" วู้วฮู้วววว ฉันหิวจนจะกินยักษ์ได้ทั้งตัว "
ฟรังโก้ สไลด์มาอย่างไว นับวัน ยิ่งเหมือนหมาบ้านจริงๆไปทุกทีๆ ตามที่ถูกล้อประจำ (...)
" เหมาเลยสินะ ร้านอะไรกัน อาหารจีน อาหารญี่ปุ่น อาหารอินเดีย อาหารอิตาเลียน?? "
หนุ่มแวร์วูล์ฟถามยาวยืด เพราะช่วยไม่ได้ บ้านพวกเขากินหมดอาหารทุกชนชาติตลอดที่ผ่านมา
+
" วู้วฮู้วววว ฉันหิวจนจะกินยักษ์ได้ทั้งตัว "
ฟรังโก้ สไลด์มาอย่างไว นับวัน ยิ่งเหมือนหมาบ้านจริงๆไปทุกทีๆ ตามที่ถูกล้อประจำ (...)
" เหมาเลยสินะ ร้านอะไรกัน อาหารจีน อาหารญี่ปุ่น อาหารอินเดีย อาหารอิตาเลียน?? "
หนุ่มแวร์วูล์ฟถามยาวยืด เพราะช่วยไม่ได้ บ้านพวกเขากินหมดอาหารทุกชนชาติตลอดที่ผ่านมา
+
ดาเมียนยืนลังเลอยู่ที่หน้าร้าน ท่ามกลางคนที่เดินผ่านไปมา มองหมาประท้วงเจ้าของเงียบ ๆ ด้วยสายตาเอ็นด
.... ต้อง... เข้าจริง ๆ สินะ
ดาเมียนยืนลังเลอยู่ที่หน้าร้าน ท่ามกลางคนที่เดินผ่านไปมา มองหมาประท้วงเจ้าของเงียบ ๆ ด้วยสายตาเอ็นด
.... ต้อง... เข้าจริง ๆ สินะ
"อ้าาา.. ก็เดี๋ยวนี้นายขี้เต๊าะบ่อยกว่าฉันอีก"
"ไหนร้านน้ำปั่น!!"
กล่าวจบก็โดนคุณหยิกแก้มเบาๆแอบยกมือตัวเองมาลูบๆตรงนั้นนิดหน่อยก่อนจะมองไปตามนิ้วที่ชี้ตามไปของทันโดส
"ฮุ ใครว่าไม่มีทันโดสปั่น"
"เดี๋ยวกลับหอไปฉันก็ได้กินทันโดสอยู่ดีนี่นา~"
ร่างเล็กหันไปกระซิบข้างหูคุยกับเจ้าหมา ยิ้มซุกซนก่อนจะหันไปเดินนำพุ่งไปร้านน้ำปั่นที่คุณชี้บอก
"อ้าาา.. ก็เดี๋ยวนี้นายขี้เต๊าะบ่อยกว่าฉันอีก"
"ไหนร้านน้ำปั่น!!"
กล่าวจบก็โดนคุณหยิกแก้มเบาๆแอบยกมือตัวเองมาลูบๆตรงนั้นนิดหน่อยก่อนจะมองไปตามนิ้วที่ชี้ตามไปของทันโดส
"ฮุ ใครว่าไม่มีทันโดสปั่น"
"เดี๋ยวกลับหอไปฉันก็ได้กินทันโดสอยู่ดีนี่นา~"
ร่างเล็กหันไปกระซิบข้างหูคุยกับเจ้าหมา ยิ้มซุกซนก่อนจะหันไปเดินนำพุ่งไปร้านน้ำปั่นที่คุณชี้บอก
"จี้เองก็ชอบแสดงความรักเหมือนกาน จี้ชอบกอด!"
นั่งเบียดกับฟราน ตัวไถๆเป็นหมา นี่คือการกอดของจีจี้ไงละ
"จี้เองก็ชอบแสดงความรักเหมือนกาน จี้ชอบกอด!"
นั่งเบียดกับฟราน ตัวไถๆเป็นหมา นี่คือการกอดของจีจี้ไงละ
"สวัสดีครับ"
ชายหนุ่มในชุดสูททำงานเดินเข้าร้านมาพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะชะงักไปเล็กๆ เมื่อเห็นเจ้าก้อนขนสีขาวกำลังแลบลิ้นจดจ้องมาทางเขาอยู่
"หัวหน้าของผมต้องการดอกไม้สำหรับต้อนรับพนักงานระดับสูงคนใหม่ที่กำลังจะย้ายเข้ามา"
"พอจะจัดเตรียมให้ได้มั้ยครับ?"
