/กระพือเสื้อกันหนาว ร้อนโว้ยยยยยยยย

/ทำท่าจะอยากถอดจะตาย ทำหน้าร้องไห้ทิพย์

อ่า ครับ เป็นสีเนื้อสลับดำเงินสักพักแต่เป็นกับถังขยะน่ะครับ ใช้ที่ล้างเครื่องสำอางค์เช็ดเอา เวลาปกตินอกจากแต่งตัว ผมใส่เสื้อแขนยาวประจำ เป็นเกราะป้องกันผมไปในตัวครับ ยกเว้นแต่ใส่เสื้อโกโก้คมเข้ม คงต้องทาอะไรหน่อย

แบบนั้น ผมคงรู้สึกอยากร้องไห้มากแน่ครับ หาจังหวะหนีเงียบๆดีกว่า

Little Birth - คอมิกไซไฟคอมเมดี้ที่พาเหมือนพาเราไปตามติดชีวิตพี่เลี้ยงเด็ก แต่ขณะเดียวกันก็ทำให้รู้สึกถึงความมหัศจรรย์ของชีวิตด้วย คือเรื่องราวของสะอาดมันเรียบง่ายแต่ทัชใจอยู่เสมอเลยอ่ะ ชอบมาก

ยืมเสืออ่านเพราะเห็นมันนั่งร้องไห้เลยอยากรู้มั่ง อ่านจบเข้าใจเสือทุกอย่าง 🥲

"ก็ถูก... แต่ถ้ามีคนไม่พอใจกับอนาคตที่เราจะเป็นได้ล่ะ"

"เป็นเธอจะทำยังไง"

เขาเอ่ยถามพลางหันหน้าซบเข้ากับลำตัวของอีกฝ่าย

"ฉันไม่แคร์ว่าเขาจะพูดยังไงกับฉัน แต่ฉัน ..ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องมาว่าคนที่ฉันรักด้วย"

"พ่อ..ฉัน ไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย"

เสียงร้องไห้อู้อี้ดังออกมา ขณะมือเรียวกำเสื้อของอีกฝ่ายไว้แน่น ตอนนี้คงไม่มีอะไรต้องปกปิดอีกแล้ว

/เกร็งไม่น้อย ไม่รู้ว่าจับแล้วจะร้องไห้อีกไหมเลยระวังขึ้นหน่อย

/ลุกขึ้น ขยับไปยืนหน้าคนพี่ มองตามมือที่ขยับกำชายเสื้อเจ้าตัวไว้

/ลืมเลยว่าแกล้งป่วยอยู่ ช่างมัน

“ ขี้อายแล้วยังขี้แยอีก ”
“ เหอะ ๆๆ ” /หัวเราะแห้ง

/ประคองมืออีกคนพี่ออก จับไว้

/อีกมือคว้าชายเสื้อตัวเองช่วยซับน้ำตาอีกแรง

“ ถ้าพี่สั่งน้ำมูกใส่ผมจะทำเป็นไม่รู้นะ ”

/สูดน้ำมูกฟรืดดด น้ำตาไหลแทน

/ถูกปล่อยแล้วจับเสื้อตัวเองมาเช็ดน้ำตา

/มองดูอีกฝ่ายทำท่าทางเงอะงะ ก็จับชายเสื้ออีกคนไว้

" ขอโทษ..."

/ไม่ได้ตั้งใจจะร้องไห้แต่น้ำตามันดันไหลง่ายเองนี่สิ

" ขอโทษครับ "

/กระชับแรงที่มือเล็กน้อยก่อนช้อนสายตามองอีกฝ่าย พยายามสังเกตุสีหน้าของอีกฝ่ายดันมาทำให้ตกใจซะได้ ทั้งที่มือก็สั่น

/ชะงักเกร็งไปเล็กน้อยตอนที่อีกฝ่ายเอาเสื้อมาเช็ดให้

/เผลอหันมอง มุด

" ... ไม่สั่งหรอก "

/ความน่าอายตอนนี้มันเยอะกว่าความอยากร้องไห้อีก น้ำตาหยุดไหลแล้ว

/ตาแดงแจ๋ เสียงอู้อี้

" ขอโทษ...ขอบคุณนะครับ "

/เจี๋ยมเจี้ยม

"อะ! ร่างกาย ไม่เป็นอะไรแล้วหรอ"

/พึ่งมานึกขึ้นได้ทำอีกฝ่ายผลุดยืนขึ้นมา

/เลิ่กลั่ก

ฉีกเสื้อผ้าที่สวมอยู่ เอามือวางบนศีรษะ เดินร้องไห้เสียงดัง' ในยามที่อดสูจนไม่รู้จะทำอย่างไร ผู้หญิงสาว

ฉีกเสื้อผ้าที่สวมอยู่ เอามือวางบนศีรษะ เดินร้องไห้เสียงดัง' ในยามที่อดสูจนไม่รู้จะทำอย่างไร ผู้หญิงสาว

“10 วีร์เนี่ยค่าไอติมของแกกับเด็กนี่รึไง”

