อันที่จริงแล้ว เขาไม่อยากถูกใครพบเห็นว่าตนเองนั้นกำลังตกอยู่ในสภาพเช่นใด ตัวเขาที่ในตอนนี้มีความสูงเพียงหัวเข่าของผู้คน ช่างน่าอดสู ทว่าแว่วเสียงของหล่อนก็ดังขึ้น
“ฮินะ— ...” เขาที่กำลังจะเอ่ยจึงเงียบลงเมื่อหล่อนเอ่ยเย้าหยอก เขี้ยวงูคู่เล็กสบริมฝีปากเป็นร่องรอย
จะเล่นเช่นนี้หรือ
“ข้าไม่ได้มารอใคร” ตอบกลับไป
เท้าเล็กจ้อยยังคงออกเดิน
อันที่จริงแล้ว เขาไม่อยากถูกใครพบเห็นว่าตนเองนั้นกำลังตกอยู่ในสภาพเช่นใด ตัวเขาที่ในตอนนี้มีความสูงเพียงหัวเข่าของผู้คน ช่างน่าอดสู ทว่าแว่วเสียงของหล่อนก็ดังขึ้น
“ฮินะ— ...” เขาที่กำลังจะเอ่ยจึงเงียบลงเมื่อหล่อนเอ่ยเย้าหยอก เขี้ยวงูคู่เล็กสบริมฝีปากเป็นร่องรอย
จะเล่นเช่นนี้หรือ
“ข้าไม่ได้มารอใคร” ตอบกลับไป
เท้าเล็กจ้อยยังคงออกเดิน
เขาพยักหน้าเมื่อได้รับการยืนยันว่ารุ่นพี่คนนั้นเรียกเขาด้วยคำว่างูป่องจริง ๆ
แต่สุดท้ายเขาก็ได้แต่นั่งเคี้ยวแซนวิชด์ที่รับมาจากรุ่นพี่ ไม่ได้คิดจะแก้แค้นหรือมีแผนร้ายใด ๆ เลย
” อร่อย.. “
เขาเอ่ยเบา ๆ ขณะยกยิ้มบางกับตัวเอง
เขาพยักหน้าเมื่อได้รับการยืนยันว่ารุ่นพี่คนนั้นเรียกเขาด้วยคำว่างูป่องจริง ๆ
แต่สุดท้ายเขาก็ได้แต่นั่งเคี้ยวแซนวิชด์ที่รับมาจากรุ่นพี่ ไม่ได้คิดจะแก้แค้นหรือมีแผนร้ายใด ๆ เลย
” อร่อย.. “
เขาเอ่ยเบา ๆ ขณะยกยิ้มบางกับตัวเอง
“ งูป่อง ”
ชัดถ้อยชัดคำ ภาพในหัวของเขาคืองูตัวสั้นป้อม กลมป่อง เด้งไปมา
“ คืออะไร ? ”
“ งูป่อง ”
ชัดถ้อยชัดคำ ภาพในหัวของเขาคืองูตัวสั้นป้อม กลมป่อง เด้งไปมา
“ คืออะไร ? ”
นิ่งไปสักพักก่อนที่ดวงตาจะค่อย ๆ พยายามง้างเปิดออกทีล่ะข้าง หนักตาหนักอึ้งอย่างหน้าประหลาด
ใช้แขนและมือยันพื้นไว้ขณะที่ถูกกำคอเสื้อไว้อยู่สักพักพร้อมเอ่ยนาม โชคดีที่ไม่ถูกงูกัดระหว่างงีบไป
จ้องมองคุณ..เรือนไหมสีสดจนดูไม่คุ้นตา ดวงตาพร้ามัวจนมองภาพตรงหน้าไม่ชัดเจน
“ ต..ตื่น.. ตื่นแล้ว ”
นิ่งไปสักพักก่อนที่ดวงตาจะค่อย ๆ พยายามง้างเปิดออกทีล่ะข้าง หนักตาหนักอึ้งอย่างหน้าประหลาด
ใช้แขนและมือยันพื้นไว้ขณะที่ถูกกำคอเสื้อไว้อยู่สักพักพร้อมเอ่ยนาม โชคดีที่ไม่ถูกงูกัดระหว่างงีบไป
จ้องมองคุณ..เรือนไหมสีสดจนดูไม่คุ้นตา ดวงตาพร้ามัวจนมองภาพตรงหน้าไม่ชัดเจน
“ ต..ตื่น.. ตื่นแล้ว ”
เห็นเจ้างูอ้วงโผล่หัวออกมาให้ดูก็อยากจะอุ้มมาน้วยมาจกพุงอยู่หรอก
'อ้วนป้อมน่ากอดเหมือนเดิมเลยนะวันนี้ แต่ถ้าเกิดบอกไปแบบนั้นคงโดนจ้องแบบไม่พอใจแหง...'
