่างพลันโค้งเป็นยูคว่ำ
( ◜◝ )
นี่เรา สบตากับรุ่นพี่ในชมรมไปแล้ว !? อ่าาาาา ทำไงดีล่ะ นึกคำทักทายไม่ออกเลย
สองมือยกขึ้นแนบหน้า พลันดวงตาปิดสนิท นวดคลึงไปมาจนหน้าแทบจะยับหมดแล้ว —
ไม่นานนักก็ได้ยลเสียงของดรุณีเบื้องหน้าเอ่ยทักมา ทำเอาไหล่เจ้าหนุ่มสะดุ้งเด้งเลย !
“ คคคคค ค คุณยูกิชิโระ … ”
“ สวัสดีครับ ! เอ่อ เรื่องนั้น บอกตามตรงผมก็ตื่นเต้น แฮะ ๆ ”
นี่เรา สบตากับรุ่นพี่ในชมรมไปแล้ว !? อ่าาาาา ทำไงดีล่ะ นึกคำทักทายไม่ออกเลย
สองมือยกขึ้นแนบหน้า พลันดวงตาปิดสนิท นวดคลึงไปมาจนหน้าแทบจะยับหมดแล้ว —
ไม่นานนักก็ได้ยลเสียงของดรุณีเบื้องหน้าเอ่ยทักมา ทำเอาไหล่เจ้าหนุ่มสะดุ้งเด้งเลย !
“ คคคคค ค คุณยูกิชิโระ … ”
“ สวัสดีครับ ! เอ่อ เรื่องนั้น บอกตามตรงผมก็ตื่นเต้น แฮะ ๆ ”
" ผมเข้าใจดีว่าตัวคุณเองไม่พอใจ แต่ตัวผมและโซ อยู่กันอย่างพี่น้องมาโดยตลอด ไม่มีอะไรเกินเลยครับ "
*โจชัวร์ก็ดูจะไม่ฟังคำพูดของน้องเลย เพราะเขาก็ยังคุยกับนิคอยู่ไม่ไปไหน*
" ผมเข้าใจดีว่าตัวคุณเองไม่พอใจ แต่ตัวผมและโซ อยู่กันอย่างพี่น้องมาโดยตลอด ไม่มีอะไรเกินเลยครับ "
*โจชัวร์ก็ดูจะไม่ฟังคำพูดของน้องเลย เพราะเขาก็ยังคุยกับนิคอยู่ไม่ไปไหน*
หากคุณสังเกตอยู่ รอยบุ๋มจากการจิ้มก่อนหน้ามันคืนตัวกลับมาดังเดิมแล้วล่ะ
ผ่านไปไม่นานก็ยกแปรงขึ้น บ่งบอกว่าแปรงขนเสร็จเรียบร้อยและส่ายหางไปมาอย่างแฮพพิ
"เย่~ เสร็จแล้วจ้ะ ถ้าปั้นก้อนพวกนี้เป็นตุ๊กตาก็คงทำได้หลายตัวเลยเนอะ คิดว่างั้นไหมจ้ะฮอลโลว์?"
ก้มมองก้อนขนที่มีอยู่เต็มตัก หรือคุณมีไอเดียอื่นอยู่?
หากคุณสังเกตอยู่ รอยบุ๋มจากการจิ้มก่อนหน้ามันคืนตัวกลับมาดังเดิมแล้วล่ะ
ผ่านไปไม่นานก็ยกแปรงขึ้น บ่งบอกว่าแปรงขนเสร็จเรียบร้อยและส่ายหางไปมาอย่างแฮพพิ
"เย่~ เสร็จแล้วจ้ะ ถ้าปั้นก้อนพวกนี้เป็นตุ๊กตาก็คงทำได้หลายตัวเลยเนอะ คิดว่างั้นไหมจ้ะฮอลโลว์?"
ก้มมองก้อนขนที่มีอยู่เต็มตัก หรือคุณมีไอเดียอื่นอยู่?
ยูลาเลียยิ้มอย่างเอ็นดู ก่อนใช้นิ้วจิ้มไหล่มาทิลด้าเบาๆ
“มันไม่ได้แย่เลยค่ะ”
“ลาล่าเคยตั้งแคมป์กับคุณแม่ด้วยนะคะ...คุณแม่ทำมาร์ชเมลโล่จนกลายเป็นถ่านเลยล่ะค่ะ”
เธอหัวเราะคิก
“เพราะงั้นของมาตี้ยังดีกว่าของคุณแม่ลาล่าตั้งเยอะเลยค่ะ!”
