ดีลมูลค่ามหาศาลใน Gastech2026 แต่ใครกันแน่ที่ต้องแบกรับภาระจากภาวะ 'โลกเดือด'? ภาพจาก กรีนพีซ ประเทศไทย admin666 Wed, 2026-09-16 - 21:57 16 ก.ย. 2569 ที่สโมสรผู้สื่อข่าวต่างประเทศประจำประเทศไทย กรีนพีซ ประเทศไทย และองค์กรเครือข่ายจัดเสวนาสะท้อนปัญหาจากการขยายตัวอุตสาหกรรมพลังงานจากเชื้อเพลิงฟอสซิลอย่างก๊าซธรรมชาติเหลวหรือ LNG ที่ส่งผลต่อภาวะโลกรวนและกระทบต่อการดำรงชีวิตมนุษย์ และขณะนี้ประเทศไทยได้เป็นเจ้าภาพจัดการประชุมระดับนานาชาติ Gastech2026 อยู่ที่ไบเทคบางนา กรุงเทพ โดยมีทั้งหน่วยงานรัฐและภาคธุรกิจมาร่วมทำข้อตกลงในการขยายอุตสาหกรรมพลังงาน การเสวนาครั้งนี้จัดขึ้นในชื่อ “ภาพลวงตาของอุตสาหกรรมฟอสซิล : สำรวจอำนาจของภาคธุรกิจ เส้นทางการเงินและต้นทุนที่ซ้อนเร้นในงาน Gastech2026” โดยมีทั้งองค์กรภาคประชาสังคมและตัวแทนจากชุมชนที่ได้รับผลกระทบจากการพัฒนาอุตสาหกรรมพลังงานก๊าซในพื้นที่มานำเสนอปัญหาของอุตสาหกรรมพลังงานที่กำลังขยายเพิ่มมากขึ้นในกลุ่มประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และการพัฒนาที่กระทบต่อการทำมาหากินและสุขภาพของชุมชนรอบๆ ทั้งฉะเชิงเทรา ระยอง และปราจีนบุรี ดีลใน Gastech2026 มีเพื่อขยายอุตสาหกรรมพลังงานฟอสซิล  มนูญ วงษ์มะเซาะห์ นักรณรงค์ด้านสภาพอากาศและการเปลี่ยนผ่านพลังงานจากกรีนพีซ ประเทศไทย กล่าวถึง การประชุม Gastech2026 เป็นการประชุมที่รัฐบาลและบริษัทเอกชนที่ทำธุรกิจพลังงานฟอสซิลมาทำข้อตกลงและขยายสัญญาการซื้อขายก๊าซระยะยาว การสร้างวาทกรรมใหม่ให้กับการคงอยู่และขยายตัวของอุตสาหกรรม LNG เอาไว้ต่อไปหลังเกิดวิกฤตสงครามที่มีการปิดช่องแคบฮอร์มุซ  มนูญ วงษ์มะเซาะห์ แม้ว่าเดิมทีการประชุม Gastech เป็นเวทีที่เปิดโอกาสให้เกิดการพูดคุยทำข้อตกลงเพื่อขยายอุตสาหกรรมฟอสซิล จากเดิมที่เคยเป็นเพียงการประชุมเล็กๆ ที่เกิดขึ้นในลอนดอนเมื่อปี 2015 แต่ก็พัฒนามาจนกลายเป็นเวทีประชุมขนาดใหญ่ระดับโลก โดยปีนี้กระทรวงพลังงานของไทยก็เป็นเจ้าภาพหลักพร้อมโฆษณาว่าเป็นงานโชว์นิทรรศการและการประชุมแลกเปลี่ยนด้านเทคโนโลยีแก๊ส และเทคโนโลยีดักจับคาร์บอน อีกทั้งยังรวมถึงเรื่องดาต้าเซนเตอร์และเอไอด้วย โดยมีสปอนเซอร์และผู้ร่วมจัดหลักของงานเป็นบริษัทพลังงานขนาดใหญ่ระดับโลกอย่าง Chevron Exxon และ Shell ที่เข้ามามีบทบาทสำคัญในการกำหนดวาระของการประชุมพร้อมกับมีบริษัทด้านพลังงานของไทยเป็นผู้ร่วมจัดด้วยเช่น ปตท. และ Gulf ด้วย มนูญกล่าวว่าเวทีนี้จึงเป็นการรวมผู้เล่นหลักในอุตสาหกรรมพลังงานฟอสซิลระดับโลกและระดับประเทศมาเจอกัน ทำให้มีเรื่องต้องจับตาเช่น เขตเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออกหรือ EEC ซึ่งเป็นพื้นที่เป้าหมายลงทุนของอุตสาหกรรมต่างๆ มากมาย และยังมีเรื่อง “ร่างแผนพัฒนากำลังผลิตไฟฟ้าของประเทศไทย พ.ศ. 2569-2593” หรือ PDP 2026 ซึ่งแผนดังกล่าวนี้ยังคงมีการคาดการณ์ถึงการใช้พลังงานจากแก๊สอยู่ตลอดในทุกฉากทัศน์ของแผนการเปลี่ยนผ่านพลังงานในแผน PDP2026  “คำถามสำคัญที่เราถามก็คือใครจะต้องจ่ายค่าความสูญเสียหรือภาระระลอกใหม่จากการพัฒนาเศรษฐกิจสังคมที่เกิดขึ้นในการประชุม Gastech ครั้งนี้ จึงไปตั้งคำถามกับสิ่งที่รัฐบาลไทยไปส่งเสริมกำลังสร้างภาระให้กับประชาชนด่านหน้าในภาคตะวันออกทั้งฉะเชิงเทรา ระยอง ปราจีนบุรี และชลบุรีที่อยู่ในเขต EEC” ตัวแทนจากกรีนพีซกล่าว บริษัทพลังงานต้องร่วมรับผิดชอบภาวะ "โลกเดือด" มนูญกล่าวถึงบริษัทพลังงานรายใหญ่ที่มาเป็นผู้ร่วมจัดงาน Gastech ก็ถือเป็นอาชญากรทางด้านสิ่งแวดล้อมในการปล่อยก๊าซเรือนกระจกมากที่สุดติด 10 อันดับแรกของโลก ไม่ว่าจะเป็น Chevron อันดับ 4 Exxon อันดับ 5 และ Shell อันดับ 9  ส่วนบริษัทในเอเชียที่เข้าร่วมอกจากของประเทศมาเลเซียและอินโดนีเซียแล้ว ของไทยก็ยังมีบริษัทบ้านปูและบริษัท ปตท.สำรวจและผลิตปิโตรเลียม จำกัด (มหาชน) หรือ ปตท.สผ.อันดับที่ 100 และ 125 ตามลำดับ  “วิกฤตโลกเดือดไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญแต่มันเกิดโดยมีผู้ก่อ ดังนั้นสิ่งสำคัญที่สุดคือการรับผิดรับชอบต่อวิกฤตสภาพภูมิอากาศของภาคธุรกิจและต้องคำนึงถึงความสำคัญในการมุ่งไปสู่การเปลี่ยนผ่านพลังงานที่สะอาดและเป็นธรรมเพื่อลดวิกฤตโลกเดือดให้กับประชาชนอีก 99%” มนูญกล่าวว่างาน Gastech ที่พื้นที่ของการทำข้อตกลงเพื่อขยายการทำอุตสาหกรรมฟอสซิล เพราะงานในปี 2015 เปโตรไชน่าลงนามข้อตกลงหลายฉบับเพื่อซื้อขาย LNG ในระยะยาวและยังมีบริษัทอื่นๆ จำนวนมากที่เข้าไปทำข้อตกลงเพื่อขยายอุตสาหกรรมฟอสซิลและโครงสร้างการผลิตและใช้พลังงานฟอสซิลด้วยเช่นกัน ใน Gastech ปีนี้เพียงแค่ผ่านมา 1 วันบริษัทอย่าง BGrimm Power PCL ก็ทำข้อตกลงในการทำห่วงโซ่อุปทานของกังหันก๊าซที่ใช้ในเครื่องกำเนิดไฟฟ้าพลังงานก๊าซ และเอกนัฏ พร้อมพันธุ์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงานของไทยก็ออกมายอมรับว่าสามารถบรรลุข้อตกลงมูลค่า 1.7 หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ และช่วยตอกย้ำศักยภาพของอาเซียนในการเป็นศูนย์กลางธุรกิจพลังงานโลกด้วย นอกจากเรื่องมูลค่าทางธุรกิจจากข้อตกลงที่เกิดขึ้นภายในงาน ตัวแทนจากกรีนพีซยังยกตัวอย่างการกำหนดวาทกรรมและวาระการผลิตการใช้พลังงานฟอสซิลต่อไปมากมายจากทั้งรัฐบาลไทยและบริษัทเอกชนไทยและต่างประเทศด้วย เช่น อนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรีของไทยที่บอกว่าแก๊สยังต้องไปต่อและเป็นส่วนสำคัญในอุตสหากรรมของไทย  หรือบริษัทพลังงานรายใหญ่ 5 รายพูดในงานว่าจำเป็นต้องฟื้นฟูห่วงโซ่อุปทานของแก๊ซกลับขึ้นมาหลังเกิดวิกฤตสงครามในตะวันออกกลาง โดย Shell ได้พูดถึงการทำสัญญาซื้อขายระยะยาวให้มากขึ้นเพื่อความมั่นคงทางพลังงาน หรือ Chevron เองก็พูดในงานไปในทางเดียวกัน ส่วน Exxon ก็พูดถึงการเพิ่มกำลังผลิต LNG เป็นสองเท่าและมองว่าเอเชียจะเป็นตลาดสำคัญในอนาคตเนื่องจากมีความต้องการใช้ไฟฟ้ามากขึ้นจากธุรกิจดาต้าเซนเตอร์และการใช้เอไอ ไปจนถึงการผูกเรื่องความมั่นคงทางพลังงานกับการรักษาตลาด LNG เอาไว้ ไทยยังวางแผนใช้ก๊าซต่อไปเรื่อยๆ  ส่วนผู้บริหารของบริษัทยักษ์ใหญ่ของไทยอย่าง ปตท.ก็ยังมองว่ายังต้องนำเข้า LNG อีก 20-30 ปีโดยทำควบคู่ไปกับการใช้เทคโนโลยีดักจับคาร์บอนและยังสำคัญต่อไทย ส่วน BGrimm บอกว่าพลังงานจากก๊าซธรรมชาติยังสามารถอยู่ร่วมกับการใช้พลังงานหมุนเวียนได้เพราะต้องใช้พลังงาน 24 ชั่วโมง ส่วนการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย(กฟผ.) ก็กล่าวถึงการจัดหา LNG ในระยะยาวไปจนถึงการใช้พื้นที่รองรับ LNG ในมาบตาพุด 2 และมาบตาพุด 3 โดยเชื่อมโยงกับความพยายามเชื่อมพาวเวอร์กริดในอาเซียนด้วย มนูญมองว่าวาทกรรมเหล่านี้เป็นมองภาพการขยายตัวอุตสาหกรรมพลังงานก๊าซ และเมื่อเทียบกับแผน PDP2026 ก็เห็นชัดเจนว่าทุกช่วงและทุกทางเลือกยังคงมีการใช้พลังงานก๊าซทั้งหมด จากแผนจะเห็นภาพชัดว่าการใช้ก๊าซในการผลิตพลังงานจะคงอยู่กับคนไทยไปอีกนาน และจะยังคงมีการนำเข้า LNG อยู่  ภาพจากสไลด์ของมนูญแสดงให้เห็นการวางฉากทัศน์การเปลี่ยนผ่านพลังงานในแผน PDP2026 โดยการใช้ก๊าซถูกระบุใน CCGT มนูญกล่าวว่าจาก แผน PDP2026 ที่ยังคงใช้พลังงานก๊าซเช่นนี้ประกอบกับการทำข้อตกลงต่างๆ ในงาน Gastech ที่ทำให้เห็นความพยายามขยายอุตสาหกรรมก๊าซและใช้อย่างเต็มประสิทธิภาพที่สุด ทำให้องค์กรภาคประชชนตั้งข้อสังเกตว่าแผนพลังงานของไทยอาจจะไม่ได้ไปด้วยกันกับแผนลดก๊าซเรือนกระจกให้เป็น Net Zero ภายในปี 2050 ได้ มนูญได้กล่าวถึงข้อเรียกร้อง 5 ข้อที่มีต่อรัฐบาล กระทรวงพลังงานและภาคธุรกิจ * ยุติการขยายตัวของอุตสาหกรรมพลังงานฟอสซิลและเร่งการเปลี่ยนผ่านไปพลังงานหมุนเวียน โดยเฉพาะที่ ปตท.