#กิ่งแก้ว #ลากกระบัง #สมุทรปราการ #ทาสร่าน #ทาสกระหรี่ #ทาสหานาย #ทาสชั้นต่ำ
#กิ่งแก้ว #ลากกระบัง #สมุทรปราการ #ทาสร่าน #ทาสกระหรี่ #ทาสหานาย #ทาสชั้นต่ำ
เขาใช้ตัวเองบังไม่ให้มันเปื้อนยูโตะ แต่เพียงพริบตาเดียวมันก็จางหายไปพร้อมกับพลุระลอกสองที่เริ่มกลับมาเป็นพลุปกติ เหมือนทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
อายาโตะอยากมองจนแน่ใจ แต่ระหว่างนั้นก็แอบคันหยุบหยิบในใจในตอนที่อีกฝ่ายกำลังกระพริบตา ขนตาลากโดนฝ่ามือแล้วมันรู้สึกคันไม้คันมือ
ถ้ายูโตะเป็นแมวต้องโดนเขาจกพุงแน่!
เขาใช้ตัวเองบังไม่ให้มันเปื้อนยูโตะ แต่เพียงพริบตาเดียวมันก็จางหายไปพร้อมกับพลุระลอกสองที่เริ่มกลับมาเป็นพลุปกติ เหมือนทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
อายาโตะอยากมองจนแน่ใจ แต่ระหว่างนั้นก็แอบคันหยุบหยิบในใจในตอนที่อีกฝ่ายกำลังกระพริบตา ขนตาลากโดนฝ่ามือแล้วมันรู้สึกคันไม้คันมือ
ถ้ายูโตะเป็นแมวต้องโดนเขาจกพุงแน่!
ชายใต้เคราหนาสีปีกกาก้าวเดินเอื่อยอาดอย่างสบายอามรณ์มายังทางด้านหลัง ก่อนจะขึ้นมาหยุดยืนด้านข้างพร้อมเว้นระยะห่างจากอีกฝ่าย
ชายภารโรงสูดรับสายลมเติมเต็มปอดจนกระบังลมยกตัวสูงก่อนผ่อนออกมาเชื่องช้า มรกตซ้ายมองจรดขอบปลายทะเลโพ้นลากผ่านไวๆ กลับมองชายผู้มีหน้ากากกลมโตสีเหลืองแสนสดใส
+
ชายใต้เคราหนาสีปีกกาก้าวเดินเอื่อยอาดอย่างสบายอามรณ์มายังทางด้านหลัง ก่อนจะขึ้นมาหยุดยืนด้านข้างพร้อมเว้นระยะห่างจากอีกฝ่าย
ชายภารโรงสูดรับสายลมเติมเต็มปอดจนกระบังลมยกตัวสูงก่อนผ่อนออกมาเชื่องช้า มรกตซ้ายมองจรดขอบปลายทะเลโพ้นลากผ่านไวๆ กลับมองชายผู้มีหน้ากากกลมโตสีเหลืองแสนสดใส
+
ก่อนที่เสียงนั้น จะหยุดตรงหน้ากระดานเควสที่เอลฟ์ทั้งสองกำลังยืนอ่านอยู่
"หลบหน่อย" คำสั้นๆที่ดูจะไม่เป็นมิตรสักเท่าไรเล็ดออกมาจากมังแดงตัวนี่
"เจ้าสองคนบังแสง"
ว่าแล้วก็ปืนขึ้นเก้าอี้ทันที และหวังว่าตนจะได้อ่านเนื้อหาได้สะดวกน่ะ
หรี่ตา
"หืม เด็กไม่ชอบเข้าป่า หรือเด็กชอบเห็ดอยากเข้าป่าละเนี่ย ?"
+
ก่อนที่เสียงนั้น จะหยุดตรงหน้ากระดานเควสที่เอลฟ์ทั้งสองกำลังยืนอ่านอยู่
"หลบหน่อย" คำสั้นๆที่ดูจะไม่เป็นมิตรสักเท่าไรเล็ดออกมาจากมังแดงตัวนี่
"เจ้าสองคนบังแสง"
ว่าแล้วก็ปืนขึ้นเก้าอี้ทันที และหวังว่าตนจะได้อ่านเนื้อหาได้สะดวกน่ะ
หรี่ตา
"หืม เด็กไม่ชอบเข้าป่า หรือเด็กชอบเห็ดอยากเข้าป่าละเนี่ย ?"
+
เจ้าตัวยืนจมูกปากเผยอคว่ำลงใต้หนวดด้วยเสียงลากคล้ายยียวนหน่อยๆ ขณะหันหน้าเดินตามอีกฝ่ายไปติดๆ
เสียงผ่อนหายใจลอดผ่านถ้อยคำกับคำถามจากลูกชายของทาเนดะ ดาเลีย นั่นเพียงพอให้นักสืบหวนกล่าวถึงเรื่องในอดีต..
"เคยสิ.." กระบังลมผ่อนออกน้อยๆ
"—ครั้งแรก..ภรรยาของผมเอง"
+
เจ้าตัวยืนจมูกปากเผยอคว่ำลงใต้หนวดด้วยเสียงลากคล้ายยียวนหน่อยๆ ขณะหันหน้าเดินตามอีกฝ่ายไปติดๆ
เสียงผ่อนหายใจลอดผ่านถ้อยคำกับคำถามจากลูกชายของทาเนดะ ดาเลีย นั่นเพียงพอให้นักสืบหวนกล่าวถึงเรื่องในอดีต..
"เคยสิ.." กระบังลมผ่อนออกน้อยๆ
"—ครั้งแรก..ภรรยาของผมเอง"
+
ดวงตาเบ้าลึกปิดลงก่อนยันแผ่นหลังเหยียดลุกขึ้นนั่ง กระบังลมยกขึ้นสูงในจังหวะหายใจเข้า ผ่อนช้าในจังหวะหายใจออก
“แม่ของคุณ ฮาซามะ ดาเลีย คือคนที่สังหารหัวหน้าครอบครัวหรือเปล่า?“
+
ดวงตาเบ้าลึกปิดลงก่อนยันแผ่นหลังเหยียดลุกขึ้นนั่ง กระบังลมยกขึ้นสูงในจังหวะหายใจเข้า ผ่อนช้าในจังหวะหายใจออก
“แม่ของคุณ ฮาซามะ ดาเลีย คือคนที่สังหารหัวหน้าครอบครัวหรือเปล่า?“
+
"นี่ๆ" กระชิบเรียกคนตรงหน้า ก่อนจะแอบโชว์ ภายใต้รถเข็นที่ตนลากมามันเป็นเบาะนอนเคลื่อนที่ แค่บังไว้ด้วยของที่สุ่มหยิบมาจากบ้านแค่นั้นแหละ เพราะตัวเล็กเลยนอนในนั้นได้สบายๆ
จริงๆแล้วตนกะจะไปหาที่นอนหลังจากเอาขยะไปทิ้ง
"นี่ๆ" กระชิบเรียกคนตรงหน้า ก่อนจะแอบโชว์ ภายใต้รถเข็นที่ตนลากมามันเป็นเบาะนอนเคลื่อนที่ แค่บังไว้ด้วยของที่สุ่มหยิบมาจากบ้านแค่นั้นแหละ เพราะตัวเล็กเลยนอนในนั้นได้สบายๆ
จริงๆแล้วตนกะจะไปหาที่นอนหลังจากเอาขยะไปทิ้ง