มีงานประจำทำ 🙏🏻รับแค่วันละ 2 รอบ
เริ่มตอบรับงาน 9:30น.
❌ไม่รับงานหลัง 00.00
มีรถคะไปหาได้ สนใจทักมาได้เลยนะคะ
รับงานสาย4 รับงานสาย5 รับงานสามพราน งานอ้อมน้อย รับงานอ้อมใหญ่ รับงานกระทุ่มแบน รับงานศาลายา รับงานปิ่นเกล้า รับงานบางแค รับงานนครปฐม รับงานมหาชัย รับงานสาย3 รับงานบางใหญ่ รับงานเพชรเกษม รับงานหนองแขม
มีงานประจำทำ 🙏🏻รับแค่วันละ 2 รอบ
เริ่มตอบรับงาน 9:30น.
❌ไม่รับงานหลัง 00.00
มีรถคะไปหาได้ สนใจทักมาได้เลยนะคะ
รับงานสาย4 รับงานสาย5 รับงานสามพราน งานอ้อมน้อย รับงานอ้อมใหญ่ รับงานกระทุ่มแบน รับงานศาลายา รับงานปิ่นเกล้า รับงานบางแค รับงานนครปฐม รับงานมหาชัย รับงานสาย3 รับงานบางใหญ่ รับงานเพชรเกษม รับงานหนองแขม
ยิ้มเอ็นดู เป็นความเข้าใจที่ไร้เดียงสาดีจริงๆ ท้ายที่สุดจึงโน้มลงกอดอีกครั้งให้หายมันเขี้ยว
“ แบบนี้ก็มีแรงซ้อมต่อแล้วสิ ”
, คลายอ้อมกอด บนขนสีเงินมีขนสีเขียวแซมประปราย
“ อยากเห็นเธอถือพู่ใส่ชุดเชียร์แล้วสิ ”
ยิ้มเอ็นดู เป็นความเข้าใจที่ไร้เดียงสาดีจริงๆ ท้ายที่สุดจึงโน้มลงกอดอีกครั้งให้หายมันเขี้ยว
“ แบบนี้ก็มีแรงซ้อมต่อแล้วสิ ”
, คลายอ้อมกอด บนขนสีเงินมีขนสีเขียวแซมประปราย
“ อยากเห็นเธอถือพู่ใส่ชุดเชียร์แล้วสิ ”
เธอเดินวนอยู่ในมินิมาร์ทอยู่พักหนึ่งจนจวนจะนำของไปจ่ายเงิน แต่ก็เปลี่ยนการตัดสินใจเมื่อพบเม็ดไข่มุกร่วงกระจายเต็มพื้น และเจ้าของไข่มุกเหล่านั้นที่ยังคงยืนนิ่งผลิตมณีสีขาวออกมาไม่หยุด
"ตายจริง..."
ครั้นลอบมองใบหน้านั้นดี ๆ กลับคุ้นเคยยิ่ง จึงหอบของในอ้อมแขนที่มีเพียงสองสามชิ้นเข้าไปหา
"ร้องไห้ทำไมคะ ใบหน้าสวย ๆ เปื้อนหมดแล้วนะคะ"
เธอเดินวนอยู่ในมินิมาร์ทอยู่พักหนึ่งจนจวนจะนำของไปจ่ายเงิน แต่ก็เปลี่ยนการตัดสินใจเมื่อพบเม็ดไข่มุกร่วงกระจายเต็มพื้น และเจ้าของไข่มุกเหล่านั้นที่ยังคงยืนนิ่งผลิตมณีสีขาวออกมาไม่หยุด
"ตายจริง..."