ประกาศ LNG Hub จะต้องทบทวนใหม่และมุ่งไปสู่การเปลี่ยนผ่านพลังงานหมุนเวียนที่สะอาดและเป็นธรรม * ต้องยุติการฟอกเขียวที่ไม่แก้ปัญหาโลกเดือด อย่างเช่น โครงการดักจับคาร์บอน  * ปฏิรูปการจัดทำแผน PDP2026 จะต้องมีภาคประชาชนเข้าไปมีส่วนร่วมอย่างมีความหมาย เพราะที่ผ่านมาประชาชนกลับถูกกีดกันและแผนนี้ยังไม่สอดคล้องกับข้อตกลงปารีสในการลดก๊าซเรือนกระจก และแผน PDP ต้องมีกลไกป้องกันผลประโยชน์ทับซ้อนหรือถูกครอบงำจากการกำหนดนโยบายจากธุรกิจพลังงาน * ยกระดับทำกฎหมายประเมินสิ่งแวดล้อมระดับยุทธศาสตร์หรือ SEA โดยเฉพาะโครงการที่จะกระทบต่อทรัพยากรธรรมชาติ สิ่งแวดล้อม คุณภาพชีวิตและสุขภาพของประชาชน หรือผู้มีส่วนได้เสียอื่นใดที่จะได้รับผลกระทบจากสิ่งแวดล้อมจะต้องทำกระบวนการ SEA ก่อน * ภาคธุรกิจและภาครัฐต้องยกระดับธรรมาภิบาลการลงทุน บังคับให้ภาคธุรกิจรับผิดชอบต่อสิทธิมนุษยชนและสิ่งแวดล้อม รวมถึงคุ้มครองผู็ที่ใช้สิทธิเสรีภาพในการแสดงออก “เราไม่อยากเห็นพี่น้องของเราถูกตั้งค่าหัวหรือถูกใช้ SLAPP (ฟ้องคดีปิดปาก) จากการออกมาวิพากษ์วิจารณ์ในเรื่องผลประโยชน์สาธารณะรวมถึงภาคธุรกิจหรือสถาบันการเงินมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องปฏิบัติตามคำชี้แนะของสหประชาชาติว่าด้วยธุรกิจกับสิทธิมนุษยชนตามกรอบที่จะต้องเคารพ เยียวยาในการดำเนินธุรกิจ โดยไม่ใช่ภาคสมัครใจแต่ต้องเป็นภาคบังคับ” มนูญกล่าว โรงไฟฟ้ากำลังจะมาแย่งชิงทรัพยากรกับชุมชน จิราพัชร ช้ำเกตุ ตัวแทนกลุ่มฉะเชิงเทรารีพาวเวอร์กล่าวถึงการต่อสู้ของภาคประชาชนในจังหวัดฉะเชิงเทราในการคัดค้านโรงไฟฟ้าก๊าซของบริษัทบูรพาพาวเวอร์มาตลอด 18-19 ปี ตั้งแต่ยังเป็นโรงไฟฟ้าถ่านหินจนเปลี่ยนมาเป็นโรงไฟฟ้าก๊าซในทุกวันนี้ เพราะให้โรงไฟฟ้าแห่งนี้เข้าสู่ระบบเมื่อไหร่ก็จะมีโอกาสเกิดโรงไฟฟ้าก๊าซเพิ่มขึ้นอีก เพราะโรงไฟฟ้าบูรพาเกือบเป็นโรงไฟฟ้าแห่งสุดท้ายแล้วที่ยังอยู่ในระบบตอนนี้ จิราพัชร ช้ำเกตุ ส่วนการต่อสู้ของชุมชนไม่ได้มีเพียงแค่ประเด็นโรงไฟฟ้าบูรพาอย่างเดียว แต่ยังรวมถึงผลกระทบจากการพัฒนาอุตสาหกรรมอื่นๆ ในพื้นที่ด้วย เพราะผลกระทบต่อพื้นที่และเกษตรกรในพื้นที่ที่มีอยู่แต่เดิมก็มีคำถามแล้วว่าจะจัดการอย่างไร แต่เมื่อมีโรงไฟฟ้าบูรพาเพิ่มขึ้นมาอีกจะจัดการอย่างไร จึงมีทั้งการประท้วงและยื่นหนังสือการติดตามรายงานการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมหรือ EIA ไปจนถึงการใช้สิทธิทางกฎหมายในการฟ้องร้องดำเนินคดี รวมถึงจัดทำข้อมูลจัดเวทีชุมชน ก็เป็นการยกระดับการต่อสู้ของภาคประชาชนและภาคประชาสังคมที่ทำงานด้านสิ่งแวดล้อมและการเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศด้วย “การต่อสู้ของคนในชุมชนจึงไม่ใช่แค่เรื่องโรงไฟฟ้าบูรพา แต่เป็นการพูดถึงระบบที่เชื่อมโยงกัน เช่น เรื่องน้ำดื่มน้ำใช้ในการเกษตรและอากาศที่ใช้หายใจซึ่งเป็นทรัพยากรใช้ร่วมกันอยู่กับโรงไฟฟ้าบูรพา”  จิราพัชรกล่าวว่าประเด็นที่ภาคประชาชนชี้แจงเข้าไปในรายงาน EIA และภาครัฐทั้งหลายเป็นการตอกย้ำปัญหาของชุมชุน โดยเฉพาะเรื่องน้ำที่มีข้อมูลเชิงประจักษ์ว่าอ่างเก็บน้ำซึ่งเป็นแหล่งน้ำต้นทางที่จะถูกเอามาใช้กับโรงไฟฟ้าบูรพามีน้ำไม่เพียงพอแล้วต่อการใช้ของชุมชนแม้ว่าจะเป็นช่วงฤดูกาลที่ยังมีน้ำ ถ้ามีโรงไฟฟ้าบูรพาเพิ่มขึ้นมาอีกจะใช้มีการแย่งชิงทรัพยากรของชุมชนอีกแค่ไหน ชุมชนต้องแบกรับความเสี่ยงอีกนานเท่าไหร่ ยิ่งไปกว่านั้นการเปลี่ยนแปลงทางสภาพภูมิอากาศ ก็ส่งผลกระทบกับเกษตรกรในพื้นที่แล้ว มะม่วงไม่ติดดอกแล้ว เกษตรอินทรีย์ก็ได้ผลผลิตน้อยลง ทำให้เกษตรกรต้องปรับตัวเองเพราะไม่มีเอกชนรายไหนยอมรับว่าตัวเองทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงและทำให้เกิดผลกระทบในพื้นที่ทำให้คนในชุมชนต้องแบกรับปัญหาไว้เองทั้งที่คนในชุมชนไม่ควรต้องมาแบกรับภาระเหล่านี้แทน จิราพัชรกล่าวว่า เมื่อการพัฒนาไม่สอดคล้องกับชุมชนยิ่งทำให้ความเปราะบางของชุมชนเพิ่มมากขึ้นและยังเพิ่มขึ้นอีกจากอุตสาหกรรมพลังงานฟอสซิลทั้งหลาย ดังนั้นเวลาพูดเรื่องโรงไฟฟ้าบูรพาจึงไม่ใช่แค่มีคำถามว่าโรงไฟฟ้าจะสร้างผลกระทบแค่ไหน แต่พื้นที่ยังสามารถรองรับผลกระทบที่เกิดขึ้นได้มากกว่านี้อีกหรือไม่ด้วย จิราพัชรกล่าวถึงข้อเสนอและข้อเรียกร้องว่า ถ้าการเข้ามาของโรงไฟฟ้าบูรพาจะยิ่งซ้ำปัญหาของพื้นที่ดังนั้นคนในพื้นที่ต้องการคือไม่มีโรงไฟฟ้าก๊าซโรงใหม่แล้วก็การใช้พลังงานฟอสซิลในแผน PDP และต้องมีการเปลี่ยนผ่านพลังงานหมุนเวียนอย่างยั่งยืน สิ่งเหล่านี้จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อคนในพื้นที่ได้เข้าไปร่วมออกแบบแผนพลังงาน  ชาวประมงระยองได้ผลกระทบจากอุตสาหกรรม LNG มาหลายสิบปี  ปวัตร กาญจนะวงศ์ จากเครือข่ายชุมชนประมงเรือเล็กระยอง กล่าวถึงผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อมอย่างค่อยเป็นค่อยไปจากการพัฒนาอุตสาหกรรมที่เกิดมาอย่างต่อเนื่องในพื้นที่ระยองตั้งแต่สมัยเริ่มพัฒนาอุตสาหกรรมก๊าซและปิโตรเคมีหลังพบแหล่งก๊าซธรรมชาติในอ่าวไทยปี 2516 ทำให้มีการถมทะเลและสร้างท่าเรือน้ำลึก จนกระทั่งเกิดอีสเทิร์นซีบอร์ดทำให้เศรษฐกิจของไทยเติบโตแรง ตามมาด้วยการเกิดขึ้นของ EEC   ปวัตร กาญจนะวงศ์ ปวัตรกล่าวถึงผลกระทบที่เกิดขึ้นจากการพัฒนาทั้งการถมทะเลและการก่อมลพิษอีกทั้งเมื่อกระแสน้ำเปลี่ยนเกิดน้ำขุ่นทั้งปีทำให้พื้นที่ทำกินของชาวประมงลดน้อยลงจนต้องออกทะเลไปไกลขึ้นเพื่อทำประมง จนปี 2556 เกิดเหตุน้ำมันรั่วเข้าเกาะเสม็ดเหตุการณ์นี้ทำให้สัตว์น้ำหายไป 8 ปีและชายหาดเต็มไปด้วยก้อนคาร์บอน จนปลายปี 2564 เมื่อสัตว์น้ำเริ่มกลับมาชาวบ้านในระยองก็เริ่มมีความหวังจะได้กลับมาทำมาหากินแต่ปี 2565 ก็เกิดเหตุน้ำมันรั่วซ้ำอีกทำให้ทะเลระยองกลับสู่สภาพสัตว์น้ำหายไปหมด  อีกทั้งน้ำเสียจากโรงงานต่างๆ และน้ำจากการหล่อเย็นยังถูกปล่อยลงทะเลจนทะเลระยองกลายเป็นสีดำ มีสัตว์แปลกๆ พัดขึ้นมาเต็มหาดอย่างที่ชาวระยองไม่เคยเห็น ในขณะที่ชาวระยองกำลังสูญเสียรายได้ทุกวันนี้จับปูกันได้แบบนับตัวจากเดิมที่เคยออกทะเลครั้งหนึ่งได้กันหลายสิบกิโล แต่หน่วยงานรัฐก็ไม่พูดอะไร ตัวแทนจากเครือข่ายชุมชนประมงยังกล่าวถึงวิกฤตซ้ำซ้อนจากความเปลี่ยนแปลงทางสภาพภูมิอากาศ ที่ทำให้เกิดคลื่นลมแรงมากขึ้นทะเลกัดเซาะชายฝั่งมากขึ้นจนกระทบต่อการทำมาหากิน อีกทั้งเมื่อชาวประมงออกทะเลไปลึกขึ้นก็ต้องเจอกับคลื่นลมแรงมากขึ้นด้วย