(+)
ยูลาเลียยิ้มอย่างเอ็นดู ก่อนใช้นิ้วจิ้มไหล่มาทิลด้าเบาๆ
“มันไม่ได้แย่เลยค่ะ”
“ลาล่าเคยตั้งแคมป์กับคุณแม่ด้วยนะคะ...คุณแม่ทำมาร์ชเมลโล่จนกลายเป็นถ่านเลยล่ะค่ะ”
เธอหัวเราะคิก
“เพราะงั้นของมาตี้ยังดีกว่าของคุณแม่ลาล่าตั้งเยอะเลยค่ะ!”
(+)
โคยูกิมองหยาดน้ำที่ถูกสาดขึ้นฟ้าโดยอัตโนมัติ เเสงอาทิตย์ที่กระทบกับผิวน้ำช่างเเสงตาเเละสวยงามในเวลาเดียวกันจริงๆ
“ แหะๆ รุ่นพี่เเปลกคนจังเลยครับ ”
มันหัวเราะเธออะสึกิโนะจัง หลังจากที่เปียกกันอย่างเท่าเทียมเเล้วโคยูกิก็พาคุณขึ้นฝั่งอย่างปลอดภัยก่อนจะเอาเสื้อสูธของตัวเองคลุมให้คุณล่ะ
+
โคยูกิมองหยาดน้ำที่ถูกสาดขึ้นฟ้าโดยอัตโนมัติ เเสงอาทิตย์ที่กระทบกับผิวน้ำช่างเเสงตาเเละสวยงามในเวลาเดียวกันจริงๆ
“ แหะๆ รุ่นพี่เเปลกคนจังเลยครับ ”
มันหัวเราะเธออะสึกิโนะจัง หลังจากที่เปียกกันอย่างเท่าเทียมเเล้วโคยูกิก็พาคุณขึ้นฝั่งอย่างปลอดภัยก่อนจะเอาเสื้อสูธของตัวเองคลุมให้คุณล่ะ
+
โคยูกิเห็นสึกิโนะลื่นตกน้ำไปก็รีบเก็บกุญเเจเข้ากระเป๋าเเล้วเดินไปหา เขาดูมีท่าทีเลิ่กลั่กก่อนจะช่วยพยุงคุณขึ้นมา
“ ไม่บาดเจ็บใช่มั้ยครับ!? ”
น้ำเสียงของเขาดูมีความร้อนรนอยู่มาก แต่ไม่รอคุณตอบคำถามโคยูกิก็ประคองคุณจนถึงฝั่งเเม่น้ำเเล้วล่ะ
โคยูกิเห็นสึกิโนะลื่นตกน้ำไปก็รีบเก็บกุญเเจเข้ากระเป๋าเเล้วเดินไปหา เขาดูมีท่าทีเลิ่กลั่กก่อนจะช่วยพยุงคุณขึ้นมา
“ ไม่บาดเจ็บใช่มั้ยครับ!? ”
น้ำเสียงของเขาดูมีความร้อนรนอยู่มาก แต่ไม่รอคุณตอบคำถามโคยูกิก็ประคองคุณจนถึงฝั่งเเม่น้ำเเล้วล่ะ
(ใบโคของยูกิโกะล่ะค่ะ! สำหรับใครที่คิดตำแหน่งอื่น ๆ นอกเหนือจากนี้ออก ก็สามารถมาคุยกันก่อนได้นะคะ!🥺✨👐)
🔃 = เนียนรู้จัก / ช่วยคุณพี่สาวหาเพื่อน (ขอบคุณนะคะ!)
❤️= สนใจโค (เดี๋ยวเราจะซิ่งไปหาคุณในเดมเอง!)
(ใบโคของยูกิโกะล่ะค่ะ! สำหรับใครที่คิดตำแหน่งอื่น ๆ นอกเหนือจากนี้ออก ก็สามารถมาคุยกันก่อนได้นะคะ!🥺✨👐)
🔃 = เนียนรู้จัก / ช่วยคุณพี่สาวหาเพื่อน (ขอบคุณนะคะ!)
❤️= สนใจโค (เดี๋ยวเราจะซิ่งไปหาคุณในเดมเอง!)
