"ตายจริง.. คงต้องกลับไปเปิดร้านแล้วละจ้ะ"
"อือーฮึ ดีมากจ้ะ เด็กดี ❤"
"ตายจริง.. คงต้องกลับไปเปิดร้านแล้วละจ้ะ"
"อือーฮึ ดีมากจ้ะ เด็กดี ❤"
"กลับไปกับผมเถอะ!"
"ไม่"
"แต่ー"
"ฉันตามใจนายมาตลอด แต่เรื่องนี้เท่านั้นーไม่มีวัน"
"กลับไปซะ"
"กลับไปกับผมเถอะ!"
"ไม่"
"แต่ー"
"ฉันตามใจนายมาตลอด แต่เรื่องนี้เท่านั้นーไม่มีวัน"
"กลับไปซะ"
"เทรุ เจ้าแผ่นดินผืนน้อยของฉัน"
"ค่าเล่าเรียนทั้งหมดของเธอ ฉันขอเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น"
"... อย่าได้รับความรักจากใครเลย ถ้าเธอไม่มีความรักที่ทัดเทียมกันให้ตนเอง"
[ เกียวโต | 2015 ]
"เทรุ เจ้าแผ่นดินผืนน้อยของฉัน"
"ค่าเล่าเรียนทั้งหมดของเธอ ฉันขอเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น"
"... อย่าได้รับความรักจากใครเลย ถ้าเธอไม่มีความรักที่ทัดเทียมกันให้ตนเอง"
[ เกียวโต | 2015 ]
รูจจรดบนปากเขา กลิ่นเชอร์รี่ชำแรกอยู่ในเนื้อของมัน
"เธอเป็นอย่างนี้ก็ดีแล้วนี่จ๊ะ"
ในวินาทีนั้น
ที่เขาตามหาอาจเป็นทุกสิ่ง
และที่คำพูดนั้นมอบให้อาจเป็นทุกอย่าง
รูจจรดบนปากเขา กลิ่นเชอร์รี่ชำแรกอยู่ในเนื้อของมัน
"เธอเป็นอย่างนี้ก็ดีแล้วนี่จ๊ะ"
ในวินาทีนั้น
ที่เขาตามหาอาจเป็นทุกสิ่ง
และที่คำพูดนั้นมอบให้อาจเป็นทุกอย่าง
[ #KMI_AyaTeru | โอซาก้า | 2001 ]
"อ้อ ไม่อยากเป็นไอ้ที่เป็นอยู่"
"อยากจะเป็นอย่างที่พวกลักเพศมันเป่าหูให้ฟัง"
"แกคงรู้สินะ ว่า..."
。
。
。
เขาไม่รู้จักอารมณ์ที่ครอบงำเขาในวันนั้นมาก่อน
และจนวันนี้ เขายังหาคำพูดมาอธิบายมันไม่ได้
[ #KMI_AyaTeru | โอซาก้า | 2001 ]
"อ้อ ไม่อยากเป็นไอ้ที่เป็นอยู่"
"อยากจะเป็นอย่างที่พวกลักเพศมันเป่าหูให้ฟัง"
"แกคงรู้สินะ ว่า..."
。
。
。
เขาไม่รู้จักอารมณ์ที่ครอบงำเขาในวันนั้นมาก่อน
และจนวันนี้ เขายังหาคำพูดมาอธิบายมันไม่ได้
"คุณเทรุ? ใครๆ ก็เตือนเธอแล้ว"
"เขาให้ความรักกับทุกคนーไม่ว่าคุณจะขออะไร เขาจะให้คุณทุกอย่าง"
"แต่ทันทีที่นายเสนอหัวใจให้ เขาจะทิ้งมันไว้และหนีไป"
"และถ้าเธอขออีกครั้ง เขาจะกลับมา และเบือนหน้าหนีใจเธอเป็นครั้งที่สอง"
"ไม่มีใครไปกักเก็บสายลมเอาไว้ได้หรอกคุณ"
"หัวใจเขาเป็นของทุกคน นายเพียงแต่ฉกฉวยประโยชน์จากมันไว้ก็พอ"
"คุณเทรุ? ใครๆ ก็เตือนเธอแล้ว"
"เขาให้ความรักกับทุกคนーไม่ว่าคุณจะขออะไร เขาจะให้คุณทุกอย่าง"
"แต่ทันทีที่นายเสนอหัวใจให้ เขาจะทิ้งมันไว้และหนีไป"
"และถ้าเธอขออีกครั้ง เขาจะกลับมา และเบือนหน้าหนีใจเธอเป็นครั้งที่สอง"
"ไม่มีใครไปกักเก็บสายลมเอาไว้ได้หรอกคุณ"
"หัวใจเขาเป็นของทุกคน นายเพียงแต่ฉกฉวยประโยชน์จากมันไว้ก็พอ"
"ไม่ว่ายังไงพี่ก็ไม่อยากไปเยี่ยมพ่อเลยหรือ"
"ผมพูดจริงๆ ที่ว่าพ่ออยากเจอพี่"
"เพราะเขาไม่เชื่อว่าฉันจะอายุยืนกว่าน่ะรึ?"