มันเป็นอะไรที่เขาต้องอดทนไม่ให้แพ้เสียงในหัวเวลาเจอร่างโยไคของอีกฝ่าย เพระาถ้าเขาเผลอทำคงโดนหนีหน้าไปตลอดเทอมชัวร์
"จะตื่นเต้นจะกังวลก็เข้าใจได้แหละ"
มิคาเงะพยักหน้า
เห็นเจ้างูอ้วงโผล่หัวออกมาให้ดูก็อยากจะอุ้มมาน้วยมาจกพุงอยู่หรอก
'อ้วนป้อมน่ากอดเหมือนเดิมเลยนะวันนี้ แต่ถ้าเกิดบอกไปแบบนั้นคงโดนจ้องแบบไม่พอใจแหง...'
มันเป็นอะไรที่เขาต้องอดทนไม่ให้แพ้เสียงในหัวเวลาเจอร่างโยไคของอีกฝ่าย เพระาถ้าเขาเผลอทำคงโดนหนีหน้าไปตลอดเทอมชัวร์
"จะตื่นเต้นจะกังวลก็เข้าใจได้แหละ"
มิคาเงะพยักหน้า
เขาหันไปหาไลร์แล้วชี้ไปยังลูกงู
"นายว่าเราควรทำยังไงต่อ? มันออกมาหมดแล้ว แต่ดูท่าจะยังไม่มีแรงแม้แต่จะยกหัว"
เนโรหยุดเล็กน้อยสังเกตเจ้าตัวเล็กดีๆ
"ลายกับครีบแบบนี้คงเป็นตัวผู้..แต่ยังคอนเฟิร์มไม่ได้"
"คลื่นของนายจับสัญญาณชีพมันได้มั้ย ไลร์?"
เขาหันไปหาไลร์แล้วชี้ไปยังลูกงู
"นายว่าเราควรทำยังไงต่อ? มันออกมาหมดแล้ว แต่ดูท่าจะยังไม่มีแรงแม้แต่จะยกหัว"
เนโรหยุดเล็กน้อยสังเกตเจ้าตัวเล็กดีๆ
"ลายกับครีบแบบนี้คงเป็นตัวผู้..แต่ยังคอนเฟิร์มไม่ได้"
"คลื่นของนายจับสัญญาณชีพมันได้มั้ย ไลร์?"