ผลกระทบเหล่านี้ทำให้ชุมชนประมงเปราะบางมาก  “การฟื้นตัวทางธรรมชาติมีอยู่ทะเลฟื้นตัวได้แต่พอโดนกระทำซ้ำๆ มันฟื้นตัวไม่ทัน โดยเฉพาะชุมชนมันส่งผลกระทบเชิงเศรษฐกิจและสังคมด้วยชุมชนก็เลยไม่เหลือเกราะป้องกันและศักยภาพในการตั้งรับต่อการเปลี่ยนแปลงทางสภาพภูมิอากาศได้ทัน”  “อุปสรรคใหญ่คือโครงสร้างอำนาจไม่เท่ากัน วันนี้เราเห็นทุนขนาดใหญ่ รัฐเปิดโอกาสให้เขาสนับสนุน งดเว้นภาษี งดเว้นทุกอย่างนำแรงงานจากต่างประเทศเข้ามา คนในพื้นที่กลับถูกมองข้าม คนที่อยู่มาดั้งเดิมกลับถูกละเลย กระบวนการ EIA EHIA ก็ไม่ได้รับฟังอย่างเต็มที่ ไม่มีการเปิดเผยข้อมูลทั้งหมดรวมถึงโรงงานก็อ้างว่ากฎหมาย EIA กำหนดให้รับฟังแค่รัศมี 5 กิโล 10 กิโลแค่นั้น แต่จริงๆ มันกระทบทั้งหาดระยองยาว 20-30 กิโล” ปวัตรเสนอว่า อยากให้รัฐบาลหยุดขยายพลังงานฟอสซิลที่จะกระทบต่อสิ่งแวดล้อม รวมถึงอยากให้เพิ่มการผลิตไฟฟ้าจากพลังหมุนเวียนอย่างโซลาร์ภาคประชาชนให้มากขึ้น และรัฐต้องทำกฎหมาย SEA รวมถึงผลักดันกฎหมายการปลดปล่อยและเคลื่อนย้ายมลพิษหรือ PRTR เพื่อจัดการมลพิษอย่างมีประสิทธิภาพ และยกเลิก EEC หรือเขตเศรษฐกิจอื่นๆ เพราะพื้นที่ไม่มีศักยภาพในการรับมือการส่งเสริมอุตสาหกรรมที่ข้ามกฎหมายควบคุมที่มี นอกจากนั้นยังมีข้อเสนอต่อสถาบันการเงินด้วยคือ ให้หยุดสนับสนุนบริษัทที่เกี่ยวข้องกับพลังงานฟอสซิลเพราะการดำเนินงานของบริษัท  “สถาบันทางการเงินควรรับผิดชอบต่อคาร์บอนฟุตปริ้นท์ที่เกิดขึ้นด้วย อยากให้คุณตระหนักไว้ว่าคุณสนับสนุนบริษัทที่ทำก๊าซฟอสซิล เท่ากับว่าคุณคือหุ้นส่วนหนึ่งที่ทำให้เกิดวิกฤตให้กับโลก สิ่งแวดล้อมและกับผู้คนด้วย” ปวัตรกล่าว เสียงประชาชนปราจีนฯ ที่ถูกโยนทิ้งน้ำเน่าจากโรงงานขยะทุนจีน สุเมธ เหรียญพงษ์นาม จากกลุ่มปราจีนบุรีเข้มแข็ง กล่าวว่าสำหรับปราจีนบุรีตอนนี้มีผลกระทบรายวันที่หนักมากไม่มีคนควบคุมดูแลอาชากรรมด้านสิ่งแวดล้อมที่เกิดขึ้น ถ้าภาพของงาน Gastech คือการจับมือกันระหว่างรัฐบาลกับบริษัทใหญ่ สำหรับจังหวัดปราจีนบุรีก็มีภาพของรัฐบาลผู้ออกนโยบาย และนายทุน ชนชั้นนำในจังหวัดที่จับมือกับทุนจีนทั้งถูกกฎหมายและทุนจีนเทา จนถึงทุนจีนเถื่อน  สุเมธกล่าวว่าจังหวัดปราจีนเป็นจังหวัดที่มีทรัพยากรธรรมชาติอุดมสมบูรณ์จะขาดก็เพียงแค่ไม่มีทะเลเท่านั้น อีกทั้งรายได้ต่อหัวของประชาชนในจังหวัดยังสูงเป็นอันดับ 6 เป็นอันดับต้นๆ ของประเทศ แต่กลุ่มทุนกลับลงไปซ้ำเติมปัญหาสิ่งแวดล้อมในจังหวัด ทุกวันนี้ก็จะเห็นข่าวไฟไหม้ ปล่องควันจากโรงไฟฟ้าถ่านหิน 9 โรง และกำลังจะมีโรงไฟฟ้าขยะเพิ่มอีก 3 โรง เป็นวิกฤตที่กำลังเพิ่มขึ้นในจังหวัด   นอกจากนั้น ตัวแทนกลุ่มปราจีนฯ เห็นว่าการลงทุนอุตสาหกรรมที่เข้ามาในจังหวัดไม่ได้มีความหลากหลายอย่างระยอง แต่ปราจีนบุรีมีแค่ประเทศเดียวที่มาลงทุนคือ ทุนจีนแต่กลุ่มนี้ไม่ได้เอาเทคโนโลยีมาลงให้กับประชาชนมาก กลายเป็นว่าโรงงานที่มาคือโรงงานคัดแยกขยะ(ประเภท 105) กับโรงงานรีไซเคิล(ประเภท 106) เป็นส่วนใหญ่ และแม้ว่าโรงงานเหล่านี้จะจดจัดตั้งอย่างถูกกฎหมายก็ยังมีการปล่อยผลมลพิษออกมาอยู่ อีกทั้งภายในโรงงานถูกกฎหมายเหล่านี้ก็แอบทำโรงหลอมขยะเถื่อนข้างในใช้เตาเผารุ่นเก่าที่ปล่อยก๊าซเรือนกระจกและไม่มีระบบการป้องกัน สุเมธยกตัวอย่างว่า ตอนไปตรวจพื้นที่ตำบลหนองกี่นักเรียนอนุบาลต้องใส่หน้ากากเรียนกัน เพราะควันจากโรงหลอมทุนจีน หรือแหล่งน้ำข้างบ้านเด็กก็เจอว่ามีโรงงานจีนที่ปล่อยน้ำเสียออกมา “บางทีประชาชนเองก็ไม่ใช่คนที่ไม่รู้ข้อมูลอะไรหรือไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับชีวิตเขา แต่สิ่งที่สะท้อนให้เห็นก็คือการมีส่วนร่วมของประชาชน ผมไป Gastech เหมือนกัน แต่นายกฯ ไม่รับฟังข้อเสนอของเรา ไม่ฟังเสียงประชาชน”   สุเมธกล่าวต่อว่า เมื่อจะมีการเปิดโรงงานต่างๆ ก็ไม่เคยถามประชาชนว่าอยากได้โรงงานหรืออุตสาหกรรมแบบนี้หรือไม่ อยากให้มาแก้ปัญหาที่เป็นอยู่หรือไม่ แต่เสียงของประชาชนถูกกลืนหายไปในส่วนไหนของการพัฒนา  “รัฐบาลของเราเอง ส่วนราชการของเราเองกลับเอาเสียงของเราโยนลงไปในน้ำเน่า ซึ่งมันก็จะหายไปไม่มีทางดังขึ้นมา นี่คือสิ่งที่เราได้รับผลกระทบในจังหวัดปราจีนบุรี การแก้ปัญหามันแก้เพื่อให้โรงงานอยู่ได้หรือให้ประชาชนได้คลายความทุกข์” ดังนั้นสุเมธจึงได้กล่าวถึงข้อเสนอว่า ถ้ารัฐบาลไม่ฟังเสียงของประชาชนแล้วผลักดัน EEC ต่อไปจะทำให้ปราจีนบุรีต้องเจอปัญหาอีกมาก จึงอยากให้อนุทินในฐานะนายกรัฐมนตรีและเป็นประธานบอร์ด EEC ยกเลิกคำสั่งขยาย EEC เพื่อตัดวงจรนี้ และให้ประชาชนได้เข้าไปบริหารจังหวัดตนเองเพื่อให้พวกเขาได้อยู่อย่างมีความสุข ใครคือผู้ตัดสินใจขยายอุตสาหกรรมก๊าซ? ดาวอน ฮวัง ตัวแทนของ Solutions for Our Climate (SFOC) จากประเทศเกาหลีใต้ ทำงานติดตามเส้นทางเงินลงทุนจากกองทุนสาธารณะที่ใช้จ่ายให้กับอุตสาหกรรมก๊าซ โดยเริ่มจากชวนคุยถึงประเด็น “ใครเป็นผู้จ่ายเงินเพื่อทำให้ก๊าซเกิดขึ้น” เพราะผู้ที่ตัดสินใจให้เงินทุนในการสร้างสถานีรับก๊าซทุกแห่ง ท่อส่งก๊าซทุกเส้น และโรงไฟฟ้าที่ใช้ก๊าซทุกโรง มักจะอยู่ห่างไกลจากสถานที่สร้างโครงสร้างพื้นฐานเหล่านี้ และทำให้เกิดผลกระทบในพื้นที่ต่างๆ ที่วิทยากรคนอื่นๆ เล่าไว้อย่างไร ดาวอนได้กล่าวถึงแนวคิดของการประชุม Gastech ว่าเป็น “จุดที่ความต้องการพลังงานทั่วโลกมาพบกับอุปทาน” โดยประเด็นหนึ่งที่ถูกพูดถึงในงานคือการมองว่าอาเซียนเป็นภูมิภาคที่มีความต้องการพลังงานเติบโตเร็วที่สุดในโลก  ดาวอนเล่าย้อนไปว่า ในการประชุมเมื่อปีที่แล้วตัวแทนรัฐบาลไทยซึ่งมีตำแหน่งระดับเป็นที่ปรึกษาของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงานเองก็ยังเคยไปขึ้นเวทีพูดในทำนองว่า LNG เป็นเชื้อเพลิงเพื่อการเปลี่ยนผ่านที่ดีที่สุด ซึ่งผู้ที่จะได้รับผลกำไรจากคำอธิบายเช่นนี้ก็คือบรรดา ธนาคาร หน่วยงานสินเชื่อเพื่อการส่งออก และบริษัทพลังงานของรัฐ เจ้าหน้าที่ของ SFOC อธิบายกลไกว่า เนื่องโครงสร้างพื้นฐานในอุตสาหกรรมก๊าซมีราคาแพงและมีความเสี่ยงสูง ทำให้การสร้างสถานีรับก๊าซ ท่อส่งก๊าซ หรือโรงไฟฟ้าสักแห่งหนึ่ง เท่ากับการผูกเงินหลายพันล้านดอลลาร์ไว้เป็นเวลาหลายทศวรรษ จึงไม่มีใครรับประกันได้ว่าการดำเนินโครงการจะคุ้มค่าทางการเงิน ทำให้กลายเป็นความเสี่ยงที่ธนาคารพาณิชย์ไม่เต็มใจจะแบกรับ ดาวอนกล่าวต่อว่า นี่คือจุดที่กองทุนสาธารณะอย่างหน่วยงานสินเชื่อเพื่อการส่งออกและธนาคารของรัฐเข้ามามามีบทบาทเติมช่องว่างนั้น ด้วยการให้กู้ยืม การค้ำประกัน และการประกันความเสี่ยง รัฐไม่เริ่มลงทุน อุตสาหกรรมก๊าสก็ไม่ได้ไปต่อ “การทำเช่นนี้ทำให้พวกเขาทำ 2 เรื่องไปพร้อมกัน ประการแรก พวกเขาทำให้โครงการที่อาจไม่สามารถหาเงินทุนได้ กลายเป็นโครงการที่ธนาคารยอมให้เงินทุน ประการที่สอง การเข้ามาของพวกเขาส่งสัญญาณถึงความปลอดภัย และกระตุ้นให้เงินทุนเอกชนที่รออยู่ข้างสนามไหลตามกองทุนสาธารณะเข้ามา” ดาวอนชี้ว่าโครงการที่เกี่ยวกับอุตสาหกรรมพลังงานฟอสซิลเหล่านี้จำนวนมากจะไม่มีวันไปถึงขั้นการตัดสินใจลงทุนขั้นสุดท้ายหากไม่มีเงินจากกองทุนสาธารณะเหล่านั้นเข้ามา