ถึงชมรมกรีฑา เพื่อนของฉัน
กองไม้แกะสลักรูปสัตว์ถูกจัดวางไว้เงียบ ๆ ในห้องของโต๊ะชมรม
แต่ละตัวไม่เหมือนกัน ไม่มีชิ้นไหนซ้ำ
มีเพียงชื่อของสมาชิกติดไว้ ...เรียบง่าย
เคยคิดจะทำของขวัญให้พวกเขามาตั้งแต่ช่วงที่เพิ่งเข้าชมรม
งานไม้แกะสลักที่มักทำเป็นประจำ
แต่สุดท้ายก็ปล่อยให้ความคิดนั้นถูกเลื่อนออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า
ด้วยข้ออ้างสารพัด
ถึงชมรมกรีฑา เพื่อนของฉัน
กองไม้แกะสลักรูปสัตว์ถูกจัดวางไว้เงียบ ๆ ในห้องของโต๊ะชมรม
แต่ละตัวไม่เหมือนกัน ไม่มีชิ้นไหนซ้ำ
มีเพียงชื่อของสมาชิกติดไว้ ...เรียบง่าย
เคยคิดจะทำของขวัญให้พวกเขามาตั้งแต่ช่วงที่เพิ่งเข้าชมรม
งานไม้แกะสลักที่มักทำเป็นประจำ
แต่สุดท้ายก็ปล่อยให้ความคิดนั้นถูกเลื่อนออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า
ด้วยข้ออ้างสารพัด
กลางดึกสิ้นเดือนธันวา ฉันตัดสินใจทำอะไรบ้าบิ่น
แม้ท้องฟ้ากำลังจะพังลง และพื้นดินไม่มั่นคงอีกต่อไป มันก็ไม่แย่นักเมื่อมีสาวสวยคอยปลอบอยู่ข้าง ๆ
ดวงตาจดจ่อราวกับอยากเก็บรายละเอียดทุกอย่างเอาไว้ก่อนจะหมดโอกาส ส่วนความในใจมีมากเกินกว่าจะเรียบเรียงเป็นคำพูด
ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราใกล้ชิดกันขนาดนี้
แต่ใครจะรู้ว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายรึปล่าว
จากนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น—
กลางดึกสิ้นเดือนธันวา ฉันตัดสินใจทำอะไรบ้าบิ่น
แม้ท้องฟ้ากำลังจะพังลง และพื้นดินไม่มั่นคงอีกต่อไป มันก็ไม่แย่นักเมื่อมีสาวสวยคอยปลอบอยู่ข้าง ๆ
ดวงตาจดจ่อราวกับอยากเก็บรายละเอียดทุกอย่างเอาไว้ก่อนจะหมดโอกาส ส่วนความในใจมีมากเกินกว่าจะเรียบเรียงเป็นคำพูด
ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราใกล้ชิดกันขนาดนี้
แต่ใครจะรู้ว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายรึปล่าว
จากนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น—
.
.
.
.
.
วันที่ 4 เมษายน 2016
วันที่ 8 กันยายน 2016
คืนก่อนวันคริสต์มาสในปี 2016
วันที่ 25 ธันวาคม 2016
กระทั่งวันที่ 31 ธันวาคม 2016
ทุกคนที่อยู่ ณ ตรงนี้ล้วนแต่สำคัญกับกับโยชิดะ โควงะและการตอบรับหรือการให้คำสัญญาของเธอมันหนักแน่นพอที่จะให้ทุกคนรับรู้มันว่าเธอไม่ใช่คนที่ผิดคำพูด
.
.
.
.
.
วันที่ 4 เมษายน 2016
วันที่ 8 กันยายน 2016
คืนก่อนวันคริสต์มาสในปี 2016
วันที่ 25 ธันวาคม 2016
กระทั่งวันที่ 31 ธันวาคม 2016
ทุกคนที่อยู่ ณ ตรงนี้ล้วนแต่สำคัญกับกับโยชิดะ โควงะและการตอบรับหรือการให้คำสัญญาของเธอมันหนักแน่นพอที่จะให้ทุกคนรับรู้มันว่าเธอไม่ใช่คนที่ผิดคำพูด
เช้าวันใหม่มาเยือน ร่างกายเจ็บสะท้าน เนื้อที่เคยเชื่อมต่อกันตอนนี้กลับฉีกขาด โลหิตหยาดย้อยไหลรินตามลำตัว สองมือโอบกอดบาดแผลไว้ สองเท้าเดินหน้าอย่างไร้ทิศทาง
เจ็บชะมัดยาก...