ครั้นลอบมองใบหน้านั้นดี ๆ กลับคุ้นเคยยิ่ง จึงหอบของในอ้อมแขนที่มีเพียงสองสามชิ้นเข้าไปหา
"ร้องไห้ทำไมคะ ใบหน้าสวย ๆ เปื้อนหมดแล้วนะคะ"
เขาดูเวลาที่นาฬิกา เป็นเวลาที่ไดสุเกะรู้ว่าจะเจอกับเบียคุยะได้ที่ไหน เมื่อคิดได้เช่นนั้นจึงค่อย ๆ ลุกจากที่นั่งของตัวเอง หยิบบิลไปชำระเงินที่ทางเข้าร้าน ก่อนจะเดินออกมา แต่ไม่ได้ตรงไปยังทางที่ต้องไปเหมือนทุกที คราวนี้เขาเลือกจะอ้อมเดินไปยังด้านหลังของคลับนี้ บริเวณด้านหลังที่เต็มไปด้วยถุงขยะผูกมัดไว้เป็นระเบียบ มันจะมีมุมอับมุมหนึ่งที่เขามักเห็นเบียคุยะออกมาสูบบุหรี่ตรงนี้
ㅤ
เขาดูเวลาที่นาฬิกา เป็นเวลาที่ไดสุเกะรู้ว่าจะเจอกับเบียคุยะได้ที่ไหน เมื่อคิดได้เช่นนั้นจึงค่อย ๆ ลุกจากที่นั่งของตัวเอง หยิบบิลไปชำระเงินที่ทางเข้าร้าน ก่อนจะเดินออกมา แต่ไม่ได้ตรงไปยังทางที่ต้องไปเหมือนทุกที คราวนี้เขาเลือกจะอ้อมเดินไปยังด้านหลังของคลับนี้ บริเวณด้านหลังที่เต็มไปด้วยถุงขยะผูกมัดไว้เป็นระเบียบ มันจะมีมุมอับมุมหนึ่งที่เขามักเห็นเบียคุยะออกมาสูบบุหรี่ตรงนี้
ㅤ
"ไม่ได้หรอก...ฉันหน่ะยังไม่เคยไปกับคนที่รักเลย..เพราะงั้น"
"ครั้งแรกที่สวนสนุกคงยกให้เธอไม่ได้หรอกนะ.."
"แต่..ถ้าอยากได้รถของเล่นไว้ขับเล่นๆ ไว้มีโอกาสจะส่งไปให้.."
"แต่อย่าเข้าใจผิดหล่ะ!! ฉันหน่ะให้เพราะเงินมันเหลือเฉยๆหรอก!"
"ไม่ได้หรอก...ฉันหน่ะยังไม่เคยไปกับคนที่รักเลย..เพราะงั้น"
"ครั้งแรกที่สวนสนุกคงยกให้เธอไม่ได้หรอกนะ.."
"แต่..ถ้าอยากได้รถของเล่นไว้ขับเล่นๆ ไว้มีโอกาสจะส่งไปให้.."
"แต่อย่าเข้าใจผิดหล่ะ!! ฉันหน่ะให้เพราะเงินมันเหลือเฉยๆหรอก!"
อยู่ๆก็นึกอะไรพิลึกพิลั่นขึ้นมาเสียแบบนั้น แต่คิดๆดูมันก็น่ากินอยู่นะ...
ครั้นมืออีกคนยื่นมา ก็มาตาปริบแล้วล้วงกระเป๋าหยิบลูกอมวางให้
" ไม่มีเงินหรอกนะ ฉันจะเก็บไว้ซื้อ ชาเขียวปั่นนมพรีเมี่ยมฮอกไกโดท็อปปิ้งเจลลี่น้ำผึ้งดังโงะ "
อยู่ๆก็นึกอะไรพิลึกพิลั่นขึ้นมาเสียแบบนั้น แต่คิดๆดูมันก็น่ากินอยู่นะ...