กองทุนสาธารณะจึงไม่ได้เพียงให้เงินทุนแก่อุตสาหกรรมก๊าซ แต่ทำให้อุตสาหกรรมก๊าซเกิดขึ้นได้ “ประเทศเศรษฐกิจขนาดใหญ่ส่วนมากมีสิ่งที่เรียกว่า “หน่วยงานสินเชื่อเพื่อการส่งออก” ซึ่งเป็นสถาบันของรัฐที่มีหน้าที่ช่วยให้บริษัทในประเทศได้งานในต่างประเทศ หน่วยงานนี้ให้กู้ยืม ค้ำประกัน และประกันความเสี่ยง เพื่อให้เมื่อบริษัทในประเทศยื่นประมูลโครงการในต่างประเทศ บริษัทนั้นจะเข้าร่วมพร้อมการสนับสนุนจากรัฐบาล” ดาวอนอธิบายถึงแหล่งที่มาของเงินจากกองทุนสาธารณะ ดาวอนยกตัวอย่างประเทศของเธอเองว่า ความสำเร็จด้านการส่งออกของเกาหลีใต้สร้างขึ้นบนอุตสาหกรรมหนัก ได้แก่ การต่อเรือ เหล็ก และการก่อสร้างโรงงาน เมื่อบริษัทวิศวกรรมเกาหลีต้องการสร้างสถานีรับก๊าซหรือโรงไฟฟ้าในกลุ่มประเทศอาเซียน ทำให้รัฐบาลเกาหลีใต้มีแรงจูงใจที่จะช่วยเหลือด้านเงินทุน เพราะสัญญาก่อสร้างจะตกเป็นของบริษัทเกาหลี ผลที่ตามมาเมื่อมีโครงการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานของอุตสาหกรรมก๊าซในต่างประเทศก็จะมีคำสั่งซื้อกลับมาที่เกาหลีใต้ ดาวอนอธิบายต่อว่า ธนาคารเพื่อการส่งออกและนำเข้าแห่งเกาหลี หรือ KEXIM ซึ่งเป็นธนาคารที่รัฐบาลให้การสนับสนุนมีขั้นตอนที่ KEXIM จะออกเอกสารที่เรียกว่า “หนังสือแสดงความสนใจ” หรือ “หนังสือแสดงเจตจำนง” สิ่งนี้ส่งสัญญาณให้บริษัทเกาหลีทราบว่าธนาคารพร้อมจะพิจารณาให้เงินทุนแก่ข้อตกลงของบริษัทนั้น โดยผลในทางปฏิบัติ หนังสือเหล่านี้ก็คือรายการซื้อของของธนาคารที่ทำให้เห็นว่ากำลังจะมีโครงการอะไรเกิดขึ้นบ้าง เกาหลีสร้าง ไทยจ่าย ดาวอนกล่าวว่า เมื่อเดือนตุลาคมปีที่แล้วรายการของธนาคาร KEXIM มีโครงการที่เกี่ยวกับอุตสาหกรรมเชื้อเพลิงฟอสซิลที่รอการจัดหาเงินทุนอยู่ 11 โครงการในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ก่อนที่จะมีการประกาศการตัดสินใจให้เงินทุนขั้นสุดท้าย ได้แก่  * ไทย - สถานีนำเข้า LNG 1 แห่งในประเทศไทย * อินโดนีเซีย - โครงการปิโตรเคมี 5 โครงการและโรงผลิตไฟฟ้าและความร้อนร่วมที่ใช้ถ่านหินและก๊าซ 1 แห่ง  * เวียดนาม - โครงการโรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วมที่ใช้ก๊าซ 4 โครงการ  ดังนั้นการให้เงินทุนแก่โครงการเหล่านี้จึงเป็นรอยนิ้วมือแรก หากติดตามดูสักโครงการหนึ่งตั้งแต่ต้นจนจบก็จะพบว่าเกาหลีเข้ามามีส่วนในทุกขั้นตอน ทั้งการเป็นผู้ถือหุ้นบริษัท ผู้ให้เงินทุน และผู้ก่อสร้าง  ดาวอนกล่าวถึงการสร้างสถานีรับ LNG แห่งที่สามที่มาบตาพุด ที่ขณะนี้กำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง และมีกำหนดเปิดในปี 2029 โครงการนี้สัญญาก่อสร้างมูลค่าประมาณ 1.5 ล้านล้านวอน(ประมาณ 3.64 หมื่นล้านบาท) จะตกเป็นของบริษัทเกาหลี คือ POSCO E&C ดาวอนชี้ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่คนไทยผู้ใช้ไฟฟ้าควรจะต้องกังวล เพราะการสร้างสถานีรับก๊าซเพิ่มเป็นแห่งที่สามทั้งที่รัฐบาลไทยเองประเมินว่าสถานีรับ 2 แห่งเดิมเพียงพอต่อความต้องการใช้ในประเทศถึงปี 2030 แล้ว โดยไม่จำเป็นต้องสร้างเพิ่มอีก แต่สถานีที่สามนี้ก็จะถูกสร้างขึ้นโดยผู้รับเหมาต่างชาติโดยชำระค่าก่อสร้างด้วยเงินจากประชาชนตลอดหลายปีหลังจากนั้น และการลงทุนของเกาหลีใต้ในลักษณะเดียวกันนี้กำลังเกิดขึ้นในเวียดนามด้วยเช่นกัน “โครงสร้างแบบเดียวกันกำลังแพร่กระจายอย่างรวดเร็วทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตราบใดที่ยังมีคนยืนยันว่าภูมิภาคนี้ต้องการก๊าซเพิ่ม หน่วยงานและบริษัทเกาหลีก็ไม่น่าจะปล่อยให้โอกาสผ่านไป” ดาวอนกล่าว มีแค่สัญญาในกระดาษ แต่ไม่หยุดใช้ก๊าซ ตัวแทนจาก SFOC กล่าวว่า แม้บริษัทและธนาคารของเกาหลีใต้เหล่านี้จะประกาศคำมั่นสัญญา ต่อสาธารณะว่าจะบรรลุความเป็นกลางทางคาร์บอนภายในปี 2050 ทุกแห่งและถูกบันทึกไว้อย่างเป็นทางการ แต่คำมั่นก็ไม่ใช่แผนงาน ไม่มีกรอบเวลา มีแค่คำมั่นในกระดาษ ไม่มีสถาบันใดในกลุ่มนี้กำหนดวันที่จะหยุดให้เงินทุนหรือหยุดก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานสำหรับน้ำมันและก๊าซ  ดาวอนกล่าวถึงความเสี่ยงที่จะเกิดขึ้นจากข้อผูกพันระยะยาวในสัญญาซื้อขาย LNG  เพราะราคาพลังงานไม่ได้อยู่นิ่ง แม้วันที่ลงนามในสัญญาราคาก๊าซอาจถูก แต่เมื่อเกิดแรงกระแทกต่อตลาดเชื้อเพลิงชนิดเดียวกันนี้ราคาอาจสูงขึ้นเกินกว่าจะจ่ายไหว และสัญญาระยะเวลา 20 ปีไม่ได้ปรับตามราคาที่เปลี่ยนแปลงได้ง่าย ๆ รวมถึงสถานีรับก๊าซหรือโรงไฟฟ้าที่สร้างขึ้นเพื่อดำเนินงานเป็นเวลา 40 ปีก็เช่นเดียวกัน ทำให้ประเทศที่รับซื้อจะถูกผูกติดอยู่หลายทศวรรษและแบกรับความเสี่ยงด้านราคา ขณะที่ผู้ให้เงินทุนสร้างไม่ได้แบกรับความเสี่ยงเหล่านี้ด้วย ดาวอนย้อนกลับไปที่งาน Gastech มิลานเมื่อปีที่แล้ว งานครั้งนั้นทำให้เกิดข้อตกลงด้านพลังงานระยะยาวระหว่างสหภาพยุโรปและ ExxonMobil และงาน Gastech ในกรุงเทพฯ ครั้งนี้ก็จะเกิดสิ่งเดียวกันในอาเซียน ที่ข้อตกลงที่เกิดขึ้นในห้องประชุมตลอดสัปดาห์นี้อาจกำหนดทิศทางระบบพลังงานและงบประมาณสาธารณะของประเทศในอาเซียนไปอีก 30 ปี ตัวแทนจาก SFOC ทิ้งท้ายว่าการขยายตัวของอุตสาหกรรมพลังงานจากก๊าซฟอสซิลไม่ได้เกิดขึ้นจากพลังของธรรมชาติ แต่มาจากสถาบันต่างๆ เป็นผู้ตัดสินใจ มีการลงนามอนุมัติกันในห้อง มีกองทุนสาธารณะอยู่ในใจกลางของแทบทุกทางเลือก เงินก้อนเดียวกันนี้สามารถนำไปสนับสนุนการเปลี่ยนผ่านด้านพลังงานที่พวกเขาเคยให้คำมั่นไว้แล้วแทนได้ “กองทุนสาธารณะคือคานงัด มันทำให้การขยายตัวครั้งนี้เกิดขึ้นได้ และมันก็สามารถหยุดการขยายตัวนี้ได้เช่นกัน เงินมาจากเกาหลี และการตัดสินใจหยุดก็ต้องมาจากเกาหลีเช่นกัน เราขอเรียกร้องให้ผู้ให้เงินทุนภาครัฐและบริษัทพลังงานของรัฐเกาหลี หยุดให้เงินสนับสนุนการขยายตัวของก๊าซที่กำลังเร่งให้ความเสี่ยงด้านสภาพภูมิอากาศของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เพิ่มขึ้น และถอนตัวจากโครงการเหล่านี้”  * ข่าว * สิ่งแวดล้อม * Gastech 2026 * สุเมธ เหรียญพงษ์นาม * โลกเดือด * ภาวะโลกร้อน * มนูญ วงษ์มะเซาะห์ * ปวัตร กาญจนะวงศ์

CHONGQING, China, Sept. 27, 2026 /PRNewswire/ — Gastech 2026 drew 59,468 attendees from more than 150 countries to the Bangkok International Trade Exhibition Centre. Endurance Energy fielded over 100 business inquiries from 1,000+ booth visitors, with Southeast Asia the clear centre of gravity. A recurring theme on the floor, especially in Thailand, Indonesia and neighbouring markets: many small gas fields and biogas projects clear the geology long before they clear the economics. Much of that gas is stranded not by thin reserves, but by an off-spec composition a conventional train cannot take. Endurance Energy presented one answer: move the complexity […]