"...นายพูดเหมือนรู้จักฉันดีนักนะ"
"แต่...อย่างน้อยนายก็ไม่ได้ตัดสินคนจากเรื่องเดียว"
น้ำเสียงยังคงหยิ่งผยอง
"เฮ้ ดูนั่นสิ"
เขาโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย ขณะที่ลูกงูค่อยๆ ดันลำตัวส่วนที่เหลือออกจากเปลือก หางแบนเล็กๆ กระตุกอย่างอ่อนแรง ก่อนมันจะไถลลงบนพื้นทรายทั้งตัว
(+)
"...นายพูดเหมือนรู้จักฉันดีนักนะ"
"แต่...อย่างน้อยนายก็ไม่ได้ตัดสินคนจากเรื่องเดียว"
น้ำเสียงยังคงหยิ่งผยอง
"เฮ้ ดูนั่นสิ"
เขาโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย ขณะที่ลูกงูค่อยๆ ดันลำตัวส่วนที่เหลือออกจากเปลือก หางแบนเล็กๆ กระตุกอย่างอ่อนแรง ก่อนมันจะไถลลงบนพื้นทรายทั้งตัว
(+)
( งู ป่ อ ง )
เขามองหน้า งู ป่ อ ง ตรงหน้าก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ เชิงว่าไม่มีอะไรให้อีกฝ่ายพร้อมกับหันไปบีบแก้ม @lewis-muc.bsky.social
( แซวบ้าง งุป่อง งูป่อง )
( งู ป่ อ ง )
เขามองหน้า งู ป่ อ ง ตรงหน้าก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ เชิงว่าไม่มีอะไรให้อีกฝ่ายพร้อมกับหันไปบีบแก้ม @lewis-muc.bsky.social
( แซวบ้าง งุป่อง งูป่อง )
แน่นอนมันกระเด็นเข้าหัวคุณเต็ม
“โครตแม่น“
ยืนแบบภุมิใจเฉย
แน่นอนมันกระเด็นเข้าหัวคุณเต็ม
“โครตแม่น“
ยืนแบบภุมิใจเฉย
อย่างไรก็คงเป็นโยไค
ทว่าเกิดอะไรขึ้นที่ทำให้เขาไปอยู่ในพุ่มไม้ อาจระแวดระวัง อาจซ่อนตัว เธอไม่รู้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาต้องการความช่วยเหลือหรือไม่
"ขอโทษนะคะ"เสียงเด็กสาวดังแผ่วค่อย พอให้ได้ยิน "ไม่ทราบว่าคุณต้องการความช่วยเหลือหรือเปล่า"
อย่างไรก็คงเป็นโยไค
ทว่าเกิดอะไรขึ้นที่ทำให้เขาไปอยู่ในพุ่มไม้ อาจระแวดระวัง อาจซ่อนตัว เธอไม่รู้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาต้องการความช่วยเหลือหรือไม่
"ขอโทษนะคะ"เสียงเด็กสาวดังแผ่วค่อย พอให้ได้ยิน "ไม่ทราบว่าคุณต้องการความช่วยเหลือหรือเปล่า"
สิ่งมีชีวิตที่ถูกคุณตะครับเข้าร้องจ้ากเสียงหลง กระโดดหยองออกมาจากพุ่มไม้ เผยให้เห็นเจ้าของหางอ้วนว่าเป็นงู…ที่กลางลำตัวดูอ้วนกลมผิดสัดส่วน
มันดิ้น พยายามจะหนี แต่หางอวบถูกตะครุบไว้อยู่เลยสลัดไม่หลุด
เลยตัดสินใจนอนนิ่ง แกล้งตายตามสัญชาตญาณ
(…)
สิ่งมีชีวิตที่ถูกคุณตะครับเข้าร้องจ้ากเสียงหลง กระโดดหยองออกมาจากพุ่มไม้ เผยให้เห็นเจ้าของหางอ้วนว่าเป็นงู…ที่กลางลำตัวดูอ้วนกลมผิดสัดส่วน
มันดิ้น พยายามจะหนี แต่หางอวบถูกตะครุบไว้อยู่เลยสลัดไม่หลุด
เลยตัดสินใจนอนนิ่ง แกล้งตายตามสัญชาตญาณ
(…)
"การกระทำและการตัดสินใจของคุณทำให้เกิดปัญหาจริง และผมไม่คิดว่าส่วนนั้นไม่สำคัญด้วยครับ"
ไลร์เหลือบมองลูกงูที่อยู่ตรงหน้า
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพิจารณาว่าควรอธิบายต่อหรือไม่
"แต่ผมก็ไม่ได้คิดว่าการกระทำโดยไม่ยั้งคิดครั้งเดียวจะอธิบายตัวคุณได้ทั้งหมด"
"การจะตัดสินว่าคุณเป็นคนเลว จึงเป็นเรื่องที่ไม่สามารถทำได้ครับ"
(+)
"การกระทำและการตัดสินใจของคุณทำให้เกิดปัญหาจริง และผมไม่คิดว่าส่วนนั้นไม่สำคัญด้วยครับ"
ไลร์เหลือบมองลูกงูที่อยู่ตรงหน้า
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพิจารณาว่าควรอธิบายต่อหรือไม่
"แต่ผมก็ไม่ได้คิดว่าการกระทำโดยไม่ยั้งคิดครั้งเดียวจะอธิบายตัวคุณได้ทั้งหมด"
"การจะตัดสินว่าคุณเป็นคนเลว จึงเป็นเรื่องที่ไม่สามารถทำได้ครับ"
(+)
"..."