เขายื่นใบคำขอที่เน้นดอกไม้ที่ดูทางการและไม่ฉูดฉาด ก่อนจะเดินกระดึ๊บไปอีกฝั่งของเคาน์เตอร์ที่เจ้าหมาตัวนั้นไม่ได้ยืนอยู่
"สวัสดีครับ"
ชายหนุ่มในชุดสูททำงานเดินเข้าร้านมาพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะชะงักไปเล็กๆ เมื่อเห็นเจ้าก้อนขนสีขาวกำลังแลบลิ้นจดจ้องมาทางเขาอยู่
"หัวหน้าของผมต้องการดอกไม้สำหรับต้อนรับพนักงานระดับสูงคนใหม่ที่กำลังจะย้ายเข้ามา"
"พอจะจัดเตรียมให้ได้มั้ยครับ?"
เขายื่นใบคำขอที่เน้นดอกไม้ที่ดูทางการและไม่ฉูดฉาด ก่อนจะเดินกระดึ๊บไปอีกฝั่งของเคาน์เตอร์ที่เจ้าหมาตัวนั้นไม่ได้ยืนอยู่
แต่ดูท่าคงจะได้เล่นกับเจ้าตูบจนจะลืมเรื่องอาหารเช้าไปเสียแล้ว ง
เขาเริ่มลังเลว่าจะเลือกเข้าไปในร้าน ปล่อยให้คุณฮวอคอยู่กับเจ้าหมาตัวโตต่อหรือจะช่วยเฝ้าดี
แน่นอนว่าเขาเลือกอย่างแรก
" เดี๋ยวมานะครับ "
แล้วเขาก็ทิ้งเพื่อนร่วมงานไว้ที่หน้าร้าน สักพักก็ออกมาพร้อมกับชาร้อนและแซนวิช
" เดี๋ยวผมจะอยู่เป็นเพื่อนเองครับ "
แต่ดูท่าคงจะได้เล่นกับเจ้าตูบจนจะลืมเรื่องอาหารเช้าไปเสียแล้ว ง
เขาเริ่มลังเลว่าจะเลือกเข้าไปในร้าน ปล่อยให้คุณฮวอคอยู่กับเจ้าหมาตัวโตต่อหรือจะช่วยเฝ้าดี
แน่นอนว่าเขาเลือกอย่างแรก
" เดี๋ยวมานะครับ "
แล้วเขาก็ทิ้งเพื่อนร่วมงานไว้ที่หน้าร้าน สักพักก็ออกมาพร้อมกับชาร้อนและแซนวิช
" เดี๋ยวผมจะอยู่เป็นเพื่อนเองครับ "
วันก็ยังคงสงบดี
เขาคิดพลาบิขนมปังกำลังจะเข้าปากก็ต้องสะดุดอ้าปากค้างหันไปมองอีกฝ่ายและสุนัขของเขาที่ดูจะสนอกสนใจขนมปังในมือ
"สนเจ้านี่เหรอ...กินมั้ย?" อาการสังคมอักเสบกำเริบเขาไม่กล้าสบตาเจ้าของเลยก้มมองน้องหมาแทน
วันก็ยังคงสงบดี
เขาคิดพลาบิขนมปังกำลังจะเข้าปากก็ต้องสะดุดอ้าปากค้างหันไปมองอีกฝ่ายและสุนัขของเขาที่ดูจะสนอกสนใจขนมปังในมือ
"สนเจ้านี่เหรอ...กินมั้ย?" อาการสังคมอักเสบกำเริบเขาไม่กล้าสบตาเจ้าของเลยก้มมองน้องหมาแทน
“ ถ้าจะยืนจ้องเหมือนหมาเวลาเห็นกระดูกแบบนั้นก็เข้าไปในร้านสิคะ เดี๋ยวคนอื่นเขาจะมองแปลกๆเอา ”
/พูดหน้าตายพร้อมกับถอนหายใจแล้วส่ายหัวสั้นๆไม่รู้ว่าเมื่อกี้หลอกด่าว่าอีกฝ่ายเป็นสุนัขหรือไร
“ อะไรที่มันร้อนแรง หัวข้อยากจังเลยค่ะถ้าเป็นอะไรที่ง่ายๆก็ดีสิ ”