‘มะม๊าจะเป็นยังไงบ้างนะ’
“มะม๊าครับ ไคคุงไม่อยากเล่นซ้อนหาแล้วนะครับ” น้ำเสียงอิดโรยถูกเปล่งออกมาอย่างไม่มีจุดหมาย
เช้าวันใหม่มาเยือน ร่างกายเจ็บสะท้าน เนื้อที่เคยเชื่อมต่อกันตอนนี้กลับฉีกขาด โลหิตหยาดย้อยไหลรินตามลำตัว สองมือโอบกอดบาดแผลไว้ สองเท้าเดินหน้าอย่างไร้ทิศทาง
เจ็บชะมัดยาก...
‘มะม๊าจะเป็นยังไงบ้างนะ’
“มะม๊าครับ ไคคุงไม่อยากเล่นซ้อนหาแล้วนะครับ” น้ำเสียงอิดโรยถูกเปล่งออกมาอย่างไม่มีจุดหมาย
[~ซากุระผู้ร่ำไห้~]
หลังจากคืนชีพนับหลายครา
..แสงอุษาทลายฟ้าทมิฬ และไออุ่นอาบแก้มอีกครั้ง
(+)
[~ซากุระผู้ร่ำไห้~]
หลังจากคืนชีพนับหลายครา
..แสงอุษาทลายฟ้าทมิฬ และไออุ่นอาบแก้มอีกครั้ง
(+)
เขาเจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งกายใจ
แต่ถึงอย่างงั้นตัวเขาก็ยังคงสู้ต่อไป
แม้ร่างกายจะตะโกนกู่ร้องออกมาไม่หยุดเพื่อบอกให้เขาพอได้แล้ว
แต่เขาก็ยังคง
ลุกขึ้น
ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
.
.
.
.
เพื่อที่จะสู้ต่อไป
เพื่อที่จะไม่เป็นภาระ
เพื่อที่จะไม่ไร้ประโยชน์
เพื่อทุกคนที่พยายาม
เพื่อทุกสิ่งทุกอย่างที่ทุ่มเทไป
เพื่อ…
เขาเจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งกายใจ
แต่ถึงอย่างงั้นตัวเขาก็ยังคงสู้ต่อไป
แม้ร่างกายจะตะโกนกู่ร้องออกมาไม่หยุดเพื่อบอกให้เขาพอได้แล้ว
แต่เขาก็ยังคง
ลุกขึ้น
ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
.
.
.
.
เพื่อที่จะสู้ต่อไป
เพื่อที่จะไม่เป็นภาระ
เพื่อที่จะไม่ไร้ประโยชน์
เพื่อทุกคนที่พยายาม
เพื่อทุกสิ่งทุกอย่างที่ทุ่มเทไป
เพื่อ…
เส้นทางสู่ความหวังของแบบนั้นน่ะ—
'ยูกิริ โคกะ' ไม่เคยเชื่อตั้งแต่วันที่พวกเราเสียพ่อแม่
ทั้งที่ไม่เชื่อ、สองขากลับก้าวขึ้นมาบนรถไฟ แม้ว่าเขาไม่มีความคิดที่จะทอดทิ้งครอบครัวไว้ข้างหลัง
นั่นก็เพราะเหตุผลง่ายๆ
"ประธาน—!"
ประธานชมรมศึกษาอิเฮน รุ่นพี่ที่มักจดบันทึก ลูกชายที่รักคุณแม่สุดหัวใจ
「 คามิทากะ มาโคโตะ 」
เส้นทางสู่ความหวังของแบบนั้นน่ะ—
'ยูกิริ โคกะ' ไม่เคยเชื่อตั้งแต่วันที่พวกเราเสียพ่อแม่
ทั้งที่ไม่เชื่อ、สองขากลับก้าวขึ้นมาบนรถไฟ แม้ว่าเขาไม่มีความคิดที่จะทอดทิ้งครอบครัวไว้ข้างหลัง
นั่นก็เพราะเหตุผลง่ายๆ
"ประธาน—!"