มิคาเงะที่กำลังเดินทางไปเข้าพิธีก็ต้องยุบหนอพองหนอในใจอีกรอบ เห็นความอ้วมนี้แล้วเขาพอจะรู้เลยว่าเจ้าของหางนี้เป็นใคร
'ถ้าเกิดอุ้มมาน้วย เจ้าวูอ้วงนี่คงหนีผมไปตลอดเทอมแหง...ใจเย็นไว้มิคาเงะจะจับจกพุงไม่ได้เด็ดขาด'
เขาท่องในใจก่อนจะเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนา
"ใครทำให้นายกลัวจนกลับร่างนี้เหรอ สึจิยะคุง?"
เขานั่งลงข้างๆพุ่มไม้นั้น
"..."
มิคาเงะที่กำลังเดินทางไปเข้าพิธีก็ต้องยุบหนอพองหนอในใจอีกรอบ เห็นความอ้วมนี้แล้วเขาพอจะรู้เลยว่าเจ้าของหางนี้เป็นใคร
'ถ้าเกิดอุ้มมาน้วย เจ้าวูอ้วงนี่คงหนีผมไปตลอดเทอมแหง...ใจเย็นไว้มิคาเงะจะจับจกพุงไม่ได้เด็ดขาด'
เขาท่องในใจก่อนจะเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนา
"ใครทำให้นายกลัวจนกลับร่างนี้เหรอ สึจิยะคุง?"
เขานั่งลงข้างๆพุ่มไม้นั้น
" แม้จะยังไม่ถึง 10 ปี ก็ไม่อาจจะนับเป็นเยี่ยงอย่างได้งั้นสินะครับ ? "
ชิออนพยักหน้าตอบรับ ตัวเขาที่อยู่ที่นี่มา แม้จะไม่เกิน10ปีก็จริง แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นเด็กใหม่ผู้มาเยือนเสียเมื่อไหร่
" เจ้างูน้อยนั่นน่ารักมาก มันเป็นคนพูดหรอครับ ? หรือว่าเป็นคุณเอง ? "
" แม้จะยังไม่ถึง 10 ปี ก็ไม่อาจจะนับเป็นเยี่ยงอย่างได้งั้นสินะครับ ? "
ชิออนพยักหน้าตอบรับ ตัวเขาที่อยู่ที่นี่มา แม้จะไม่เกิน10ปีก็จริง แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นเด็กใหม่ผู้มาเยือนเสียเมื่อไหร่
" เจ้างูน้อยนั่นน่ารักมาก มันเป็นคนพูดหรอครับ ? หรือว่าเป็นคุณเอง ? "
เจ้าตัวเอ่ยผ่านความคิดก่อนจะสังเกตถึงสายตาสนอกสนใจของอีกฝ่าย ทันใดนั้นเจ้างูเขียวที่อิงบนไหล่ก็ขยับทันที
⌞ เจ้านี่ชื่อ โทโมะ ⌝
⌞ ทักทายสิ ⌝
แล้วโทโมะที่ว่าก็ผงกหัว คงทักทายล่ะมั้ง
⌞ ช่วงปิดเทอม— พักผ่อนเพียงพอหรือไม่ แม่หนูหมึกแดง ? ⌝