พูดไปพลางก็หยิบจากกระเป็าเสื้อให้ง่ายๆ รอยย่อเข่านั่งอยู่ข้างหน้านายพับกระดาษเงินเป็นรูปจรวดแล้วเสียบวางไว้ผมสีดำ(…)

“เด็กนี่โตไปแล้วอาจจะมีประโยขน์ก็ได้ ไม่สนิทกันไว้หน่อยเหรอไหนๆแล้วไง“

ข้างนึงก็ดีดนิ้วเปาะ อีกข้างก็เอื้อมไปยีหัวเด็กตัวเล็กที่ร้องไห้ขี้แยอยู่ข้างๆนาย

“ฉันให้แก50วีร์ก็ยังได้ ไปช่วยหาพ่อแม่เด็กนี่ด้วยกันกับฉันมะ“

อ้าว ทำไมร้องไห้กัน โซราระจังยิ่งเลิ่กลั่กไปอีก เพราะไม่รู้ว่าตนเองทำอะไรผิดพลาดไปหรือเปล่า ต้องทำยังไงละเนี่ยเลยขยับชายแขนเสื้อตนไปซับน้ำตาที่หยดแหมะนั่น

"ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้นะคะ"

คุณงูอ้วนตนนี้เขาต้องซึ้งขนาดนี้เลยหรอ

"ถ้าอยากได้เพิ่มโซราระมีอีกเยอะแยะเลย มีพวงกุญแจตุ๊กตาโกลเด้นด้วยนะคะ!!"
+

ฉีกเสื้อผ้าที่สวมอยู่ เอามือวางบนศีรษะ เดินร้องไห้เสียงดัง' ในยามที่อดสูจนไม่รู้จะทำอย่างไร ผู้หญิงสาว

“อยากก..มีแฟนนนนนน ฮืออออฃออ”

เพ้อออกมาจนติดปาก โดนเบียร์ฟ้าทำให้ร้องไห้หนักกว่าเดิม เห็นเคิร์ตก็ไปกอดร้องไห้จนเสื้อเปียก

เมื่อหันไปมองตามเสียงจึงพบคนที่คุ้นเคย คุณมีใบหน้ายิ้มแย้มและเป็นมิตรมาตั้งแต่ที่เขาจำได้ คงจะเป็นแบบนั้น

อาซามะมองตามอีกฝ่ายเพื่อที่จะสังเกตวิธีที่คุณใช้ต่อกรกับเด็ก (?)

การ์ดพรีเ-ียวคืออะไรน่ะ
เจ้าตัวหรี่ตา ของเล็ก ๆ นั่นจะทำอะไรเด็กหายร้องไห้ยังไง-

"..."

ในตอนนั้นเองที่เด็กน้อยก็ปล่อยมืออกจากชายเสื้อของเขา
ดวงตาปริบมองสลับระหว่างเจ้าหนูน้อยและคุณ

+

#KYU_เปิดโรล | แยกรูท

ช่วงบ่าย
ในวันหยุดธรรมดาวันนึง

ตั้งแต่ที่จำได้ ช่วงเวลา 2-3 ชั่วโมงในวันเสาร์ ใช้เวลาไปกับการเรียนพิเศษวิชาภาษาอังกฤษ

จู่ ๆ ระหว่างทางกลับบ้านก็ถูกขัดขวางด้วยบางสิ่งที่ไม่คาดคิด

บางคนเสียมากกว่า

เสื้อแจ็คเก็ตถูกดึงด้วยแรงเล็ก ๆ ของเด็กน้อยที่กำลังร้องไห้ โดยที่เขาเองก็ไม่รู้เหตุผล แถมไม่ค่อยสันทัดเรื่องพวกนี้ซะด้วยสิ

ปกติเขาทำยังไงล่ะ…

“ อร่อยจนร้องไห้เลยเหรอคะ~ ฮ่าๆๆ “

” ….เอ๋ะ???!!! ค-โคเฮนนนนน!!!?? “

ดึงเสื้อตัวเองไปเช็ดหน้าเพื่อนสาวอย่างตกใจ

เดเทียนเงยหน้ามองพร้อมกับจะร้องไห้อีกรอบก่อนจะตอบ

"เมียนโอเคเมียนเจ็บนิดหน่อย"

เดเมียนเช็ดหน้าตัวเองพร้อมดึงแขนเสื้อตัวเองที่ขาดหลังจากพวกนั่นรังแก

*จึ้กๆ*
เด็กน้อยโดนสะกิดที่ไหล่เบา ๆ ก่อนจะเจอสึสึกะในเสื้อวอร์มออกกำลังกายเดินผ่านมาพอดี อาจจะด้วยความงงที่ถูกสะกิดตอนนี้เลยหยุดร้องไปแล้ว

"ร้องไห้เยอะเดี๋ยวตาจะเจ็บ ๆ เอาหรอก เอ้า หลับตาน้า" ว่าแล้วก็เอาปลายแขนเสื้อเช็ดน้ำตาให้

"พี่ชายมีอะไรให้ด้วย จะชอบมั้ยน้า" ว่าแล้วก็หยิบอะไรบางอย่างออกมาจากถุงพลาสติกที่อยู่ในมือ

"ท้าดา การ์ดพรีเ-ียว"
+

“เห…ไม่ขนาดนั้นหรอกมั้ง แต่นายก็คงไม่ได้ร้องไห้บ่อน้ำตาแตกแล้วแหละนะ!”