ประธานชมรมศึกษาอิเฮน รุ่นพี่ที่มักจดบันทึก ลูกชายที่รักคุณแม่สุดหัวใจ
「 คามิทากะ มาโคโตะ 」
#KzK_story
ถ้ารอดออกไปได้
จะทำอะไรเหรอ…
“นั่นสินะ…”
เขาสูดหายใจลึก พลางทอดสายตามองเพดาน ราวกับพยายามค้นหาคำตอบจากความว่างเปล่า
ความฝันแบบเป็นรูปเป็นร่างนั่นน่ะ
เขาไม่เคยมีมันอยู่ในหัวเลยด้วยซ้ำ
ที่ผ่านมา เขาแค่ก้าวต่อไปเรื่อยๆ
ทำในสิ่งที่ควรทำ
เพราะไม่มีทางเลือกอื่น..
(+)
#KzK_story
ถ้ารอดออกไปได้
จะทำอะไรเหรอ…
“นั่นสินะ…”
เขาสูดหายใจลึก พลางทอดสายตามองเพดาน ราวกับพยายามค้นหาคำตอบจากความว่างเปล่า
ความฝันแบบเป็นรูปเป็นร่างนั่นน่ะ
เขาไม่เคยมีมันอยู่ในหัวเลยด้วยซ้ำ
ที่ผ่านมา เขาแค่ก้าวต่อไปเรื่อยๆ
ทำในสิ่งที่ควรทำ
เพราะไม่มีทางเลือกอื่น..
(+)
โรลปิด / @shingen-kzk.bsky.social
[ 31 ธันวาคม ]
หลังจากผ่านคืนวันอันเป็นเหมือนฝันร้ายมานานนับเดือน ในที่สุด วันนี้ก็มาถึง
วันที่ทุกอย่างกำลังจะจบลง
สายตามองไกลไปยังฟ้าที่แตกสลายและสิ่งตรงหน้าที่กำลังก่อตัว ก่อนจะหันหลังให้และเดินปรี่ไปหาชินเงน
โรลปิด / @shingen-kzk.bsky.social
[ 31 ธันวาคม ]
หลังจากผ่านคืนวันอันเป็นเหมือนฝันร้ายมานานนับเดือน ในที่สุด วันนี้ก็มาถึง
วันที่ทุกอย่างกำลังจะจบลง
สายตามองไกลไปยังฟ้าที่แตกสลายและสิ่งตรงหน้าที่กำลังก่อตัว ก่อนจะหันหลังให้และเดินปรี่ไปหาชินเงน
#KzK_story
ในเดือนธันวาคม ก่อนถึงบทสรุป
วันที่หิมะโปรยลงช้าๆ เหมือนเถ้าถ่านสีขาวที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ทับถมซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนถนนหน้าคิไซพลาซ่าแทบจะกลายเป็นผืนเดียวกับฟ้าเหนือศีรษะ
อากาศหนาวบาดผิวจนเสียงลมหายใจของรามิกลายเป็นไอสีจางที่สั่นระริกอยู่ตรงริมฝีปาก
เขายืนอยู่หน้าประตูอัตโนมัติที่หยุดทำงานมานานแล้ว มองผ่านกระจกแตกเป็นใยแมงมุมออกไปยังเมือง
+
#KzK_story
ในเดือนธันวาคม ก่อนถึงบทสรุป
วันที่หิมะโปรยลงช้าๆ เหมือนเถ้าถ่านสีขาวที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ทับถมซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนถนนหน้าคิไซพลาซ่าแทบจะกลายเป็นผืนเดียวกับฟ้าเหนือศีรษะ
อากาศหนาวบาดผิวจนเสียงลมหายใจของรามิกลายเป็นไอสีจางที่สั่นระริกอยู่ตรงริมฝีปาก
เขายืนอยู่หน้าประตูอัตโนมัติที่หยุดทำงานมานานแล้ว มองผ่านกระจกแตกเป็นใยแมงมุมออกไปยังเมือง
+
สู่จุดจบ & สวนของโคโทริ
พักหลังนี้ดูเหมือนว่าเธอจะมาอยู่ที่ดาดฟ้าบ่อยขึ้น บางทีก็มาดูแลต้นไม้ บางทีก็แค่เหม่อมองท้องฟ้าที่พังทลาย แต่ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว
ตั้งแต่ได้รู้ความจริงก็ต้องใช้เวลาพอสมควรในการทำความเข้าใจ ข้อสรุปสุดท้ายที่ได้ออกมามีแค่อยากยืนหยัดและจดจำจนถึงที่สุด แม้ลึก ๆ จะกลัวสิ่งที่เหนือความเข้าใจอยู่ก็ตาม
"คงต้องลากันตรงนี้แล้วสิ ต้นไม้ต้นสุดท้ายของเรา..."