“ จ๊าก!!? ”
โคยูกิสะดุ้งโหยงรีบหันหาที่มาของเสียงโดนทันที อกอีเเป้นจะเเตก แต่พอเห็นเจ้าของเสียงก็ถอนหายใจโล่งอกขึ้นมา
“ พี่ริสะ ”✨
โคยูกิเรียกคุณด้วยน้ำเสียงร่าเริงล่ะ เหมือนมีออร่าวิ้งค์ๆออกมาจากหน้ากากเลย
” ฮือ ใช่ครับผมทำของตกน้ำน่ะครับ “😭
” เซมไปพอเห็นอะไรที่เป็นเหล็กๆสะท้อนเเสงบ้างมั้ยครับ “💦
“ จ๊าก!!? ”
โคยูกิสะดุ้งโหยงรีบหันหาที่มาของเสียงโดนทันที อกอีเเป้นจะเเตก แต่พอเห็นเจ้าของเสียงก็ถอนหายใจโล่งอกขึ้นมา
“ พี่ริสะ ”✨
โคยูกิเรียกคุณด้วยน้ำเสียงร่าเริงล่ะ เหมือนมีออร่าวิ้งค์ๆออกมาจากหน้ากากเลย
” ฮือ ใช่ครับผมทำของตกน้ำน่ะครับ “😭
” เซมไปพอเห็นอะไรที่เป็นเหล็กๆสะท้อนเเสงบ้างมั้ยครับ “💦
โคยูกิโบกมือทักทายคุณด้วยน้ำเสียงร่าเริงล่ะ
“ คือผมน่ะ…. ”
“ ดันสะดุดยอดหญ้าทำของตกลงไปในน้ำล่ะครับ ” (มุแอ้ )
เขาพูดด้วยน้ำเสียงโอดครวญ
“ รุ่นพี่พอเห็นอะไรที่สะท้อนเเสงจากบนฝั่งบ้างมั้ยครับ ”
โคยูกิโบกมือทักทายคุณด้วยน้ำเสียงร่าเริงล่ะ
“ คือผมน่ะ…. ”
“ ดันสะดุดยอดหญ้าทำของตกลงไปในน้ำล่ะครับ ” (มุแอ้ )
เขาพูดด้วยน้ำเสียงโอดครวญ
“ รุ่นพี่พอเห็นอะไรที่สะท้อนเเสงจากบนฝั่งบ้างมั้ยครับ ”
" ขอโทษที่ให้รอนะค่าคุณหนู "
" ขอโทษที่ให้รอนะค่าคุณหนู "
"ด้วยความยินดีค่ะ"
ยูสึกิเดินนำไปส่งคุณที่ประตู เมื่อหุ่นยนต์ตัวเดิมเห็นการเคลื่อนไหวของเธอและคุณก็ส่งเสียงสังเคราะห์อำลาตามหลัง
"##ขอบคุณที่มาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนาเทคโนโลยีวิทยาศาสตร์##"
"ถึงจะช้าไปสักหน่อยแต่ก็สุขสันต์วันเกิดนะคะ คุณรุ่นพี่"
อีกครั้งที่เธอเป็นฝ่ายโบกมือลา
"ด้วยความยินดีค่ะ"
ยูสึกิเดินนำไปส่งคุณที่ประตู เมื่อหุ่นยนต์ตัวเดิมเห็นการเคลื่อนไหวของเธอและคุณก็ส่งเสียงสังเคราะห์อำลาตามหลัง
"##ขอบคุณที่มาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนาเทคโนโลยีวิทยาศาสตร์##"
"ถึงจะช้าไปสักหน่อยแต่ก็สุขสันต์วันเกิดนะคะ คุณรุ่นพี่"
อีกครั้งที่เธอเป็นฝ่ายโบกมือลา
พอเห็นเป็นคุณ ก็ยกยิ้มเล็ก ๆ ให้คืน ยูโตะคุงนี่เอง . .
“ กำลังวาดรูปอยู่น่ะค่ะ . . รูปของพี่สาวที่มาเดินเล่นในที่แห่งนี้ ” เขาตอบคุณ พลางมองดูรูปในสมุดนั่นไปด้วย ถึงแม้จะยังไม่เสร็จดีแต่ก็คงพอมองออกนิดหน่อย .. ?
“ ยูโตะคุงล่ะคะ , กำลังทำอะไรอยู่งั้นหรอ ? ”
พอเห็นเป็นคุณ ก็ยกยิ้มเล็ก ๆ ให้คืน ยูโตะคุงนี่เอง . .