ดีลมูลค่ามหาศาลใน Gastech2026 แต่ใครกันแน่ที่ต้องแบกรับภาระจากภาวะ 'โลกเดือด'? ภาพจาก กรีนพีซ ประเทศไทย admin666 Wed, 2026-09-16 - 21:57 16 ก.ย. 2569 ที่สโมสรผู้สื่อข่าวต่างประเทศประจำประเทศไทย กรีนพีซ ประเทศไทย และองค์กรเครือข่ายจัดเสวนาสะท้อนปัญหาจากการขยายตัวอุตสาหกรรมพลังงานจากเชื้อเพลิงฟอสซิลอย่างก๊าซธรรมชาติเหลวหรือ LNG ที่ส่งผลต่อภาวะโลกรวนและกระทบต่อการดำรงชีวิตมนุษย์ และขณะนี้ประเทศไทยได้เป็นเจ้าภาพจัดการประชุมระดับนานาชาติ Gastech2026 อยู่ที่ไบเทคบางนา กรุงเทพ โดยมีทั้งหน่วยงานรัฐและภาคธุรกิจมาร่วมทำข้อตกลงในการขยายอุตสาหกรรมพลังงาน การเสวนาครั้งนี้จัดขึ้นในชื่อ “ภาพลวงตาของอุตสาหกรรมฟอสซิล : สำรวจอำนาจของภาคธุรกิจ เส้นทางการเงินและต้นทุนที่ซ้อนเร้นในงาน Gastech2026” โดยมีทั้งองค์กรภาคประชาสังคมและตัวแทนจากชุมชนที่ได้รับผลกระทบจากการพัฒนาอุตสาหกรรมพลังงานก๊าซในพื้นที่มานำเสนอปัญหาของอุตสาหกรรมพลังงานที่กำลังขยายเพิ่มมากขึ้นในกลุ่มประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และการพัฒนาที่กระทบต่อการทำมาหากินและสุขภาพของชุมชนรอบๆ ทั้งฉะเชิงเทรา ระยอง และปราจีนบุรี ดีลใน Gastech2026 มีเพื่อขยายอุตสาหกรรมพลังงานฟอสซิล  มนูญ วงษ์มะเซาะห์ นักรณรงค์ด้านสภาพอากาศและการเปลี่ยนผ่านพลังงานจากกรีนพีซ ประเทศไทย กล่าวถึง การประชุม Gastech2026 เป็นการประชุมที่รัฐบาลและบริษัทเอกชนที่ทำธุรกิจพลังงานฟอสซิลมาทำข้อตกลงและขยายสัญญาการซื้อขายก๊าซระยะยาว การสร้างวาทกรรมใหม่ให้กับการคงอยู่และขยายตัวของอุตสาหกรรม LNG เอาไว้ต่อไปหลังเกิดวิกฤตสงครามที่มีการปิดช่องแคบฮอร์มุซ  มนูญ วงษ์มะเซาะห์ แม้ว่าเดิมทีการประชุม Gastech เป็นเวทีที่เปิดโอกาสให้เกิดการพูดคุยทำข้อตกลงเพื่อขยายอุตสาหกรรมฟอสซิล จากเดิมที่เคยเป็นเพียงการประชุมเล็กๆ ที่เกิดขึ้นในลอนดอนเมื่อปี 2015 แต่ก็พัฒนามาจนกลายเป็นเวทีประชุมขนาดใหญ่ระดับโลก โดยปีนี้กระทรวงพลังงานของไทยก็เป็นเจ้าภาพหลักพร้อมโฆษณาว่าเป็นงานโชว์นิทรรศการและการประชุมแลกเปลี่ยนด้านเทคโนโลยีแก๊ส และเทคโนโลยีดักจับคาร์บอน อีกทั้งยังรวมถึงเรื่องดาต้าเซนเตอร์และเอไอด้วย โดยมีสปอนเซอร์และผู้ร่วมจัดหลักของงานเป็นบริษัทพลังงานขนาดใหญ่ระดับโลกอย่าง Chevron Exxon และ Shell ที่เข้ามามีบทบาทสำคัญในการกำหนดวาระของการประชุมพร้อมกับมีบริษัทด้านพลังงานของไทยเป็นผู้ร่วมจัดด้วยเช่น ปตท. และ Gulf ด้วย มนูญกล่าวว่าเวทีนี้จึงเป็นการรวมผู้เล่นหลักในอุตสาหกรรมพลังงานฟอสซิลระดับโลกและระดับประเทศมาเจอกัน ทำให้มีเรื่องต้องจับตาเช่น เขตเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออกหรือ EEC ซึ่งเป็นพื้นที่เป้าหมายลงทุนของอุตสาหกรรมต่างๆ มากมาย และยังมีเรื่อง “ร่างแผนพัฒนากำลังผลิตไฟฟ้าของประเทศไทย พ.ศ. 2569-2593” หรือ PDP 2026 ซึ่งแผนดังกล่าวนี้ยังคงมีการคาดการณ์ถึงการใช้พลังงานจากแก๊สอยู่ตลอดในทุกฉากทัศน์ของแผนการเปลี่ยนผ่านพลังงานในแผน PDP2026  “คำถามสำคัญที่เราถามก็คือใครจะต้องจ่ายค่าความสูญเสียหรือภาระระลอกใหม่จากการพัฒนาเศรษฐกิจสังคมที่เกิดขึ้นในการประชุม Gastech ครั้งนี้ จึงไปตั้งคำถามกับสิ่งที่รัฐบาลไทยไปส่งเสริมกำลังสร้างภาระให้กับประชาชนด่านหน้าในภาคตะวันออกทั้งฉะเชิงเทรา ระยอง ปราจีนบุรี และชลบุรีที่อยู่ในเขต EEC” ตัวแทนจากกรีนพีซกล่าว บริษัทพลังงานต้องร่วมรับผิดชอบภาวะ "โลกเดือด" มนูญกล่าวถึงบริษัทพลังงานรายใหญ่ที่มาเป็นผู้ร่วมจัดงาน Gastech ก็ถือเป็นอาชญากรทางด้านสิ่งแวดล้อมในการปล่อยก๊าซเรือนกระจกมากที่สุดติด 10 อันดับแรกของโลก ไม่ว่าจะเป็น Chevron อันดับ 4 Exxon อันดับ 5 และ Shell อันดับ 9  ส่วนบริษัทในเอเชียที่เข้าร่วมอกจากของประเทศมาเลเซียและอินโดนีเซียแล้ว ของไทยก็ยังมีบริษัทบ้านปูและบริษัท ปตท.สำรวจและผลิตปิโตรเลียม จำกัด (มหาชน) หรือ ปตท.สผ.อันดับที่ 100 และ 125 ตามลำดับ  “วิกฤตโลกเดือดไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญแต่มันเกิดโดยมีผู้ก่อ ดังนั้นสิ่งสำคัญที่สุดคือการรับผิดรับชอบต่อวิกฤตสภาพภูมิอากาศของภาคธุรกิจและต้องคำนึงถึงความสำคัญในการมุ่งไปสู่การเปลี่ยนผ่านพลังงานที่สะอาดและเป็นธรรมเพื่อลดวิกฤตโลกเดือดให้กับประชาชนอีก 99%” มนูญกล่าวว่างาน Gastech ที่พื้นที่ของการทำข้อตกลงเพื่อขยายการทำอุตสาหกรรมฟอสซิล เพราะงานในปี 2015 เปโตรไชน่าลงนามข้อตกลงหลายฉบับเพื่อซื้อขาย LNG ในระยะยาวและยังมีบริษัทอื่นๆ จำนวนมากที่เข้าไปทำข้อตกลงเพื่อขยายอุตสาหกรรมฟอสซิลและโครงสร้างการผลิตและใช้พลังงานฟอสซิลด้วยเช่นกัน ใน Gastech ปีนี้เพียงแค่ผ่านมา 1 วันบริษัทอย่าง BGrimm Power PCL ก็ทำข้อตกลงในการทำห่วงโซ่อุปทานของกังหันก๊าซที่ใช้ในเครื่องกำเนิดไฟฟ้าพลังงานก๊าซ และเอกนัฏ พร้อมพันธุ์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงานของไทยก็ออกมายอมรับว่าสามารถบรรลุข้อตกลงมูลค่า 1.7 หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ และช่วยตอกย้ำศักยภาพของอาเซียนในการเป็นศูนย์กลางธุรกิจพลังงานโลกด้วย นอกจากเรื่องมูลค่าทางธุรกิจจากข้อตกลงที่เกิดขึ้นภายในงาน ตัวแทนจากกรีนพีซยังยกตัวอย่างการกำหนดวาทกรรมและวาระการผลิตการใช้พลังงานฟอสซิลต่อไปมากมายจากทั้งรัฐบาลไทยและบริษัทเอกชนไทยและต่างประเทศด้วย เช่น อนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรีของไทยที่บอกว่าแก๊สยังต้องไปต่อและเป็นส่วนสำคัญในอุตสหากรรมของไทย  หรือบริษัทพลังงานรายใหญ่ 5 รายพูดในงานว่าจำเป็นต้องฟื้นฟูห่วงโซ่อุปทานของแก๊ซกลับขึ้นมาหลังเกิดวิกฤตสงครามในตะวันออกกลาง โดย Shell ได้พูดถึงการทำสัญญาซื้อขายระยะยาวให้มากขึ้นเพื่อความมั่นคงทางพลังงาน หรือ Chevron เองก็พูดในงานไปในทางเดียวกัน ส่วน Exxon ก็พูดถึงการเพิ่มกำลังผลิต LNG เป็นสองเท่าและมองว่าเอเชียจะเป็นตลาดสำคัญในอนาคตเนื่องจากมีความต้องการใช้ไฟฟ้ามากขึ้นจากธุรกิจดาต้าเซนเตอร์และการใช้เอไอ ไปจนถึงการผูกเรื่องความมั่นคงทางพลังงานกับการรักษาตลาด LNG เอาไว้ ไทยยังวางแผนใช้ก๊าซต่อไปเรื่อยๆ  ส่วนผู้บริหารของบริษัทยักษ์ใหญ่ของไทยอย่าง ปตท.ก็ยังมองว่ายังต้องนำเข้า LNG อีก 20-30 ปีโดยทำควบคู่ไปกับการใช้เทคโนโลยีดักจับคาร์บอนและยังสำคัญต่อไทย ส่วน BGrimm บอกว่าพลังงานจากก๊าซธรรมชาติยังสามารถอยู่ร่วมกับการใช้พลังงานหมุนเวียนได้เพราะต้องใช้พลังงาน 24 ชั่วโมง ส่วนการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย(กฟผ.) ก็กล่าวถึงการจัดหา LNG ในระยะยาวไปจนถึงการใช้พื้นที่รองรับ LNG ในมาบตาพุด 2 และมาบตาพุด 3 โดยเชื่อมโยงกับความพยายามเชื่อมพาวเวอร์กริดในอาเซียนด้วย มนูญมองว่าวาทกรรมเหล่านี้เป็นมองภาพการขยายตัวอุตสาหกรรมพลังงานก๊าซ และเมื่อเทียบกับแผน PDP2026 ก็เห็นชัดเจนว่าทุกช่วงและทุกทางเลือกยังคงมีการใช้พลังงานก๊าซทั้งหมด จากแผนจะเห็นภาพชัดว่าการใช้ก๊าซในการผลิตพลังงานจะคงอยู่กับคนไทยไปอีกนาน และจะยังคงมีการนำเข้า LNG อยู่  ภาพจากสไลด์ของมนูญแสดงให้เห็นการวางฉากทัศน์การเปลี่ยนผ่านพลังงานในแผน PDP2026 โดยการใช้ก๊าซถูกระบุใน CCGT มนูญกล่าวว่าจาก แผน PDP2026 ที่ยังคงใช้พลังงานก๊าซเช่นนี้ประกอบกับการทำข้อตกลงต่างๆ ในงาน Gastech ที่ทำให้เห็นความพยายามขยายอุตสาหกรรมก๊าซและใช้อย่างเต็มประสิทธิภาพที่สุด ทำให้องค์กรภาคประชชนตั้งข้อสังเกตว่าแผนพลังงานของไทยอาจจะไม่ได้ไปด้วยกันกับแผนลดก๊าซเรือนกระจกให้เป็น Net Zero ภายในปี 2050 ได้ มนูญได้กล่าวถึงข้อเรียกร้อง 5 ข้อที่มีต่อรัฐบาล กระทรวงพลังงานและภาคธุรกิจ * ยุติการขยายตัวของอุตสาหกรรมพลังงานฟอสซิลและเร่งการเปลี่ยนผ่านไปพลังงานหมุนเวียน โดยเฉพาะที่ ปตท.