"พ่อเหลือเวลาไม่นานแล้ว ผมรู้จักพี่ดีนะ.."
".. ที่ผมขอ ไม่ใช่เพราะพ่อด้วยซ้ำーผมแค่ไม่อยากเห็นพี่เสียใจ"
ーถ้าเขายกยื่นไมตรีให้ทุกคนยกเว้นคนในครอบครัว แล้วเขาจะกล้ามองตัวเองในกระจกได้หรือเปล่า
"ไม่ว่ายังไงพี่ก็ไม่อยากไปเยี่ยมพ่อเลยหรือ"
"ผมพูดจริงๆ ที่ว่าพ่ออยากเจอพี่"
"เพราะเขาไม่เชื่อว่าฉันจะอายุยืนกว่าน่ะรึ?"
"พ่อเหลือเวลาไม่นานแล้ว ผมรู้จักพี่ดีนะ.."
".. ที่ผมขอ ไม่ใช่เพราะพ่อด้วยซ้ำーผมแค่ไม่อยากเห็นพี่เสียใจ"
ーถ้าเขายกยื่นไมตรีให้ทุกคนยกเว้นคนในครอบครัว แล้วเขาจะกล้ามองตัวเองในกระจกได้หรือเปล่า
เทรุคุง วิเศษจริงที่เธอเข้าประชุมได้
เรื่องพ่อของเธอน่ะน่าเศร้าจริงๆ
เราไม่ควรแสดงความยินดีกันหน่อยรึ
นั่นซิ ฮ่า ฮ่า ฮ่า
หมายถึงว่า เธอกลับมาอย่างนี้แล้ว บริษัทก็จะ...
ใช่ เป็นการดีกับตัวเธอเองด้วยนะ ที่...
สองพี่น้องพร้อมหน้าแล้ว อากิระคุงเองก็คงดีใจสินะ...
ーถ้าเขายกยื่นไมตรีให้ทุกคนยกเว้นคนในครอบครัว แล้วเขา..
เทรุคุง วิเศษจริงที่เธอเข้าประชุมได้
เรื่องพ่อของเธอน่ะน่าเศร้าจริงๆ
เราไม่ควรแสดงความยินดีกันหน่อยรึ
นั่นซิ ฮ่า ฮ่า ฮ่า
หมายถึงว่า เธอกลับมาอย่างนี้แล้ว บริษัทก็จะ...
ใช่ เป็นการดีกับตัวเธอเองด้วยนะ ที่...
สองพี่น้องพร้อมหน้าแล้ว อากิระคุงเองก็คงดีใจสินะ...
ーถ้าเขายกยื่นไมตรีให้ทุกคนยกเว้นคนในครอบครัว แล้วเขา..