เพราะเขาหายซึมแล้วยังไงล่ะ ไม่อยากให้ใครต้องมารู้สึกแย่ตามเขาด้วย

“มันตามมาตอมดอกไม้ด้วยหรอ? แปลกจริง”

หันไปสนใจเจ้าพวกผู้เสื้อกลางึืนจนลืมกินเค้กไปเลย

“อ้อ จริงด้วย! งั้นฉันเปิดเลยนะ”

ว่าจบปลายช้อนก็ผ่าลงที่ก้อนเค้กก่อนจะตักมันขึ้นมากิน มันอร่อยอยู่ไม่น้อยเลยล่ะนะ

ในตอนที่ได้ยินเสียงเรียกทัก รู้สึกราวกับว่าความช่วยมาส่งถึงแล้ว

เขาหันไปหาคุณ
“คุณคิยามะ..!“

ชะงักไปในตอนที่ถูกเข้าใจผิด

“ผมไม่มีน้องสาวครับ..” ก่อนจะตอบคุณ

สายตาเลื่อนมองไปยังเด็กน้อยที่ยังคงร้องไห้ไม่หยุด แถมมือยังจับชายเสื้อเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

“..ช่วยที่ได้มั้ยครับ” เขาหันไปขอร้องคุณ

“ฮือออออ…คนมีแฟน- ก็พูดได้สิ-”

“อยากมีแฟนอ่าาา..ฮึ้ก- ฮืออออออ”

จากที่มันควรสงบ กลายเป็นว่าร้องไห้หนักกว่าเดิมซะอีก

“รอบนี้จะระวัง..ฮืออ.. แต่กลัวซ้ำรอยจัง..”

“แต่อยากมีแฟนอ่าา ลีีี่่ีีี“

เขย่าเสื้อคุณ

เขาชะงักไปเเปบนึงก่อนจะเอาครีบมาบังหน้าเเล้วใช้เเขนเสื้อเช็ดๆ

"ปล่าว~ไม่ได้ร้องไห้ซักหน่อย"

เขาเหันมายิ้มให้อีกฝ่ายเหมือนทุกครั้งที่เจอกัน

(เป็นก้อนสองก้อนกอดกัน อ่ย)

มิ้วเผลอสลบไปวูบนึงแต่ก็ตื่นขึ้นมาเพราะความเจ็บมิ้วเอาครีบลูบหัวตัวเองป้อยๆทำหน้าบูดปากคว่ำเป็นรูปตัวเอ็มไม่ให้ร้องไห้ก่อนจะคลายกอดอีกฝ่ายที่ตกลงมาด้วย : દ

"...โอ้ย มิ้วเจ็บจัง ฮึก...นี่เป็นอะไยมั้ย?"

มิ้วมองอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง สภาพตอนนี้เนื้อตัวมอมแมมเสื้อติดหญ้าและไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากแค่หัวโน

มิ้วสังเกตุอีกฝ่ายดูว่าเจ็บมากไหม

ในขณะที่ตัวเองกำลังจะนั่งร้องไห้อย่างหมดหนทาง ทว่ารุ่นพี่ตรงหน้าก็พยายามที่จะช่วยเหลืออย่างสุดความสามารถ เห็นเช่นนั้นก็ทำเอานึกฮึบคิดมาถ้าทำให้คนที่พยายามเช่นนั้น

ก้มเช็ดน้ำตากับแขนเสื้อก่อนจะกำมือตนฮึดสู้ก่อนจะเอื้อมมือไปจับอย่างไม่คิดอะไร

“เจ้าค่ะ หากท่านว่าเช่นนั้นคงต้องหาเจอแน่นอน”

ว่าแล้วก็ยิ้มออกมาบางๆ ขณะเดียวกันทางโรงยิมคนก็เริ่มน้อยลงแล้ว หากเป็นตอนนี้คงค้นหากันได้ง่ายขึ้นแล้วล่ะ

"ย-อย่าร้องไห้สิครับแค่แกล้งเฉยๆ เอง"

เผลอทำเด็กร้องไห้หรือเปล่าเนี่ย พยายามค้นหาทิชชู่ในกระเป๋าเสื้อหรือกางเกงและพบว่าตัวเขาน่าจะใช้มันไปหมดแล้ว

"ขอโทษนะครับเหมือนว่าทิชชู่จะหมดเกลี้ยงเลย"

น้ำเสียงอ่อนลงอย่างรู้สึกผิด

"ช่วงนี้ผมก็ชอบอาบน้ำร้อนเหมือนกัน แต่เหมือนคำว่าร้อนของผมกับของผู้หญิงจะไม่เหมือนกันสินะ"

เคยได้ยินมาว่าผู้หญิงชอบน้ำร้อนระดับที่เขาเรียกมันว่าลวกด้วยซ้ำ

+