สู่จุดจบ & สวนของโคโทริ
พักหลังนี้ดูเหมือนว่าเธอจะมาอยู่ที่ดาดฟ้าบ่อยขึ้น บางทีก็มาดูแลต้นไม้ บางทีก็แค่เหม่อมองท้องฟ้าที่พังทลาย แต่ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว
ตั้งแต่ได้รู้ความจริงก็ต้องใช้เวลาพอสมควรในการทำความเข้าใจ ข้อสรุปสุดท้ายที่ได้ออกมามีแค่อยากยืนหยัดและจดจำจนถึงที่สุด แม้ลึก ๆ จะกลัวสิ่งที่เหนือความเข้าใจอยู่ก็ตาม
"คงต้องลากันตรงนี้แล้วสิ ต้นไม้ต้นสุดท้ายของเรา..."
①
ยูกิกระชับมือขวาจับด้ามมีดอย่างมั่นคง ส่วนมือข้างซ้ายกำรวบเส้นผมเอาไว้แน่น คมมีดจ่อเล็งไปที่ความยาวระดับหนึ่ง
ระหว่างนั้นคาโอรุที่เดินผ่านมาเห็นพอดีจึงรีบวิ่งปรี่เข้าห้าม
ทว่า —
①
ยูกิกระชับมือขวาจับด้ามมีดอย่างมั่นคง ส่วนมือข้างซ้ายกำรวบเส้นผมเอาไว้แน่น คมมีดจ่อเล็งไปที่ความยาวระดับหนึ่ง
ระหว่างนั้นคาโอรุที่เดินผ่านมาเห็นพอดีจึงรีบวิ่งปรี่เข้าห้าม
ทว่า —
ไทม์ไลน์ก่อนเข้าสู่บทสุดท้าย | โรงหนังเก่าในพลาซ่า(สำหรับสตอรี่)
โรลปิด w/ @kairo-kzk.bsky.social
ในวันที่กระเป๋าเอกสารถูกเปิดออก และพบกับความเป็นจริงที่ซ่อนชะตากรรมของพวกเรา หลักฐานชิ้นสำคัญของการเสียสละ ความหนักอึ้งของการตัดสินใจต่อจากนี้
+
ไทม์ไลน์ก่อนเข้าสู่บทสุดท้าย | โรงหนังเก่าในพลาซ่า(สำหรับสตอรี่)
โรลปิด w/ @kairo-kzk.bsky.social
ในวันที่กระเป๋าเอกสารถูกเปิดออก และพบกับความเป็นจริงที่ซ่อนชะตากรรมของพวกเรา หลักฐานชิ้นสำคัญของการเสียสละ ความหนักอึ้งของการตัดสินใจต่อจากนี้
+
ในตอนเช้าวันนี้ อิชิกาวะลืมตาตื่นขึ้นมา พร้อมกับความรู้สึกบางอย่าง
อยากตัดผมจัง...
ความรู้สึกและความคิดที่ดังขึ้นมาอยู่ภายในหัวตั้งแต่ตื่น เขาล้วงมือเข้าไปควานหากรรไกรที่คาดว่าอยู่ในกระเป๋าสะพายข้างของเขาเอง
มันยังอยู่
ใช่แล้ว กรรไกรนั่นที่เขาเอาติดตัวมาตั้งแต่ตอนแรก มันยังอยู่กับเขามาจนถึงตอนนี้
อิชิกาวะลุกขึ้นแล้วเดินยืดเส้นยืดสายอยู่ครู่หนึ่ง จนพอใจตัวเอง
+
ในตอนเช้าวันนี้ อิชิกาวะลืมตาตื่นขึ้นมา พร้อมกับความรู้สึกบางอย่าง
อยากตัดผมจัง...