[ #KMI_AyaTeru | โอซาก้า | ปลายสิงหาคม 2015 ]
สายตาเขาจับจ้องชายผู้โรยราอยู่บนเตียงสีขาว
ไม่ใช่เพราะได้ยินคำขอโทษ ไม่ใช่แม้คำก่นด่า
".. เพราะเคราะห์กรรม.. แกเลยต้องเป็นแบบนี้ ーฉันสงสารแกจับใจจริงๆ"
เสียงสะกดความเวทนาต่อตัวเขา
ข้อสรุปรวบรัดว่าสิ่งที่เขาเป็นเกิดจากบาปมหันต์ในชาติปางก่อน
เป็นอีกครั้งที่เขาสรรหาคำมาอธิบายอารมณ์ในอกไม่ได้
[ #KMI_AyaTeru | โอซาก้า | ปลายสิงหาคม 2015 ]
สายตาเขาจับจ้องชายผู้โรยราอยู่บนเตียงสีขาว
ไม่ใช่เพราะได้ยินคำขอโทษ ไม่ใช่แม้คำก่นด่า
".. เพราะเคราะห์กรรม.. แกเลยต้องเป็นแบบนี้ ーฉันสงสารแกจับใจจริงๆ"
เสียงสะกดความเวทนาต่อตัวเขา
ข้อสรุปรวบรัดว่าสิ่งที่เขาเป็นเกิดจากบาปมหันต์ในชาติปางก่อน
เป็นอีกครั้งที่เขาสรรหาคำมาอธิบายอารมณ์ในอกไม่ได้
[ #KMI_AyaTeru | ที่ไหนสักแห่งในเมืองเจโนวา | 2009 ]
เทรุพบโกโดต์ของเขาแล้ว
ราวกับร่างที่ประกอบสร้างด้วยคำว่าบิดา มารดา และอาจารย์
มือที่มอบดินเหนียว กระดูกซี่โครง และลมหายใจใหม่ให้เขา
ปลูกเขาไว้ในสวนร่มรื่นที่มีลมเลวานเต้พัดเรื่อย
และจากจรไปโดยไม่หวนกลับมา
วันนั้น ลมซิรอคโคพัดฝุ่นผงให้ระคายตา
และบางที เทรุอาจไม่เคยกลับออกมาจากห้องนั้น
[ #KMI_AyaTeru | ที่ไหนสักแห่งในเมืองเจโนวา | 2009 ]
เทรุพบโกโดต์ของเขาแล้ว
ราวกับร่างที่ประกอบสร้างด้วยคำว่าบิดา มารดา และอาจารย์
มือที่มอบดินเหนียว กระดูกซี่โครง และลมหายใจใหม่ให้เขา
ปลูกเขาไว้ในสวนร่มรื่นที่มีลมเลวานเต้พัดเรื่อย
และจากจรไปโดยไม่หวนกลับมา
วันนั้น ลมซิรอคโคพัดฝุ่นผงให้ระคายตา
และบางที เทรุอาจไม่เคยกลับออกมาจากห้องนั้น
สถานที่ที่คนเรารู้สึกอึดอัดที่สุดคือที่ไหนกันแน่
ในเรือดำน้ำใต้ก้นทะเล? หุบเหวลึกนับร้อยเมตร? อวกาศที่ไร้เสียง?
หน้าร้อน ปีเฮเซที่ 10
อายานามิ เทรุ ในวัย 20 ปี ค้นพบว่าสถานที่แห่งนั้นคือผิวหนังที่ขึงตึงบนตัวเขานั่นเอง
ราวกับหนอนผีเสื้อกลางคืนที่ถูกบังคับให้เติบโตเป็นผีเสื้อจักรพรรดิ
รังดักแด้นี้กำลังรัดเค้นให้เขาตาย
สถานที่ที่คนเรารู้สึกอึดอัดที่สุดคือที่ไหนกันแน่
ในเรือดำน้ำใต้ก้นทะเล? หุบเหวลึกนับร้อยเมตร? อวกาศที่ไร้เสียง?
หน้าร้อน ปีเฮเซที่ 10
อายานามิ เทรุ ในวัย 20 ปี ค้นพบว่าสถานที่แห่งนั้นคือผิวหนังที่ขึงตึงบนตัวเขานั่นเอง
ราวกับหนอนผีเสื้อกลางคืนที่ถูกบังคับให้เติบโตเป็นผีเสื้อจักรพรรดิ
รังดักแด้นี้กำลังรัดเค้นให้เขาตาย
"นอกจากรูจแท่งแรกของเธอแล้ว ฉันจะมอบรองเท้าคู่แรกให้เธอ"
"เราจะไปพบช่างทำรองเท้า และสั่งตัดมันให้พอดีกับเท้าของเธอ"
"เธอจะก้าวไปในโลกด้วยเท้าคู่ใหม่ พินิจดูธรรมชาติที่ผลิแตกกิ่งก้านรอบตัวเธอด้วยสายตาที่กว้างไกลขึ้น"
"และเมื่อถึงวันที่ฉันจากไปแล้ว ฉันหวังว่าเธอจะบอกลาฉันด้วยรูจแท่งเดิม และรองเท้าคู่นี้"