เจ้าตัวเอ่ยผ่านความคิดก่อนจะสังเกตถึงสายตาสนอกสนใจของอีกฝ่าย ทันใดนั้นเจ้างูเขียวที่อิงบนไหล่ก็ขยับทันที
⌞ เจ้านี่ชื่อ โทโมะ ⌝
⌞ ทักทายสิ ⌝
แล้วโทโมะที่ว่าก็ผงกหัว คงทักทายล่ะมั้ง
⌞ ช่วงปิดเทอม— พักผ่อนเพียงพอหรือไม่ แม่หนูหมึกแดง ? ⌝
[โรลปิด|หน้ามหา'ลัย|โควทรีแอคชั่นได้]
เขายืนรออยู่หน้ามหาวิทยาลัยหลังเกมการแข่งขันแรกจบลงด้วยชัยชนะของบ้านแดง ก่อนที่แท็กซี่คันหนึ่งจะมาจอด และปรากฎร่างสูงใหญ่ของบิดา และครึ่งงูของมารดาลงจากรถ
"โอโทซัง มะม๊า"
เขาเข้ากอดผู้เป็นแม่ทั้งออดอ้อนเล็กน้อย ก่อนจะละออก
"ขอโทษที่ไม่ได้ไปรับที่สนามบินครับ พวกผมพึ่งแข่งกันเสร็จ"
+
[โรลปิด|หน้ามหา'ลัย|โควทรีแอคชั่นได้]
เขายืนรออยู่หน้ามหาวิทยาลัยหลังเกมการแข่งขันแรกจบลงด้วยชัยชนะของบ้านแดง ก่อนที่แท็กซี่คันหนึ่งจะมาจอด และปรากฎร่างสูงใหญ่ของบิดา และครึ่งงูของมารดาลงจากรถ
"โอโทซัง มะม๊า"
เขาเข้ากอดผู้เป็นแม่ทั้งออดอ้อนเล็กน้อย ก่อนจะละออก
"ขอโทษที่ไม่ได้ไปรับที่สนามบินครับ พวกผมพึ่งแข่งกันเสร็จ"
+
"..ถามอะไรตอนนี้เนี่ย?"
เขาวางโทรศัพท์ลงบนตัก เอนหลังพิงเก้าอี้แล้วไขว่ห้าง
"ตอนนั้นนายบอกอยากสำรวจเลยส่งไข่ให้ จะได้ดูใกล้ๆไง"
"กะว่าจะคืนในตอนนั้นแต่ผิดแผนไปหน่อย"
พูดจบ เนโรก็ยักไหล่ราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก
(+)
"..ถามอะไรตอนนี้เนี่ย?"
เขาวางโทรศัพท์ลงบนตัก เอนหลังพิงเก้าอี้แล้วไขว่ห้าง
"ตอนนั้นนายบอกอยากสำรวจเลยส่งไข่ให้ จะได้ดูใกล้ๆไง"
"กะว่าจะคืนในตอนนั้นแต่ผิดแผนไปหน่อย"
พูดจบ เนโรก็ยักไหล่ราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก
(+)
เห็นอีกคนเอียงหัวก็เอียงตาม ไม่เว้นแม้แต่เจ้างูที่เป็นหางของเขา
⌞ ฟังไม่ผิดหรอก ⌝
เสียงก้องในหัวอีกฝ่ายอีกครั้ง นูเอระยิ้มบางพลางลอบมองกลับไปที่โรงยิม
⌞ แต่อย่าเอาข้าเป็นเยี่ยงอย่างละ ⌝
⌞ ประเดี๋ยวจะโดนท่านผู้อำนวยการนั่นเพ่งเล็งเอา ⌝ (??)