ประกาศ LNG Hub จะต้องทบทวนใหม่และมุ่งไปสู่การเปลี่ยนผ่านพลังงานหมุนเวียนที่สะอาดและเป็นธรรม * ต้องยุติการฟอกเขียวที่ไม่แก้ปัญหาโลกเดือด อย่างเช่น โครงการดักจับคาร์บอน  * ปฏิรูปการจัดทำแผน PDP2026 จะต้องมีภาคประชาชนเข้าไปมีส่วนร่วมอย่างมีความหมาย เพราะที่ผ่านมาประชาชนกลับถูกกีดกันและแผนนี้ยังไม่สอดคล้องกับข้อตกลงปารีสในการลดก๊าซเรือนกระจก และแผน PDP ต้องมีกลไกป้องกันผลประโยชน์ทับซ้อนหรือถูกครอบงำจากการกำหนดนโยบายจากธุรกิจพลังงาน * ยกระดับทำกฎหมายประเมินสิ่งแวดล้อมระดับยุทธศาสตร์หรือ SEA โดยเฉพาะโครงการที่จะกระทบต่อทรัพยากรธรรมชาติ สิ่งแวดล้อม คุณภาพชีวิตและสุขภาพของประชาชน หรือผู้มีส่วนได้เสียอื่นใดที่จะได้รับผลกระทบจากสิ่งแวดล้อมจะต้องทำกระบวนการ SEA ก่อน * ภาคธุรกิจและภาครัฐต้องยกระดับธรรมาภิบาลการลงทุน บังคับให้ภาคธุรกิจรับผิดชอบต่อสิทธิมนุษยชนและสิ่งแวดล้อม รวมถึงคุ้มครองผู็ที่ใช้สิทธิเสรีภาพในการแสดงออก “เราไม่อยากเห็นพี่น้องของเราถูกตั้งค่าหัวหรือถูกใช้ SLAPP (ฟ้องคดีปิดปาก) จากการออกมาวิพากษ์วิจารณ์ในเรื่องผลประโยชน์สาธารณะรวมถึงภาคธุรกิจหรือสถาบันการเงินมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องปฏิบัติตามคำชี้แนะของสหประชาชาติว่าด้วยธุรกิจกับสิทธิมนุษยชนตามกรอบที่จะต้องเคารพ เยียวยาในการดำเนินธุรกิจ โดยไม่ใช่ภาคสมัครใจแต่ต้องเป็นภาคบังคับ” มนูญกล่าว โรงไฟฟ้ากำลังจะมาแย่งชิงทรัพยากรกับชุมชน จิราพัชร ช้ำเกตุ ตัวแทนกลุ่มฉะเชิงเทรารีพาวเวอร์กล่าวถึงการต่อสู้ของภาคประชาชนในจังหวัดฉะเชิงเทราในการคัดค้านโรงไฟฟ้าก๊าซของบริษัทบูรพาพาวเวอร์มาตลอด 18-19 ปี ตั้งแต่ยังเป็นโรงไฟฟ้าถ่านหินจนเปลี่ยนมาเป็นโรงไฟฟ้าก๊าซในทุกวันนี้ เพราะให้โรงไฟฟ้าแห่งนี้เข้าสู่ระบบเมื่อไหร่ก็จะมีโอกาสเกิดโรงไฟฟ้าก๊าซเพิ่มขึ้นอีก เพราะโรงไฟฟ้าบูรพาเกือบเป็นโรงไฟฟ้าแห่งสุดท้ายแล้วที่ยังอยู่ในระบบตอนนี้ จิราพัชร ช้ำเกตุ ส่วนการต่อสู้ของชุมชนไม่ได้มีเพียงแค่ประเด็นโรงไฟฟ้าบูรพาอย่างเดียว แต่ยังรวมถึงผลกระทบจากการพัฒนาอุตสาหกรรมอื่นๆ ในพื้นที่ด้วย เพราะผลกระทบต่อพื้นที่และเกษตรกรในพื้นที่ที่มีอยู่แต่เดิมก็มีคำถามแล้วว่าจะจัดการอย่างไร แต่เมื่อมีโรงไฟฟ้าบูรพาเพิ่มขึ้นมาอีกจะจัดการอย่างไร จึงมีทั้งการประท้วงและยื่นหนังสือการติดตามรายงานการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมหรือ EIA ไปจนถึงการใช้สิทธิทางกฎหมายในการฟ้องร้องดำเนินคดี รวมถึงจัดทำข้อมูลจัดเวทีชุมชน ก็เป็นการยกระดับการต่อสู้ของภาคประชาชนและภาคประชาสังคมที่ทำงานด้านสิ่งแวดล้อมและการเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศด้วย “การต่อสู้ของคนในชุมชนจึงไม่ใช่แค่เรื่องโรงไฟฟ้าบูรพา แต่เป็นการพูดถึงระบบที่เชื่อมโยงกัน เช่น เรื่องน้ำดื่มน้ำใช้ในการเกษตรและอากาศที่ใช้หายใจซึ่งเป็นทรัพยากรใช้ร่วมกันอยู่กับโรงไฟฟ้าบูรพา”  จิราพัชรกล่าวว่าประเด็นที่ภาคประชาชนชี้แจงเข้าไปในรายงาน EIA และภาครัฐทั้งหลายเป็นการตอกย้ำปัญหาของชุมชุน โดยเฉพาะเรื่องน้ำที่มีข้อมูลเชิงประจักษ์ว่าอ่างเก็บน้ำซึ่งเป็นแหล่งน้ำต้นทางที่จะถูกเอามาใช้กับโรงไฟฟ้าบูรพามีน้ำไม่เพียงพอแล้วต่อการใช้ของชุมชนแม้ว่าจะเป็นช่วงฤดูกาลที่ยังมีน้ำ ถ้ามีโรงไฟฟ้าบูรพาเพิ่มขึ้นมาอีกจะใช้มีการแย่งชิงทรัพยากรของชุมชนอีกแค่ไหน ชุมชนต้องแบกรับความเสี่ยงอีกนานเท่าไหร่ ยิ่งไปกว่านั้นการเปลี่ยนแปลงทางสภาพภูมิอากาศ ก็ส่งผลกระทบกับเกษตรกรในพื้นที่แล้ว มะม่วงไม่ติดดอกแล้ว เกษตรอินทรีย์ก็ได้ผลผลิตน้อยลง ทำให้เกษตรกรต้องปรับตัวเองเพราะไม่มีเอกชนรายไหนยอมรับว่าตัวเองทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงและทำให้เกิดผลกระทบในพื้นที่ทำให้คนในชุมชนต้องแบกรับปัญหาไว้เองทั้งที่คนในชุมชนไม่ควรต้องมาแบกรับภาระเหล่านี้แทน จิราพัชรกล่าวว่า เมื่อการพัฒนาไม่สอดคล้องกับชุมชนยิ่งทำให้ความเปราะบางของชุมชนเพิ่มมากขึ้นและยังเพิ่มขึ้นอีกจากอุตสาหกรรมพลังงานฟอสซิลทั้งหลาย ดังนั้นเวลาพูดเรื่องโรงไฟฟ้าบูรพาจึงไม่ใช่แค่มีคำถามว่าโรงไฟฟ้าจะสร้างผลกระทบแค่ไหน แต่พื้นที่ยังสามารถรองรับผลกระทบที่เกิดขึ้นได้มากกว่านี้อีกหรือไม่ด้วย จิราพัชรกล่าวถึงข้อเสนอและข้อเรียกร้องว่า ถ้าการเข้ามาของโรงไฟฟ้าบูรพาจะยิ่งซ้ำปัญหาของพื้นที่ดังนั้นคนในพื้นที่ต้องการคือไม่มีโรงไฟฟ้าก๊าซโรงใหม่แล้วก็การใช้พลังงานฟอสซิลในแผน PDP และต้องมีการเปลี่ยนผ่านพลังงานหมุนเวียนอย่างยั่งยืน สิ่งเหล่านี้จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อคนในพื้นที่ได้เข้าไปร่วมออกแบบแผนพลังงาน  ชาวประมงระยองได้ผลกระทบจากอุตสาหกรรม LNG มาหลายสิบปี  ปวัตร กาญจนะวงศ์ จากเครือข่ายชุมชนประมงเรือเล็กระยอง กล่าวถึงผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อมอย่างค่อยเป็นค่อยไปจากการพัฒนาอุตสาหกรรมที่เกิดมาอย่างต่อเนื่องในพื้นที่ระยองตั้งแต่สมัยเริ่มพัฒนาอุตสาหกรรมก๊าซและปิโตรเคมีหลังพบแหล่งก๊าซธรรมชาติในอ่าวไทยปี 2516 ทำให้มีการถมทะเลและสร้างท่าเรือน้ำลึก จนกระทั่งเกิดอีสเทิร์นซีบอร์ดทำให้เศรษฐกิจของไทยเติบโตแรง ตามมาด้วยการเกิดขึ้นของ EEC   ปวัตร กาญจนะวงศ์ ปวัตรกล่าวถึงผลกระทบที่เกิดขึ้นจากการพัฒนาทั้งการถมทะเลและการก่อมลพิษอีกทั้งเมื่อกระแสน้ำเปลี่ยนเกิดน้ำขุ่นทั้งปีทำให้พื้นที่ทำกินของชาวประมงลดน้อยลงจนต้องออกทะเลไปไกลขึ้นเพื่อทำประมง จนปี 2556 เกิดเหตุน้ำมันรั่วเข้าเกาะเสม็ดเหตุการณ์นี้ทำให้สัตว์น้ำหายไป 8 ปีและชายหาดเต็มไปด้วยก้อนคาร์บอน จนปลายปี 2564 เมื่อสัตว์น้ำเริ่มกลับมาชาวบ้านในระยองก็เริ่มมีความหวังจะได้กลับมาทำมาหากินแต่ปี 2565 ก็เกิดเหตุน้ำมันรั่วซ้ำอีกทำให้ทะเลระยองกลับสู่สภาพสัตว์น้ำหายไปหมด  อีกทั้งน้ำเสียจากโรงงานต่างๆ และน้ำจากการหล่อเย็นยังถูกปล่อยลงทะเลจนทะเลระยองกลายเป็นสีดำ มีสัตว์แปลกๆ พัดขึ้นมาเต็มหาดอย่างที่ชาวระยองไม่เคยเห็น ในขณะที่ชาวระยองกำลังสูญเสียรายได้ทุกวันนี้จับปูกันได้แบบนับตัวจากเดิมที่เคยออกทะเลครั้งหนึ่งได้กันหลายสิบกิโล แต่หน่วยงานรัฐก็ไม่พูดอะไร ตัวแทนจากเครือข่ายชุมชนประมงยังกล่าวถึงวิกฤตซ้ำซ้อนจากความเปลี่ยนแปลงทางสภาพภูมิอากาศ ที่ทำให้เกิดคลื่นลมแรงมากขึ้นทะเลกัดเซาะชายฝั่งมากขึ้นจนกระทบต่อการทำมาหากิน อีกทั้งเมื่อชาวประมงออกทะเลไปลึกขึ้นก็ต้องเจอกับคลื่นลมแรงมากขึ้นด้วย ผลกระทบเหล่านี้ทำให้ชุมชนประมงเปราะบางมาก  “การฟื้นตัวทางธรรมชาติมีอยู่ทะเลฟื้นตัวได้แต่พอโดนกระทำซ้ำๆ มันฟื้นตัวไม่ทัน