YouTube video by AOP Records

YouTube video by Rocket Recordings

Wie na het horen van opener ‘The Braveheart Of Nightmares’ even verdwaasd naar de bandnaam kijkt: jazeker, dit is nog steeds het Nederlandse Soulburn, die meer black gerichte afsplitsing van Asphyx die veelal qua sound in het verlengde lag van die act maar net ietsje venijniger kon zijn. Dat diezelfde band een nummer kan afleveren met echt traditionele doomriffs, een overdaad aan akoestisch getokkel en cleane, zeurderige zang is absoluut een behoorlijke verrassing. Heel vreemd hoe de band dacht dat het sterk verminderen van de rauwe grunts een goed idee was. Voor alle duidelijkheid: dat is het niet. Frontman Twan is niet sterk genoeg als melodieuze zanger. Los daarvan is de ommekeer richting meer traditionele heavy metal en Trouble-achtige doom bizar. Sommige riffpartijen zijn nog heel typisch die Asphyx-sound, maar qua overdonderende rauwheid en onderhuidse agressie is er een verandering doorgevoerd die klinkt alsof het tijdens een bezopen avond een strak plan was. Had dit album onder een andere naam uitgekomen, zou het vermoedelijk niet zo onder een vergrootglas gelegen hebben. ‘Quantifying Cosmic Doom’ is ronduit raar. Het hele album hinkt te hard op twee gedachten en is als gevolg vlees noch vis. Mooi dat de heren zonder begrenzing hun zin willen doen, maar als het resultaat een onsamenhangende brij wordt, had iemand misschien toch eens op de rem moeten duwen…