/พูดทำเป็นน้ำเสียงเศร้าพลางหันเอาของในมือตัวเองกลับไปเก็บบนชั้นตามเดิม
“ ถ้าจะยืนจ้องเหมือนหมาเวลาเห็นกระดูกแบบนั้นก็เข้าไปในร้านสิคะ เดี๋ยวคนอื่นเขาจะมองแปลกๆเอา ”
/พูดหน้าตายพร้อมกับถอนหายใจแล้วส่ายหัวสั้นๆไม่รู้ว่าเมื่อกี้หลอกด่าว่าอีกฝ่ายเป็นสุนัขหรือไร
“ อะไรที่มันร้อนแรง หัวข้อยากจังเลยค่ะถ้าเป็นอะไรที่ง่ายๆก็ดีสิ ”
/พูดทำเป็นน้ำเสียงเศร้าพลางหันเอาของในมือตัวเองกลับไปเก็บบนชั้นตามเดิม
พอเห็นว่าหมาน้อยข้างๆมาอ้อนใส่ก็อารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย
"ฮุ เห็นนายทำตัวแบบนี้ใส่ก็ไม่อยากดื่มแล้วล่ะ"
"ก็ได้ๆ ไปดื่มร้านน้ำผลไม้ที่เบ๊บว่าก็ได้~"
เขาเอื้อมมันไปจับอุ้งมือใหญ่ของคุณพลางจับๆนวดบีบๆไปในตัว
"งั้นฉันงดตามที่นายว่าแล้วกัน เห็นแฟนเป็นห่วงแบบนี้ใครมันจะไปอยากดื่มล่ะ~"
พอเห็นว่าหมาน้อยข้างๆมาอ้อนใส่ก็อารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย
"ฮุ เห็นนายทำตัวแบบนี้ใส่ก็ไม่อยากดื่มแล้วล่ะ"
"ก็ได้ๆ ไปดื่มร้านน้ำผลไม้ที่เบ๊บว่าก็ได้~"
เขาเอื้อมมันไปจับอุ้งมือใหญ่ของคุณพลางจับๆนวดบีบๆไปในตัว
"งั้นฉันงดตามที่นายว่าแล้วกัน เห็นแฟนเป็นห่วงแบบนี้ใครมันจะไปอยากดื่มล่ะ~"
ต่อให้มีคนบอกทาง แต่ถ้าตัวเขายังซื่อบื้ออยู่แบบนี้ก็ไม่มีวันไปถึงที่หมายได้หรอก
“ ขอโทษที่ต้องมาลำบากนะ และก็ขอรบกวนด้วยนะ มิเนสึกืซัง… ”
รู้สึกผิดที่ตัวเองหัวทึบ จนอีกฝ่ายต้องมาลำบากพาเดินเพื่อไปที่ร้าน
ระหว่างเดินก็ทำหน้าอมทุกข์ เหมือนหมาหางลู่ที่โดนเจ้าของดุมายังไงอย่างงั้น
ต่อให้มีคนบอกทาง แต่ถ้าตัวเขายังซื่อบื้ออยู่แบบนี้ก็ไม่มีวันไปถึงที่หมายได้หรอก
“ ขอโทษที่ต้องมาลำบากนะ และก็ขอรบกวนด้วยนะ มิเนสึกืซัง… ”
รู้สึกผิดที่ตัวเองหัวทึบ จนอีกฝ่ายต้องมาลำบากพาเดินเพื่อไปที่ร้าน
ระหว่างเดินก็ทำหน้าอมทุกข์ เหมือนหมาหางลู่ที่โดนเจ้าของดุมายังไงอย่างงั้น
" Tired?
ไอติมหน่อยมั้ย~ ? "
หมาร่างใหญ่ เดินดุ่มออกมาฟลังต้นไม้ทางฝั่งร้านสะดวกซื้อ เหมือนเขาจะเห็นคุณมาสักพักแล้วเลยเตรียมแสตนบายรอ
" เป็นฝ่ายเชียร์ต้องฟิตขนาดนี้เลยหรอ ฮืม~? "
เขากล่าวและยิ้มให้ ก่อนไอติมช็อคโกแลตที่ฉีดปากซองให้แต่ยังไม่ได้แกะออก
" Tired?