ครั้นมืออีกคนยื่นมา ก็มาตาปริบแล้วล้วงกระเป๋าหยิบลูกอมวางให้
" ไม่มีเงินหรอกนะ ฉันจะเก็บไว้ซื้อ ชาเขียวปั่นนมพรีเมี่ยมฮอกไกโดท็อปปิ้งเจลลี่น้ำผึ้งดังโงะ "
สีหน้าแสดงออกตามที่พูดจริงๆ เดินอ้อมมานั่งย่อดูตรงที่หยอดเงิน
“ปกติน่าจะมีปุ่มที่คืนเงินได้ถ้าซื้อไม่สำเร็จไหมน้า…”
กวาดสายตาอยู่เดี๋ยวหนึ่งก็เหมือนจะเจอสิ่งที่หาอยู่
เอื้อมไปกดปุ่ม’เงินทอน‘ จากนั้นตู้ก็ส่งเสียงก้อกแก็กๆ ก่อนจะมีเสียงโลหะกระทบกันตรงช่องคืนเงิน
“น้ำที่อยากได้คงจะหมดแต่ว่าอย่างน้อยก็ได้ทุนคืนนะคะ~”
กอบเหรียญส่งคืนให้ด้วยรอยยิ้มร่าเริง
สีหน้าแสดงออกตามที่พูดจริงๆ เดินอ้อมมานั่งย่อดูตรงที่หยอดเงิน
“ปกติน่าจะมีปุ่มที่คืนเงินได้ถ้าซื้อไม่สำเร็จไหมน้า…”
กวาดสายตาอยู่เดี๋ยวหนึ่งก็เหมือนจะเจอสิ่งที่หาอยู่
เอื้อมไปกดปุ่ม’เงินทอน‘ จากนั้นตู้ก็ส่งเสียงก้อกแก็กๆ ก่อนจะมีเสียงโลหะกระทบกันตรงช่องคืนเงิน
“น้ำที่อยากได้คงจะหมดแต่ว่าอย่างน้อยก็ได้ทุนคืนนะคะ~”
กอบเหรียญส่งคืนให้ด้วยรอยยิ้มร่าเริง
“อันนี้ออมแรงกันหรือหมดแรงจากคราวที่แล้วหรือจ๊ะ?”
“อันนี้ออมแรงกันหรือหมดแรงจากคราวที่แล้วหรือจ๊ะ?”
"ก็แค่... ใส่อารมณ์ลบๆ พูดจาให้อีกฝ่ายรู้สึกแย่ ไม่ก็โยนปัญหาให้อีกคน"
"ไม่ก็บงการอารมณ์...แค่นี้เอง...ง่ายมั้ยครับ"
เขาพูดพลางเอามือวนรอบเหล่าโคลเวอร์สามแฉก
"แต่ที่ง่ายที่สุด ที่คนทุกคนแทบจะทำกัน ก็... ขอยืมเงินเรื้อรัง ยืมไปเรื่อยๆ ไม่มีวันสิ้นสุด"
"รู้ตัวอีกทีพวกนี้ก็โดนสูบพลังงานชีวิตออกจนแทบหมด เรียกว่าโดนขโมยดวงชะตาทางอ้อมก็ได้ครับ"
"ก็แค่... ใส่อารมณ์ลบๆ พูดจาให้อีกฝ่ายรู้สึกแย่ ไม่ก็โยนปัญหาให้อีกคน"
"ไม่ก็บงการอารมณ์...แค่นี้เอง...ง่ายมั้ยครับ"
เขาพูดพลางเอามือวนรอบเหล่าโคลเวอร์สามแฉก
"แต่ที่ง่ายที่สุด ที่คนทุกคนแทบจะทำกัน ก็... ขอยืมเงินเรื้อรัง ยืมไปเรื่อยๆ ไม่มีวันสิ้นสุด"
"รู้ตัวอีกทีพวกนี้ก็โดนสูบพลังงานชีวิตออกจนแทบหมด เรียกว่าโดนขโมยดวงชะตาทางอ้อมก็ได้ครับ"
เข็มกลัดลักเคนบูทสีเงินตรงอกแจ็กเก็ตเย็นวาบอยู่ใต้ผืนผ้า ตัดกับอ้อมแขนที่อุ่นเกินกว่าจะอ้างว่าเป็นแค่การเดิมพันหาเห็ด
“คำขอของฉันคือ…”
เข็มกลัดลักเคนบูทสีเงินตรงอกแจ็กเก็ตเย็นวาบอยู่ใต้ผืนผ้า ตัดกับอ้อมแขนที่อุ่นเกินกว่าจะอ้างว่าเป็นแค่การเดิมพันหาเห็ด