“ กำลังวาดรูปอยู่น่ะค่ะ . . รูปของพี่สาวที่มาเดินเล่นในที่แห่งนี้ ” เขาตอบคุณ พลางมองดูรูปในสมุดนั่นไปด้วย ถึงแม้จะยังไม่เสร็จดีแต่ก็คงพอมองออกนิดหน่อย .. ?
“ ยูโตะคุงล่ะคะ , กำลังทำอะไรอยู่งั้นหรอ ? ”
“เว้นแต่กลับมาเชียงใหม่เวลานี้ในปีหน้า”
อย่างไรก็ดีสำหรับเขา เขามองว่ามันดูยุ่งยากไปเสียหน่อยถ้าต้องใส่มันขับรถ
สายตาเหลือบไปสบมองปลายเท้าของอีกคนที่เริ่มขึ้นสีแดงจาง คุณแม่ที่กำชับเขามาคาดการณ์ไว้ไม่มีผิดจริง ๆ นั่นล่ะ
“ที่รถพี่มีรองเท้าแตะอยู่นะ ถ้าอยากเปลี่ยน”
“หมายถึงเดี๋ยวไปเอามาให้”
“เว้นแต่กลับมาเชียงใหม่เวลานี้ในปีหน้า”
อย่างไรก็ดีสำหรับเขา เขามองว่ามันดูยุ่งยากไปเสียหน่อยถ้าต้องใส่มันขับรถ
สายตาเหลือบไปสบมองปลายเท้าของอีกคนที่เริ่มขึ้นสีแดงจาง คุณแม่ที่กำชับเขามาคาดการณ์ไว้ไม่มีผิดจริง ๆ นั่นล่ะ
“ที่รถพี่มีรองเท้าแตะอยู่นะ ถ้าอยากเปลี่ยน”
“หมายถึงเดี๋ยวไปเอามาให้”
เขาทำตาปรือ ต่างจากปกติ . .ก่อนจะค่อยๆโน้มตัวขอบคุณอีกฝ่ายที่จะมารับตัวของตน .. เขาโอเค ไอม์ไฟน์
เขาก้มหน้าไปนึกคำเล็กน้อย ก่อนจะวางตระกร้าผ้า หยิบมือถือขึ้นมาเขียน และส่งข้อความให้กับคุณ
ติ้ง !
: เมื่อคืนเล่นเกม .. กับรุ่นพี่บ้าน hss มาเเล้วดื่มไปหลายกรึบอยู่เรยคับ
: .. แต่เอาจริง ขนาดผมดื่มไม่เยอะ ถ้าเทียบกับรุ่นพี่อีกคนแล้วหล่ะก็ ..
: ผมว่าไม่รอด
เขาทำตาปรือ ต่างจากปกติ . .ก่อนจะค่อยๆโน้มตัวขอบคุณอีกฝ่ายที่จะมารับตัวของตน .. เขาโอเค ไอม์ไฟน์
เขาก้มหน้าไปนึกคำเล็กน้อย ก่อนจะวางตระกร้าผ้า หยิบมือถือขึ้นมาเขียน และส่งข้อความให้กับคุณ
ติ้ง !
: เมื่อคืนเล่นเกม .. กับรุ่นพี่บ้าน hss มาเเล้วดื่มไปหลายกรึบอยู่เรยคับ
: .. แต่เอาจริง ขนาดผมดื่มไม่เยอะ ถ้าเทียบกับรุ่นพี่อีกคนแล้วหล่ะก็ ..
: ผมว่าไม่รอด
ใบหน้าของเขาจะเริ่มยู่ลงเรื่อยๆจะเหมือนกำลังหยี่ที่ตนโดนใช้เป็นตัวทดลองวิชา(มันน่าเต้นใส่อีกรอบนะเนี่ย54555)
"'ฉวยโอกาส'??"
"พูดมาได้ไม่อายปาก พี่มุขปะเนี่ย..."
ใบหน้าของเขาจะเริ่มยู่ลงเรื่อยๆจะเหมือนกำลังหยี่ที่ตนโดนใช้เป็นตัวทดลองวิชา(มันน่าเต้นใส่อีกรอบนะเนี่ย54555)
"'ฉวยโอกาส'??"
"พูดมาได้ไม่อายปาก พี่มุขปะเนี่ย..."