ไอติมหน่อยมั้ย~ ? "
หมาร่างใหญ่ เดินดุ่มออกมาฟลังต้นไม้ทางฝั่งร้านสะดวกซื้อ เหมือนเขาจะเห็นคุณมาสักพักแล้วเลยเตรียมแสตนบายรอ
" เป็นฝ่ายเชียร์ต้องฟิตขนาดนี้เลยหรอ ฮืม~? "
เขากล่าวและยิ้มให้ ก่อนไอติมช็อคโกแลตที่ฉีดปากซองให้แต่ยังไม่ได้แกะออก
วันนี้ร้านปิดหรือไง มาถึงร้านไม่เจอใคร หมาสักตัวยังไม่มี ทำงานกันแบบนี้เหรอ
วันนี้ร้านปิดหรือไง มาถึงร้านไม่เจอใคร หมาสักตัวยังไม่มี ทำงานกันแบบนี้เหรอ
ว่าด้วยสายตาฉายแววมุ่งมั่น
“วันนี้เองก็ขอบคุณมาก ๆ เลยค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ…โคมุกิก็ด้วย”
“โฮ่ง!”
เจ้าหมาเห่ารับ เจ้าของค้อมหัวน้อย ๆ บอกลา แม้ไม่ได้เอ่ยคำว่า ‘เจอกันใหม่‘ แต่วันต่อมาก็เข้าไปอุดหนุนเครื่องดื่มที่ร้าน คล้ายการขอโทษกราย ๆ อีกครั้งหนึ่ง
+
ว่าด้วยสายตาฉายแววมุ่งมั่น
“วันนี้เองก็ขอบคุณมาก ๆ เลยค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ…โคมุกิก็ด้วย”
“โฮ่ง!”
เจ้าหมาเห่ารับ เจ้าของค้อมหัวน้อย ๆ บอกลา แม้ไม่ได้เอ่ยคำว่า ‘เจอกันใหม่‘ แต่วันต่อมาก็เข้าไปอุดหนุนเครื่องดื่มที่ร้าน คล้ายการขอโทษกราย ๆ อีกครั้งหนึ่ง
+
/เห่าเสียงดังคนทั้งร้านมอง
/เห่าเสียงดังคนทั้งร้านมอง
“ก็ไม่ได้รีบอะไร”
เขาแค่ไม่มีอะไรทำ ไม่ได้เห็นใจหรอกนะ
“แล้วนี่ถ้าฉันไม่เดินผ่านไปก็จะนั่งเหงาอยู่ตรงนั้นคนเดียวข้าวปลาไม่กิน?”
มีคนเดินออกจากร้านมาพร้อมกันทีเดียวสี่คน คิดว่าพวกเขาอาจจะได้กินเร็วกว่าที่คิดเอาไว้
“ก็ไม่ได้รีบอะไร”
เขาแค่ไม่มีอะไรทำ ไม่ได้เห็นใจหรอกนะ
“แล้วนี่ถ้าฉันไม่เดินผ่านไปก็จะนั่งเหงาอยู่ตรงนั้นคนเดียวข้าวปลาไม่กิน?”
มีคนเดินออกจากร้านมาพร้อมกันทีเดียวสี่คน คิดว่าพวกเขาอาจจะได้กินเร็วกว่าที่คิดเอาไว้
พลันหน้ามุ่ยหน้าบูดเมื่อได้ยินชื่อตัวการ สีหน้าแบบ กูว่าละ
“ฮึ เอาตีนหมักล่ะสิไม่ว่า”
ถึงว่าทำไมรสชาติหมาไม่แดก-
“ยาดองในร้านไม่มีที่พ่อชาดหรือคนอื่นทำบ้างรึจ้ะ?”
ถามพลางดื่มน้ำกลั้วปากบ้วนทิ้งกระโถนที่ขอมา หากไม่สนหน้าตา คงจะล้วงคอให้ขย้อนออกมาแล้ว
“กับแกล้มนี่ใครทำจ้ะ?”