“คำขอของฉันคือ…”
อ่านแล้วก็แบบ เอ้อ พี่มีเงินมีเวลาพอจะมา waste กับอะไรพวกนี้ที่ตัวเองไม่รู้ข้อมูลมาก่อนก็ได้เนอะ ทั้งที่มีคนอยากดูคอนเสิร์ต แต่ไม่มีเงินไม่มีเวลามากมาย
พี่ต้องรวยแต่ขาดความยั้งคิดขนาดไหนอะ
อ่านแล้วก็แบบ เอ้อ พี่มีเงินมีเวลาพอจะมา waste กับอะไรพวกนี้ที่ตัวเองไม่รู้ข้อมูลมาก่อนก็ได้เนอะ ทั้งที่มีคนอยากดูคอนเสิร์ต แต่ไม่มีเงินไม่มีเวลามากมาย
พี่ต้องรวยแต่ขาดความยั้งคิดขนาดไหนอะ
แต่รู้สึกว่า เวลาคนในด้อมทำกู้ดตลค.ขายอะ มันก็คือคนในด้อมเองใช่มะ แล้วเงินมันก็วนไปสนับสนุนตัวเรื่องนั่นล่ะ แล้วก็เป็นการโปรโมทแบบทางอ้อม เอยใด เพราะเป็นฟีลนี้มันเลยเทาได้ แต่เนียนเส้นส่วนใหญ่นี่รู้สึกว่าคนที่เป็น<คนในด้อม>มันคือคนจ้างอะไม่ใช่คนได้ตัง มันก็เลย อาจจะยัง
แต่รู้สึกว่า เวลาคนในด้อมทำกู้ดตลค.ขายอะ มันก็คือคนในด้อมเองใช่มะ แล้วเงินมันก็วนไปสนับสนุนตัวเรื่องนั่นล่ะ แล้วก็เป็นการโปรโมทแบบทางอ้อม เอยใด เพราะเป็นฟีลนี้มันเลยเทาได้ แต่เนียนเส้นส่วนใหญ่นี่รู้สึกว่าคนที่เป็น<คนในด้อม>มันคือคนจ้างอะไม่ใช่คนได้ตัง มันก็เลย อาจจะยัง
สายตาเป็นคำตอบทุกอย่างแล้ว ปล่อยให้อีกคนขำไป
"เลี้ยงอีกบูธหรอ เห. . . โฮคาเงะคุงจะไม่หวงเงินมีจริงหรอเนี่ย ?"
พูดราวกับตัวเองชนะแล้ว
"ได้สิ รับคำท้า"
ปล่อยอ้อมแขนออกจากคอรุ่นน้อง พร้อมเล่นแล้ว
สายตาเป็นคำตอบทุกอย่างแล้ว ปล่อยให้อีกคนขำไป
"เลี้ยงอีกบูธหรอ เห. . . โฮคาเงะคุงจะไม่หวงเงินมีจริงหรอเนี่ย ?"
พูดราวกับตัวเองชนะแล้ว
"ได้สิ รับคำท้า"
ปล่อยอ้อมแขนออกจากคอรุ่นน้อง พร้อมเล่นแล้ว
ดูจากสีหน้าท่าทางเง้างอนั้นแล้ว คุณเบาเดอไวน์คงยังไม่อยากลาจากกัน
…เหมือนกันกับเขา
“ไว้ผมจะทำเอแคลร์ช็อคโกแลตไปให้นะครับ“
เขายังคงไม่ลืมสัญญาและไม่อยากจะบอกลาจึงเอ่ยเป็นเชิงว่าได้เจอกันในอนาคตอันใกล้นี้แทน
ดูจากสีหน้าท่าทางเง้างอนั้นแล้ว คุณเบาเดอไวน์คงยังไม่อยากลาจากกัน
…เหมือนกันกับเขา
“ไว้ผมจะทำเอแคลร์ช็อคโกแลตไปให้นะครับ“
เขายังคงไม่ลืมสัญญาและไม่อยากจะบอกลาจึงเอ่ยเป็นเชิงว่าได้เจอกันในอนาคตอันใกล้นี้แทน
โรมี่ยิ้มกว้างพลางพยักหน้ารับคำของโรดส์
"ไปจ่ายเงินกันเถอะ ลุย~!"