โดยเฉพาะชุมชนมันส่งผลกระทบเชิงเศรษฐกิจและสังคมด้วยชุมชนก็เลยไม่เหลือเกราะป้องกันและศักยภาพในการตั้งรับต่อการเปลี่ยนแปลงทางสภาพภูมิอากาศได้ทัน”  “อุปสรรคใหญ่คือโครงสร้างอำนาจไม่เท่ากัน วันนี้เราเห็นทุนขนาดใหญ่ รัฐเปิดโอกาสให้เขาสนับสนุน งดเว้นภาษี งดเว้นทุกอย่างนำแรงงานจากต่างประเทศเข้ามา คนในพื้นที่กลับถูกมองข้าม คนที่อยู่มาดั้งเดิมกลับถูกละเลย กระบวนการ EIA EHIA ก็ไม่ได้รับฟังอย่างเต็มที่ ไม่มีการเปิดเผยข้อมูลทั้งหมดรวมถึงโรงงานก็อ้างว่ากฎหมาย EIA กำหนดให้รับฟังแค่รัศมี 5 กิโล 10 กิโลแค่นั้น แต่จริงๆ มันกระทบทั้งหาดระยองยาว 20-30 กิโล” ปวัตรเสนอว่า อยากให้รัฐบาลหยุดขยายพลังงานฟอสซิลที่จะกระทบต่อสิ่งแวดล้อม รวมถึงอยากให้เพิ่มการผลิตไฟฟ้าจากพลังหมุนเวียนอย่างโซลาร์ภาคประชาชนให้มากขึ้น และรัฐต้องทำกฎหมาย SEA รวมถึงผลักดันกฎหมายการปลดปล่อยและเคลื่อนย้ายมลพิษหรือ PRTR เพื่อจัดการมลพิษอย่างมีประสิทธิภาพ และยกเลิก EEC หรือเขตเศรษฐกิจอื่นๆ เพราะพื้นที่ไม่มีศักยภาพในการรับมือการส่งเสริมอุตสาหกรรมที่ข้ามกฎหมายควบคุมที่มี นอกจากนั้นยังมีข้อเสนอต่อสถาบันการเงินด้วยคือ ให้หยุดสนับสนุนบริษัทที่เกี่ยวข้องกับพลังงานฟอสซิลเพราะการดำเนินงานของบริษัท  “สถาบันทางการเงินควรรับผิดชอบต่อคาร์บอนฟุตปริ้นท์ที่เกิดขึ้นด้วย อยากให้คุณตระหนักไว้ว่าคุณสนับสนุนบริษัทที่ทำก๊าซฟอสซิล เท่ากับว่าคุณคือหุ้นส่วนหนึ่งที่ทำให้เกิดวิกฤตให้กับโลก สิ่งแวดล้อมและกับผู้คนด้วย” ปวัตรกล่าว เสียงประชาชนปราจีนฯ ที่ถูกโยนทิ้งน้ำเน่าจากโรงงานขยะทุนจีน สุเมธ เหรียญพงษ์นาม จากกลุ่มปราจีนบุรีเข้มแข็ง กล่าวว่าสำหรับปราจีนบุรีตอนนี้มีผลกระทบรายวันที่หนักมากไม่มีคนควบคุมดูแลอาชากรรมด้านสิ่งแวดล้อมที่เกิดขึ้น ถ้าภาพของงาน Gastech คือการจับมือกันระหว่างรัฐบาลกับบริษัทใหญ่ สำหรับจังหวัดปราจีนบุรีก็มีภาพของรัฐบาลผู้ออกนโยบาย และนายทุน ชนชั้นนำในจังหวัดที่จับมือกับทุนจีนทั้งถูกกฎหมายและทุนจีนเทา จนถึงทุนจีนเถื่อน  สุเมธกล่าวว่าจังหวัดปราจีนเป็นจังหวัดที่มีทรัพยากรธรรมชาติอุดมสมบูรณ์จะขาดก็เพียงแค่ไม่มีทะเลเท่านั้น อีกทั้งรายได้ต่อหัวของประชาชนในจังหวัดยังสูงเป็นอันดับ 6 เป็นอันดับต้นๆ ของประเทศ แต่กลุ่มทุนกลับลงไปซ้ำเติมปัญหาสิ่งแวดล้อมในจังหวัด ทุกวันนี้ก็จะเห็นข่าวไฟไหม้ ปล่องควันจากโรงไฟฟ้าถ่านหิน 9 โรง และกำลังจะมีโรงไฟฟ้าขยะเพิ่มอีก 3 โรง เป็นวิกฤตที่กำลังเพิ่มขึ้นในจังหวัด   นอกจากนั้น ตัวแทนกลุ่มปราจีนฯ เห็นว่าการลงทุนอุตสาหกรรมที่เข้ามาในจังหวัดไม่ได้มีความหลากหลายอย่างระยอง แต่ปราจีนบุรีมีแค่ประเทศเดียวที่มาลงทุนคือ ทุนจีนแต่กลุ่มนี้ไม่ได้เอาเทคโนโลยีมาลงให้กับประชาชนมาก กลายเป็นว่าโรงงานที่มาคือโรงงานคัดแยกขยะ(ประเภท 105) กับโรงงานรีไซเคิล(ประเภท 106) เป็นส่วนใหญ่ และแม้ว่าโรงงานเหล่านี้จะจดจัดตั้งอย่างถูกกฎหมายก็ยังมีการปล่อยผลมลพิษออกมาอยู่ อีกทั้งภายในโรงงานถูกกฎหมายเหล่านี้ก็แอบทำโรงหลอมขยะเถื่อนข้างในใช้เตาเผารุ่นเก่าที่ปล่อยก๊าซเรือนกระจกและไม่มีระบบการป้องกัน สุเมธยกตัวอย่างว่า ตอนไปตรวจพื้นที่ตำบลหนองกี่นักเรียนอนุบาลต้องใส่หน้ากากเรียนกัน เพราะควันจากโรงหลอมทุนจีน หรือแหล่งน้ำข้างบ้านเด็กก็เจอว่ามีโรงงานจีนที่ปล่อยน้ำเสียออกมา “บางทีประชาชนเองก็ไม่ใช่คนที่ไม่รู้ข้อมูลอะไรหรือไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับชีวิตเขา แต่สิ่งที่สะท้อนให้เห็นก็คือการมีส่วนร่วมของประชาชน ผมไป Gastech เหมือนกัน แต่นายกฯ ไม่รับฟังข้อเสนอของเรา ไม่ฟังเสียงประชาชน”   สุเมธกล่าวต่อว่า เมื่อจะมีการเปิดโรงงานต่างๆ ก็ไม่เคยถามประชาชนว่าอยากได้โรงงานหรืออุตสาหกรรมแบบนี้หรือไม่ อยากให้มาแก้ปัญหาที่เป็นอยู่หรือไม่ แต่เสียงของประชาชนถูกกลืนหายไปในส่วนไหนของการพัฒนา  “รัฐบาลของเราเอง ส่วนราชการของเราเองกลับเอาเสียงของเราโยนลงไปในน้ำเน่า ซึ่งมันก็จะหายไปไม่มีทางดังขึ้นมา นี่คือสิ่งที่เราได้รับผลกระทบในจังหวัดปราจีนบุรี การแก้ปัญหามันแก้เพื่อให้โรงงานอยู่ได้หรือให้ประชาชนได้คลายความทุกข์” ดังนั้นสุเมธจึงได้กล่าวถึงข้อเสนอว่า ถ้ารัฐบาลไม่ฟังเสียงของประชาชนแล้วผลักดัน EEC ต่อไปจะทำให้ปราจีนบุรีต้องเจอปัญหาอีกมาก จึงอยากให้อนุทินในฐานะนายกรัฐมนตรีและเป็นประธานบอร์ด EEC ยกเลิกคำสั่งขยาย EEC เพื่อตัดวงจรนี้ และให้ประชาชนได้เข้าไปบริหารจังหวัดตนเองเพื่อให้พวกเขาได้อยู่อย่างมีความสุข ใครคือผู้ตัดสินใจขยายอุตสาหกรรมก๊าซ? ดาวอน ฮวัง ตัวแทนของ Solutions for Our Climate (SFOC) จากประเทศเกาหลีใต้ ทำงานติดตามเส้นทางเงินลงทุนจากกองทุนสาธารณะที่ใช้จ่ายให้กับอุตสาหกรรมก๊าซ โดยเริ่มจากชวนคุยถึงประเด็น “ใครเป็นผู้จ่ายเงินเพื่อทำให้ก๊าซเกิดขึ้น” เพราะผู้ที่ตัดสินใจให้เงินทุนในการสร้างสถานีรับก๊าซทุกแห่ง ท่อส่งก๊าซทุกเส้น และโรงไฟฟ้าที่ใช้ก๊าซทุกโรง มักจะอยู่ห่างไกลจากสถานที่สร้างโครงสร้างพื้นฐานเหล่านี้ และทำให้เกิดผลกระทบในพื้นที่ต่างๆ ที่วิทยากรคนอื่นๆ เล่าไว้อย่างไร ดาวอนได้กล่าวถึงแนวคิดของการประชุม Gastech ว่าเป็น “จุดที่ความต้องการพลังงานทั่วโลกมาพบกับอุปทาน” โดยประเด็นหนึ่งที่ถูกพูดถึงในงานคือการมองว่าอาเซียนเป็นภูมิภาคที่มีความต้องการพลังงานเติบโตเร็วที่สุดในโลก  ดาวอนเล่าย้อนไปว่า ในการประชุมเมื่อปีที่แล้วตัวแทนรัฐบาลไทยซึ่งมีตำแหน่งระดับเป็นที่ปรึกษาของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงานเองก็ยังเคยไปขึ้นเวทีพูดในทำนองว่า LNG เป็นเชื้อเพลิงเพื่อการเปลี่ยนผ่านที่ดีที่สุด ซึ่งผู้ที่จะได้รับผลกำไรจากคำอธิบายเช่นนี้ก็คือบรรดา ธนาคาร หน่วยงานสินเชื่อเพื่อการส่งออก และบริษัทพลังงานของรัฐ เจ้าหน้าที่ของ SFOC อธิบายกลไกว่า เนื่องโครงสร้างพื้นฐานในอุตสาหกรรมก๊าซมีราคาแพงและมีความเสี่ยงสูง ทำให้การสร้างสถานีรับก๊าซ ท่อส่งก๊าซ หรือโรงไฟฟ้าสักแห่งหนึ่ง เท่ากับการผูกเงินหลายพันล้านดอลลาร์ไว้เป็นเวลาหลายทศวรรษ จึงไม่มีใครรับประกันได้ว่าการดำเนินโครงการจะคุ้มค่าทางการเงิน ทำให้กลายเป็นความเสี่ยงที่ธนาคารพาณิชย์ไม่เต็มใจจะแบกรับ ดาวอนกล่าวต่อว่า นี่คือจุดที่กองทุนสาธารณะอย่างหน่วยงานสินเชื่อเพื่อการส่งออกและธนาคารของรัฐเข้ามามามีบทบาทเติมช่องว่างนั้น ด้วยการให้กู้ยืม การค้ำประกัน และการประกันความเสี่ยง รัฐไม่เริ่มลงทุน อุตสาหกรรมก๊าสก็ไม่ได้ไปต่อ “การทำเช่นนี้ทำให้พวกเขาทำ 2 เรื่องไปพร้อมกัน ประการแรก พวกเขาทำให้โครงการที่อาจไม่สามารถหาเงินทุนได้ กลายเป็นโครงการที่ธนาคารยอมให้เงินทุน ประการที่สอง การเข้ามาของพวกเขาส่งสัญญาณถึงความปลอดภัย และกระตุ้นให้เงินทุนเอกชนที่รออยู่ข้างสนามไหลตามกองทุนสาธารณะเข้ามา” ดาวอนชี้ว่าโครงการที่เกี่ยวกับอุตสาหกรรมพลังงานฟอสซิลเหล่านี้จำนวนมากจะไม่มีวันไปถึงขั้นการตัดสินใจลงทุนขั้นสุดท้ายหากไม่มีเงินจากกองทุนสาธารณะเหล่านั้นเข้ามา กองทุนสาธารณะจึงไม่ได้เพียงให้เงินทุนแก่อุตสาหกรรมก๊าซ แต่ทำให้อุตสาหกรรมก๊าซเกิดขึ้นได้ “ประเทศเศรษฐกิจขนาดใหญ่ส่วนมากมีสิ่งที่เรียกว่า “หน่วยงานสินเชื่อเพื่อการส่งออก” ซึ่งเป็นสถาบันของรัฐที่มีหน้าที่ช่วยให้บริษัทในประเทศได้งานในต่างประเทศ หน่วยงานนี้ให้กู้ยืม ค้ำประกัน และประกันความเสี่ยง เพื่อให้เมื่อบริษัทในประเทศยื่นประมูลโครงการในต่างประเทศ บริษัทนั้นจะเข้าร่วมพร้อมการสนับสนุนจากรัฐบาล” ดาวอนอธิบายถึงแหล่งที่มาของเงินจากกองทุนสาธารณะ ดาวอนยกตัวอย่างประเทศของเธอเองว่า ความสำเร็จด้านการส่งออกของเกาหลีใต้สร้างขึ้นบนอุตสาหกรรมหนัก ได้แก่ การต่อเรือ เหล็ก และการก่อสร้างโรงงาน เมื่อบริษัทวิศวกรรมเกาหลีต้องการสร้างสถานีรับก๊าซหรือโรงไฟฟ้าในกลุ่มประเทศอาเซียน ทำให้รัฐบาลเกาหลีใต้มีแรงจูงใจที่จะช่วยเหลือด้านเงินทุน เพราะสัญญาก่อสร้างจะตกเป็นของบริษัทเกาหลี ผลที่ตามมาเมื่อมีโครงการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานของอุตสาหกรรมก๊าซในต่างประเทศก็จะมีคำสั่งซื้อกลับมาที่เกาหลีใต้ ดาวอนอธิบายต่อว่า ธนาคารเพื่อการส่งออกและนำเข้าแห่งเกาหลี หรือ KEXIM ซึ่งเป็นธนาคารที่รัฐบาลให้การสนับสนุนมีขั้นตอนที่ KEXIM จะออกเอกสารที่เรียกว่า “หนังสือแสดงความสนใจ” หรือ “หนังสือแสดงเจตจำนง” สิ่งนี้ส่งสัญญาณให้บริษัทเกาหลีทราบว่าธนาคารพร้อมจะพิจารณาให้เงินทุนแก่ข้อตกลงของบริษัทนั้น โดยผลในทางปฏิบัติ หนังสือเหล่านี้ก็คือรายการซื้อของของธนาคารที่ทำให้เห็นว่ากำลังจะมีโครงการอะไรเกิดขึ้นบ้าง เกาหลีสร้าง ไทยจ่าย ดาวอนกล่าวว่า เมื่อเดือนตุลาคมปีที่แล้วรายการของธนาคาร KEXIM มีโครงการที่เกี่ยวกับอุตสาหกรรมเชื้อเพลิงฟอสซิลที่รอการจัดหาเงินทุนอยู่ 11 โครงการในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ก่อนที่จะมีการประกาศการตัดสินใจให้เงินทุนขั้นสุดท้าย ได้แก่  * ไทย - สถานีนำเข้า LNG 1 แห่งในประเทศไทย * อินโดนีเซีย - โครงการปิโตรเคมี 5 โครงการและโรงผลิตไฟฟ้าและความร้อนร่วมที่ใช้ถ่านหินและก๊าซ 1 แห่ง  * เวียดนาม - โครงการโรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วมที่ใช้ก๊าซ 4 โครงการ  ดังนั้นการให้เงินทุนแก่โครงการเหล่านี้จึงเป็นรอยนิ้วมือแรก หากติดตามดูสักโครงการหนึ่งตั้งแต่ต้นจนจบก็จะพบว่าเกาหลีเข้ามามีส่วนในทุกขั้นตอน ทั้งการเป็นผู้ถือหุ้นบริษัท ผู้ให้เงินทุน และผู้ก่อสร้าง  ดาวอนกล่าวถึงการสร้างสถานีรับ LNG แห่งที่สามที่มาบตาพุด ที่ขณะนี้กำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง และมีกำหนดเปิดในปี 2029 โครงการนี้สัญญาก่อสร้างมูลค่าประมาณ 1.5 ล้านล้านวอน(ประมาณ 3.64 หมื่นล้านบาท) จะตกเป็นของบริษัทเกาหลี คือ POSCO E&C ดาวอนชี้ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่คนไทยผู้ใช้ไฟฟ้าควรจะต้องกังวล เพราะการสร้างสถานีรับก๊าซเพิ่มเป็นแห่งที่สามทั้งที่รัฐบาลไทยเองประเมินว่าสถานีรับ 2 แห่งเดิมเพียงพอต่อความต้องการใช้ในประเทศถึงปี 2030 แล้ว โดยไม่จำเป็นต้องสร้างเพิ่มอีก แต่สถานีที่สามนี้ก็จะถูกสร้างขึ้นโดยผู้รับเหมาต่างชาติโดยชำระค่าก่อสร้างด้วยเงินจากประชาชนตลอดหลายปีหลังจากนั้น และการลงทุนของเกาหลีใต้ในลักษณะเดียวกันนี้กำลังเกิดขึ้นในเวียดนามด้วยเช่นกัน “โครงสร้างแบบเดียวกันกำลังแพร่กระจายอย่างรวดเร็วทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตราบใดที่ยังมีคนยืนยันว่าภูมิภาคนี้ต้องการก๊าซเพิ่ม หน่วยงานและบริษัทเกาหลีก็ไม่น่าจะปล่อยให้โอกาสผ่านไป” ดาวอนกล่าว มีแค่สัญญาในกระดาษ แต่ไม่หยุดใช้ก๊าซ ตัวแทนจาก SFOC กล่าวว่า แม้บริษัทและธนาคารของเกาหลีใต้เหล่านี้จะประกาศคำมั่นสัญญา ต่อสาธารณะว่าจะบรรลุความเป็นกลางทางคาร์บอนภายในปี 2050 ทุกแห่งและถูกบันทึกไว้อย่างเป็นทางการ แต่คำมั่นก็ไม่ใช่แผนงาน ไม่มีกรอบเวลา มีแค่คำมั่นในกระดาษ ไม่มีสถาบันใดในกลุ่มนี้กำหนดวันที่จะหยุดให้เงินทุนหรือหยุดก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานสำหรับน้ำมันและก๊าซ  ดาวอนกล่าวถึงความเสี่ยงที่จะเกิดขึ้นจากข้อผูกพันระยะยาวในสัญญาซื้อขาย LNG  เพราะราคาพลังงานไม่ได้อยู่นิ่ง แม้วันที่ลงนามในสัญญาราคาก๊าซอาจถูก แต่เมื่อเกิดแรงกระแทกต่อตลาดเชื้อเพลิงชนิดเดียวกันนี้ราคาอาจสูงขึ้นเกินกว่าจะจ่ายไหว และสัญญาระยะเวลา 20 ปีไม่ได้ปรับตามราคาที่เปลี่ยนแปลงได้ง่าย ๆ รวมถึงสถานีรับก๊าซหรือโรงไฟฟ้าที่สร้างขึ้นเพื่อดำเนินงานเป็นเวลา 40 ปีก็เช่นเดียวกัน ทำให้ประเทศที่รับซื้อจะถูกผูกติดอยู่หลายทศวรรษและแบกรับความเสี่ยงด้านราคา ขณะที่ผู้ให้เงินทุนสร้างไม่ได้แบกรับความเสี่ยงเหล่านี้ด้วย ดาวอนย้อนกลับไปที่งาน Gastech มิลานเมื่อปีที่แล้ว งานครั้งนั้นทำให้เกิดข้อตกลงด้านพลังงานระยะยาวระหว่างสหภาพยุโรปและ ExxonMobil และงาน Gastech ในกรุงเทพฯ ครั้งนี้ก็จะเกิดสิ่งเดียวกันในอาเซียน ที่ข้อตกลงที่เกิดขึ้นในห้องประชุมตลอดสัปดาห์นี้อาจกำหนดทิศทางระบบพลังงานและงบประมาณสาธารณะของประเทศในอาเซียนไปอีก 30 ปี ตัวแทนจาก SFOC ทิ้งท้ายว่าการขยายตัวของอุตสาหกรรมพลังงานจากก๊าซฟอสซิลไม่ได้เกิดขึ้นจากพลังของธรรมชาติ แต่มาจากสถาบันต่างๆ เป็นผู้ตัดสินใจ มีการลงนามอนุมัติกันในห้อง มีกองทุนสาธารณะอยู่ในใจกลางของแทบทุกทางเลือก เงินก้อนเดียวกันนี้สามารถนำไปสนับสนุนการเปลี่ยนผ่านด้านพลังงานที่พวกเขาเคยให้คำมั่นไว้แล้วแทนได้ “กองทุนสาธารณะคือคานงัด มันทำให้การขยายตัวครั้งนี้เกิดขึ้นได้ และมันก็สามารถหยุดการขยายตัวนี้ได้เช่นกัน เงินมาจากเกาหลี และการตัดสินใจหยุดก็ต้องมาจากเกาหลีเช่นกัน เราขอเรียกร้องให้ผู้ให้เงินทุนภาครัฐและบริษัทพลังงานของรัฐเกาหลี หยุดให้เงินสนับสนุนการขยายตัวของก๊าซที่กำลังเร่งให้ความเสี่ยงด้านสภาพภูมิอากาศของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เพิ่มขึ้น และถอนตัวจากโครงการเหล่านี้”  * ข่าว * สิ่งแวดล้อม * Gastech 2026 * สุเมธ เหรียญพงษ์นาม * โลกเดือด * ภาวะโลกร้อน * มนูญ วงษ์มะเซาะห์ * ปวัตร กาญจนะวงศ์

บริษัท กัลฟ์ ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด (มหาชน) หรือ GULF จัดแสดงนวัตกรรมด้านโครงสร้างพื้นฐานพลังงานที่เชื่อมต่อกับระบบดิจิทัลและปัญญาประดิษฐ์ (AI) ภายในงาน Gastech 2026 ซึ่งจัดขึ้นในกรุงเทพฯ ประเทศไทย นวัตก… · Photo : IBRRC · CC BY · Flickr

Hosted by Thailand’s Ministry of Energy, Gastech 2026 will unite global ministers, energy executives, and technology leaders in Bangkok to advance the investments, partnerships, and infrastructure projects needed to meet rising energy demand across emerging and established markets: dmg events BANGKOK, Sept. 11, 2026 /PRNewswire/ — In just three days, the world’s energy leaders will arrive in Bangkok for Gastech 2026, as government ministers, industry CEOs, investors and technology giants come together to address one of the defining opportunities of our time: how to deliver the energy required to power economic growth, industrial development and rising living standards around the […]