เห็นอีกคนเอียงหัวก็เอียงตาม ไม่เว้นแม้แต่เจ้างูที่เป็นหางของเขา
⌞ ฟังไม่ผิดหรอก ⌝
เสียงก้องในหัวอีกฝ่ายอีกครั้ง นูเอระยิ้มบางพลางลอบมองกลับไปที่โรงยิม
⌞ แต่อย่าเอาข้าเป็นเยี่ยงอย่างละ ⌝
⌞ ประเดี๋ยวจะโดนท่านผู้อำนวยการนั่นเพ่งเล็งเอา ⌝ (??)
'เดี๋ยวก็คงไปกระมัง'
เมื่อคิดได้ดังนั้นก็พลันกลับสู่ห้วงนิทรา ทว่าก่อนจะได้ฝันถึงมื้ออาหารชุดใหญ่ เขาก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสไม่คุ้นเคย
'?'
เขาลืมตาพลัน หันซ้ายขวามองรอบก่อนจะหันกลับมามองเจ้าของสัมผัสนั้น
'เดี๋ยวก็คงไปกระมัง'
เมื่อคิดได้ดังนั้นก็พลันกลับสู่ห้วงนิทรา ทว่าก่อนจะได้ฝันถึงมื้ออาหารชุดใหญ่ เขาก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสไม่คุ้นเคย
'?'
เขาลืมตาพลัน หันซ้ายขวามองรอบก่อนจะหันกลับมามองเจ้าของสัมผัสนั้น
ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องปล่อยผ่านงูตัวนี้ ร่างกายสีขาวอวบอ้วนดึงดูดใจ เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้เพื่อสังเกตุว่าคืองูอะไร
'เหมือนว่า..จะมีเจ้าของ...?'
สังเกตุจากผ้าโพกน่ารักๆบนหัวนั่น
ความคิดจะนำกลับไปดองคงต้องถูกยกเลิกไปอย่างน่าเสียดาย แต่ไหนๆก็แล้ว สองมือเอื้อมเข้าไปจับอุ้มเพื่อขอประมวลน้ำหนักสักหน่อย
ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องปล่อยผ่านงูตัวนี้ ร่างกายสีขาวอวบอ้วนดึงดูดใจ เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้เพื่อสังเกตุว่าคืองูอะไร
'เหมือนว่า..จะมีเจ้าของ...?'
สังเกตุจากผ้าโพกน่ารักๆบนหัวนั่น
ความคิดจะนำกลับไปดองคงต้องถูกยกเลิกไปอย่างน่าเสียดาย แต่ไหนๆก็แล้ว สองมือเอื้อมเข้าไปจับอุ้มเพื่อขอประมวลน้ำหนักสักหน่อย
'ร้อนแหะ...'
ยูจาคุลืมตาขึ้นมองไปรอบๆเพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ ก่อนจะพบว่ามีเด็กที่ไหนก็ไม่รู้กำลังยกกล้องถ่ายภาพตัวเองอย่างเมามันส์พร้อมกับมีผ้าผืนใหญ่ห่มตัวองเขาอยู่ มิหนำซ้ำยังโปรยกลีบซากุระใส่เหมือนโรยเกลือเตรียมหมักงูอีกต่างหาก
?
เงยหน้าขึ้นสบตาเด็กคนนั้น เจ้าอุด้งเผือกมองด้วยความสงสัย
ใครล่ะเนี่ย..
'ร้อนแหะ...'
ยูจาคุลืมตาขึ้นมองไปรอบๆเพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ ก่อนจะพบว่ามีเด็กที่ไหนก็ไม่รู้กำลังยกกล้องถ่ายภาพตัวเองอย่างเมามันส์พร้อมกับมีผ้าผืนใหญ่ห่มตัวองเขาอยู่ มิหนำซ้ำยังโปรยกลีบซากุระใส่เหมือนโรยเกลือเตรียมหมักงูอีกต่างหาก
?