ความรู้สึกและความคิดที่ดังขึ้นมาอยู่ภายในหัวตั้งแต่ตื่น เขาล้วงมือเข้าไปควานหากรรไกรที่คาดว่าอยู่ในกระเป๋าสะพายข้างของเขาเอง
มันยังอยู่
ใช่แล้ว กรรไกรนั่นที่เขาเอาติดตัวมาตั้งแต่ตอนแรก มันยังอยู่กับเขามาจนถึงตอนนี้
อิชิกาวะลุกขึ้นแล้วเดินยืดเส้นยืดสายอยู่ครู่หนึ่ง จนพอใจตัวเอง
+
“ไคเซย์ซัง พวกเรา..มานั่งคุยกันหน่อยไหมครับ”
เพียงประโยคเดียวที่เอ่ยชักชวนรุ่นพี่คนสนิทในชมรม ทำให้มาประจบกันอยู่ที่บนดาดฟ้าของห้างนีโอพลาซ่า
เพื่อรำลึกความหลัง
เพื่อเปิดอกคุยถึงเรื่องตอนนี้
หรือเรื่องที่อาจจะเป็นไปไม่ได้แล้วในอนาคต
แต่ถึงอย่างงั้นก็พูดออกไปทั้งหมด ทั้งเรื่องที่รู้ เรื่องที่ไม่รู้ เรื่องที่อาจจะเผลอลืมไป บทสนทนา เสียงหัวเราะ
+
“ไคเซย์ซัง พวกเรา..มานั่งคุยกันหน่อยไหมครับ”
เพียงประโยคเดียวที่เอ่ยชักชวนรุ่นพี่คนสนิทในชมรม ทำให้มาประจบกันอยู่ที่บนดาดฟ้าของห้างนีโอพลาซ่า
เพื่อรำลึกความหลัง
เพื่อเปิดอกคุยถึงเรื่องตอนนี้
หรือเรื่องที่อาจจะเป็นไปไม่ได้แล้วในอนาคต
แต่ถึงอย่างงั้นก็พูดออกไปทั้งหมด ทั้งเรื่องที่รู้ เรื่องที่ไม่รู้ เรื่องที่อาจจะเผลอลืมไป บทสนทนา เสียงหัวเราะ
+
[ 𝑻𝒊𝒏𝒚 𝑳𝒊𝒈𝒉𝒕 ⭐]
ʜᴀᴘᴘʏ ʙɪʀᴛʜᴅᴀʏ ꜱᴇɪɴᴀ 𝟢𝟣/𝟢𝟣
-
แด่ดวงดาวที่ทอแสงด้วยความหวัง
ท่ามกลางพายุที่โหมกระหน่ำ
ได้สัมผัสความใจดีของคลื่นลึกใต้ทะเล
ความใกล้ชิดที่จะเปลี่ยนแปลงโลกนี้ไปตลอดกาล
ยังคงไม่จางหายไป ความอบอุ่นที่ได้มา
ก้าวสู่วันพรุ่งนี้ ด้วยหัวใจที่กล้าแกร่ง
สุขสันต์วันเกิด ดวงดาวอำพันตัวน้อย
"อินูอิ เซย์นะ"
✧.*
[ 𝑻𝒊𝒏𝒚 𝑳𝒊𝒈𝒉𝒕 ⭐]
ʜᴀᴘᴘʏ ʙɪʀᴛʜᴅᴀʏ ꜱᴇɪɴᴀ 𝟢𝟣/𝟢𝟣
-
แด่ดวงดาวที่ทอแสงด้วยความหวัง
ท่ามกลางพายุที่โหมกระหน่ำ
ได้สัมผัสความใจดีของคลื่นลึกใต้ทะเล
ความใกล้ชิดที่จะเปลี่ยนแปลงโลกนี้ไปตลอดกาล
ยังคงไม่จางหายไป ความอบอุ่นที่ได้มา
ก้าวสู่วันพรุ่งนี้ ด้วยหัวใจที่กล้าแกร่ง
สุขสันต์วันเกิด ดวงดาวอำพันตัวน้อย
"อินูอิ เซย์นะ"
✧.*