"นอกจากรูจแท่งแรกของเธอแล้ว ฉันจะมอบรองเท้าคู่แรกให้เธอ"
"เราจะไปพบช่างทำรองเท้า และสั่งตัดมันให้พอดีกับเท้าของเธอ"
"เธอจะก้าวไปในโลกด้วยเท้าคู่ใหม่ พินิจดูธรรมชาติที่ผลิแตกกิ่งก้านรอบตัวเธอด้วยสายตาที่กว้างไกลขึ้น"
"และเมื่อถึงวันที่ฉันจากไปแล้ว ฉันหวังว่าเธอจะบอกลาฉันด้วยรูจแท่งเดิม และรองเท้าคู่นี้"
พ่อที่รัก,
ผมกำลังมวนโลกนี้ขึ้นสูบด้วยมือคู่ใหม่
ลูกชายคนโตผู้บกพร่องเกินมรดกของพ่อกำลังเปลื้องชิ้นส่วนที่พ่อเป็นผู้ประกอบทิ้งไป
มือที่กอบสร้างลูกของพ่อขึ้นใหม่จะวางเขาไว้ในลมเลวานเต้ ใต้แสงอาทิตย์รำไร
กิ่งก้านเขาจะแผ่เหนือเตียงที่พ่อโรยรา
และเมื่อพ่อผ่อนลมหายใจสุดท้าย เขาจะสำราญในรสรื่นของลม
ーindignus heres
บุตรผู้บกพร่อง
พ่อที่รัก,
ผมกำลังมวนโลกนี้ขึ้นสูบด้วยมือคู่ใหม่
ลูกชายคนโตผู้บกพร่องเกินมรดกของพ่อกำลังเปลื้องชิ้นส่วนที่พ่อเป็นผู้ประกอบทิ้งไป
มือที่กอบสร้างลูกของพ่อขึ้นใหม่จะวางเขาไว้ในลมเลวานเต้ ใต้แสงอาทิตย์รำไร
กิ่งก้านเขาจะแผ่เหนือเตียงที่พ่อโรยรา
และเมื่อพ่อผ่อนลมหายใจสุดท้าย เขาจะสำราญในรสรื่นของลม
ーindignus heres
บุตรผู้บกพร่อง
🔹 น้องชายของเทรุ บางครั้งคุณอาจพบเขาที่ร้านช่วงเย็น
🔹 ถ้าชวนคุยก็จะคุยตอบ เหมือนจะให้คำแนะนำเรื่องกฎหมายได้ด้วย?
🔹 แต่พูดน้อยคำเหมือนไม่อยากถูกผูกมัดทางกฎหมาย
🔹 ยังเรียกพี่ของตัวเองด้วยคำว่า 'พี่ชาย' อยู่
🔹 เป็นคนเดียวที่เทรุใช้คำว่า お前 ด้วย
💬 "การมีพี่ชายอยู่ไกลบ้านอย่างนี้ เป็นโชคของผมแล้วที่คุณให้ความกรุณาเขา"
🔹 น้องชายของเทรุ บางครั้งคุณอาจพบเขาที่ร้านช่วงเย็น
🔹 ถ้าชวนคุยก็จะคุยตอบ เหมือนจะให้คำแนะนำเรื่องกฎหมายได้ด้วย?
🔹 แต่พูดน้อยคำเหมือนไม่อยากถูกผูกมัดทางกฎหมาย
🔹 ยังเรียกพี่ของตัวเองด้วยคำว่า 'พี่ชาย' อยู่
🔹 เป็นคนเดียวที่เทรุใช้คำว่า お前 ด้วย
💬 "การมีพี่ชายอยู่ไกลบ้านอย่างนี้ เป็นโชคของผมแล้วที่คุณให้ความกรุณาเขา"
🧵 Thread สารบัญเนื้อเรื่ององก์แรกของเทรุ
ตอนนี้เล่าจบช่วงย้อนอดีตแล้วค่ะ ต่อจากนี้ก็จะเล่าเนื้อเรื่องปัจจุบันเป็นหลักแล้ว (ซึ่งก็ยังไม่รู้หรอกค่ะว่าจะจบยังไง ไว้มารอดูด้วยกันนะคะ ✨)
ส่วนรูปข้างล่างนี้เป็นไทม์ไลน์เนื้อเรื่องในแต่ละตอนค่ะ
ขอบคุณที่คอยติดตามมาตลอด แล้วเจอกันในองก์ต่อไปนะคะ 🙌
🧵 Thread สารบัญเนื้อเรื่ององก์แรกของเทรุ
ตอนนี้เล่าจบช่วงย้อนอดีตแล้วค่ะ ต่อจากนี้ก็จะเล่าเนื้อเรื่องปัจจุบันเป็นหลักแล้ว (ซึ่งก็ยังไม่รู้หรอกค่ะว่าจะจบยังไง ไว้มารอดูด้วยกันนะคะ ✨)
ส่วนรูปข้างล่างนี้เป็นไทม์ไลน์เนื้อเรื่องในแต่ละตอนค่ะ
ขอบคุณที่คอยติดตามมาตลอด แล้วเจอกันในองก์ต่อไปนะคะ 🙌
"กลับไปกับผมเถอะ!"
"ไม่"
"แต่ー"
"ฉันตามใจนายมาตลอด แต่เรื่องนี้เท่านั้นーไม่มีวัน"
"กลับไปซะ"