เงยหน้าขึ้นสบตาเด็กคนนั้น เจ้าอุด้งเผือกมองด้วยความสงสัย
ใครล่ะเนี่ย..
อ้าวเฟลิกซ์เพื่อนรักกลับมาพอดี เหนื่อยน่าดู เก็บชิ้นเด็ดสุดไว้เพื่อนายเลย
ป้อนหัวงูยัดปากเฟลิกซ์
อ้าวเฟลิกซ์เพื่อนรักกลับมาพอดี เหนื่อยน่าดู เก็บชิ้นเด็ดสุดไว้เพื่อนายเลย
ป้อนหัวงูยัดปากเฟลิกซ์
รุ่นน้องต่างบ้านกอดอก กลอกตาขึ้นมองเพดานอย่างคนกำลังใช้ความคิด ทว่านิ่งอยู่ท่าเดิมได้สักพักก็เผลอทำหน้าแหยออกมาอย่างผิดวิสัย
"ถ้าจะเอาเป็นเรื่องที่จำฝังใจด้วยล่ะก็คงเป็นตอนปีหนึ่งนู่นเลยนั่นแหละนะ"
"ตอนนั้นฉันยังจำรหัสเข้าหอตัวเองไม่แม่นเท่าไหร่ พอลองเคาะถังดูแบบงู ๆ ปลา ๆ ก็โดนพ่นน้ำส้มสายชูใส่จนเปียกไปทั้งตัวเลย" (+)
รุ่นน้องต่างบ้านกอดอก กลอกตาขึ้นมองเพดานอย่างคนกำลังใช้ความคิด ทว่านิ่งอยู่ท่าเดิมได้สักพักก็เผลอทำหน้าแหยออกมาอย่างผิดวิสัย
"ถ้าจะเอาเป็นเรื่องที่จำฝังใจด้วยล่ะก็คงเป็นตอนปีหนึ่งนู่นเลยนั่นแหละนะ"
"ตอนนั้นฉันยังจำรหัสเข้าหอตัวเองไม่แม่นเท่าไหร่ พอลองเคาะถังดูแบบงู ๆ ปลา ๆ ก็โดนพ่นน้ำส้มสายชูใส่จนเปียกไปทั้งตัวเลย" (+)
[ช่วงดึก | บริเวณสะพานโทรล]
วันพรุ่งนี้จะมีแข่งกีฬาก็ควรจะรีบเข้านอนเพื่อที่พรุ่งนี้จะได้ตื่นไปดูเชียร์/ไปแข่งได้อย่างเต็มที่ แต่เจ้างูยักษ์กลับมานั่งเหม่ออยู่แถวสะพาน ระหว่างเหม่อเขาก็ก้มมองของบางอย่างที่อยู่ในหางไปพลาง
ดูเหมือนสิ่งนั้นจะทำให้เขาตกอยู่ในภวังค์ มากพอที่จะทำให้เขาไม่รู้สึกตัวเลยว่าเวลานี้ยังมีคนไม่นอน แถมยังอยู่ในระยะที่ปกติเขาจะรู้สึกตัว
(+สั้นๆได้ครับ)
[ช่วงดึก | บริเวณสะพานโทรล]
วันพรุ่งนี้จะมีแข่งกีฬาก็ควรจะรีบเข้านอนเพื่อที่พรุ่งนี้จะได้ตื่นไปดูเชียร์/ไปแข่งได้อย่างเต็มที่ แต่เจ้างูยักษ์กลับมานั่งเหม่ออยู่แถวสะพาน ระหว่างเหม่อเขาก็ก้มมองของบางอย่างที่อยู่ในหางไปพลาง
ดูเหมือนสิ่งนั้นจะทำให้เขาตกอยู่ในภวังค์ มากพอที่จะทำให้เขาไม่รู้สึกตัวเลยว่าเวลานี้ยังมีคนไม่นอน แถมยังอยู่ในระยะที่ปกติเขาจะรู้สึกตัว
(+สั้นๆได้ครับ)