หรี่ตาลงมอง หวาดระแวงยันกับแกล้มที่สมิงสาวยกมา ทรงนี้ชัดแล้วไม่ต้องสืบ.. ไม่ถูกกันชัวร์
พลันหน้ามุ่ยหน้าบูดเมื่อได้ยินชื่อตัวการ สีหน้าแบบ กูว่าละ
“ฮึ เอาตีนหมักล่ะสิไม่ว่า”
ถึงว่าทำไมรสชาติหมาไม่แดก-
“ยาดองในร้านไม่มีที่พ่อชาดหรือคนอื่นทำบ้างรึจ้ะ?”
ถามพลางดื่มน้ำกลั้วปากบ้วนทิ้งกระโถนที่ขอมา หากไม่สนหน้าตา คงจะล้วงคอให้ขย้อนออกมาแล้ว
“กับแกล้มนี่ใครทำจ้ะ?”
หรี่ตาลงมอง หวาดระแวงยันกับแกล้มที่สมิงสาวยกมา ทรงนี้ชัดแล้วไม่ต้องสืบ.. ไม่ถูกกันชัวร์
น่าจะไม่ใช่จริง ๆ ด้วย (. .) (' ')
สาวน้อยมองดูภาพตรงหน้ายิ้มๆ ไม่รู้จะให้ความช่วยเหลืออะไรได้ไหม เจ้าตัวเล็กเองก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะกัดหรือทำอะไรด้วย แต่ก็พยายามอยู่ไม่ไกลเกินไปเผื่ออีกฝ่ายต้องการฮีโร่
น่าจะไม่ใช่จริง ๆ ด้วย (. .) (' ')
สาวน้อยมองดูภาพตรงหน้ายิ้มๆ ไม่รู้จะให้ความช่วยเหลืออะไรได้ไหม เจ้าตัวเล็กเองก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะกัดหรือทำอะไรด้วย แต่ก็พยายามอยู่ไม่ไกลเกินไปเผื่ออีกฝ่ายต้องการฮีโร่
พูดพลางหันหน้าบุ้ยปากไปทางร้านเมดคาเฟ่ที่อยู่ด้านหลังตัวเอง สายตาก็มีหลุบมองคนข้างๆเป็นระยะ
เหมือนหมาเปียกน้ำเลยแฮะ .. เธอคิดในใจแล้วส่ายหัวเบาๆ
“ ทั้งๆที่ช่วงเย็นยังไม่ได้ฝนตกหนักขนาดนี้แท้ๆ ”
“ คงต้องรอฝนซาก่อนแล้วล่ะ ”
ถอนหายใจมองสภาพอากาศและหยาดฝนที่โปรยสาดละอองใส่หน้าเล็กน้อย
พูดพลางหันหน้าบุ้ยปากไปทางร้านเมดคาเฟ่ที่อยู่ด้านหลังตัวเอง สายตาก็มีหลุบมองคนข้างๆเป็นระยะ
เหมือนหมาเปียกน้ำเลยแฮะ .. เธอคิดในใจแล้วส่ายหัวเบาๆ
“ ทั้งๆที่ช่วงเย็นยังไม่ได้ฝนตกหนักขนาดนี้แท้ๆ ”
“ คงต้องรอฝนซาก่อนแล้วล่ะ ”
ถอนหายใจมองสภาพอากาศและหยาดฝนที่โปรยสาดละอองใส่หน้าเล็กน้อย
/ยิ้มเอ็นดู
”อืม.. พี่ว่าจะไปดูเสื้อผ้าก่อนค่ะ แล้วค่อยไปคาเฟ่หมาทีหลัง คงไม่อยากมีเศษขนหรือเมือกติดไปร้านเสื้อผ้าแน่ๆ ^^!“
”และอีกอย่าง.. อืม ไม่พูดดีกว่า“
/ว่าแล้วก็ลุกออกจากร้านเดินไปโซนใหม่ ขายสิ้นค้าแฟชั่น👕👖👗👠🕶️
/ยิ้มเอ็นดู
”อืม.. พี่ว่าจะไปดูเสื้อผ้าก่อนค่ะ แล้วค่อยไปคาเฟ่หมาทีหลัง คงไม่อยากมีเศษขนหรือเมือกติดไปร้านเสื้อผ้าแน่ๆ ^^!“
”และอีกอย่าง.. อืม ไม่พูดดีกว่า“
/ว่าแล้วก็ลุกออกจากร้านเดินไปโซนใหม่ ขายสิ้นค้าแฟชั่น👕👖👗👠🕶️