กระชับหม้อปรุงยาในอ้อมแขนขึ้นเล็กน้อย ขณะพาอีกฝ่ายเดินไปที่จุดชำระเงิน
"เท่านี้ก็น่าจะเรียบร้อยแล้วใช่มั้ยนะ"
"แล้ว...โรดส์จะถือของกลับไหวหรือเปล่า"
ระหว่างยืนรอแถวชำระเงินก็เปรยถามขึ้น แม้จะยังยิ้มอยู่ แต่แววตากลับแฝงความกังวลปนห่วงใยไว้ลึกๆ
ก็รุ่นน้องเธอทั้งคนนี่นา
โรมี่ยิ้มกว้างพลางพยักหน้ารับคำของโรดส์
"ไปจ่ายเงินกันเถอะ ลุย~!"
กระชับหม้อปรุงยาในอ้อมแขนขึ้นเล็กน้อย ขณะพาอีกฝ่ายเดินไปที่จุดชำระเงิน
"เท่านี้ก็น่าจะเรียบร้อยแล้วใช่มั้ยนะ"
"แล้ว...โรดส์จะถือของกลับไหวหรือเปล่า"
ระหว่างยืนรอแถวชำระเงินก็เปรยถามขึ้น แม้จะยังยิ้มอยู่ แต่แววตากลับแฝงความกังวลปนห่วงใยไว้ลึกๆ
ก็รุ่นน้องเธอทั้งคนนี่นา
"เอาสิ ผมเองก็อยากหาอะไรกินก่อนกลับเหมือนกัน"
เขาตอบรับอีกฝ่ายโดยไม่ต้องคิด ถอยหลังเปิดทางให้รุ่นน้อง พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบหนังสือในอ้อมแขนอีกฝ่ายมาสองสามเล่มให้มีที่พอจะรับของชิ้นใหม่
"เดี๋ยวผมช่วยถือ"
ไม่ได้รอรับคำตอบ แต่เลือกจะยัดรวมกับเหล่าข้าวของของตนที่ก็ไม่น้อย แต่ก็ไม่เยอะเท่าอีกฝ่าย
"เอาสิ ผมเองก็อยากหาอะไรกินก่อนกลับเหมือนกัน"
เขาตอบรับอีกฝ่ายโดยไม่ต้องคิด ถอยหลังเปิดทางให้รุ่นน้อง พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบหนังสือในอ้อมแขนอีกฝ่ายมาสองสามเล่มให้มีที่พอจะรับของชิ้นใหม่
"เดี๋ยวผมช่วยถือ"
ไม่ได้รอรับคำตอบ แต่เลือกจะยัดรวมกับเหล่าข้าวของของตนที่ก็ไม่น้อย แต่ก็ไม่เยอะเท่าอีกฝ่าย
“อืม…ผมว่าหลังจากนี้จะไปหาอะไรทานสักหน่อยน่ะครับ”
“คุณโรเดริคอยากไปด้วยกันมั้ยครับ?”
เขาเอ่ยชวนพร้อมรอยยิ้ม นี่ก็ใกล้จะได้เวลาเที่ยงแล้วพอดี หากได้ทานอาหารพร้อมจิบน้ำชายามบ่ายก่อนกลับคงดีไม่น้อย
“อืม…ผมว่าหลังจากนี้จะไปหาอะไรทานสักหน่อยน่ะครับ”
“คุณโรเดริคอยากไปด้วยกันมั้ยครับ?”
เขาเอ่ยชวนพร้อมรอยยิ้ม นี่ก็ใกล้จะได้เวลาเที่ยงแล้วพอดี หากได้ทานอาหารพร้อมจิบน้ำชายามบ่ายก่อนกลับคงดีไม่น้อย
ไม่ใช่แค่เงิน แต่เป็นชั่วโมงชีวิตของคุณ.
HoursTag: ชั่วโมงเพื่อซื้อ
หาได้ใน App Store: https://apps.apple.com/th/app/id6754218117?pt=118326163&ct=bluesky&mt=8
ไม่ใช่แค่เงิน แต่เป็นชั่วโมงชีวิตของคุณ.
HoursTag: ชั่วโมงเพื่อซื้อ
หาได้ใน App Store: https://apps.apple.com/th/app/id6754218117?pt=118326163&ct=bluesky&mt=8