Op www.lekkergeven.nl maken we het makkelijk om mensen in moeilijke situaties, met heel concrete hulp te helpen. Gewoon lekker geven dus.

Er zijn van die momenten waarop ik me realiseer hoeveel vertrouwen ik de afgelopen jaren heb gekregen. Dat blijft bijzonder. Gisteren sprak ik voor Met het Oog op Morgen over dakloosheid. Binnenkort ...

Op www.lekkergeven.nl maken we het makkelijk om mensen in moeilijke situaties, met heel concrete hulp te helpen. Gewoon lekker geven dus.

Gewoon mijn laatste patiënt van de dag. Een vrouw van 72. Chinees. Al tientallen jaren in Nederland, maar nog altijd ongedocumenteerd. Ze komt vanwege vermoeidheid en pijn in haar gewrichten. Ik bek...

Boekpagina Michelle van Tongerloo

Vanuit de Pauluskerk Rotterdam biedt straatarts Michelle van Tongerloo zorg aan talloze dak- en thuislozen, verslaafden, arbeidsmigranten, ongedocumenteerden… | 23 comments on LinkedIn

Er zijn van die momenten waarop ik me realiseer hoeveel vertrouwen ik de afgelopen jaren heb gekregen. Dat blijft bijzonder. Gisteren sprak ik voor Met het Oog op Morgen over dakloosheid. Binnenkort ...

Wat is er nieuw? Iedere twee weken brengt GGZ Totaal je op de hoogte van relevante en interessante boeken door, voor of over de ggz. (Onderstaande teksten zijn van de uitgevers of schrijvers, tenzij a...

In 1984 verliet Mostafa zijn land Algarije om naar Europa te komen. Nederland werd zijn thuis, al werd het nooit zijn thuis in juridische zin. Veertig jaar lang woonde en werkte hij hier, grotendeels buiten het zicht: zwart werk in cafés, op de markt, overal waar handen nodig waren en vragen niet werden gesteld. Hij bouwde een leven op in de schaduw van de samenleving, droeg bij, betaalde zijn prijs, maar kreeg nooit erkenning.Tot zijn lichaam hem inhaalde. Zijn hart begon te falen. Toen we hem op straat aantroffen was hij kortademig, zijn benen opgezwollen van het vocht dat zijn hart niet meer kon wegpompen. Bijna zestig jaar oud, uitgeput, nergens welkom. Niemand wilde helpen.We namen hem op in de Pauluskerk. Daar woonde Mostafa vijf jaar. Hij maakte gemakkelijk een praatje, hielp bij activiteiten, smeerde brood voor anderen. Hij was aanwezig, zonder zich op te dringen. Eric van 't Zelfde, medewerker van de Pauluskerk, herinnert zich hoe hij zich in zijn eerste maanden op deze onorthodoxe werkplek aan Mostafa optrok. Hij zette muntthee voor hem, gaf adviezen, keek om naar hem terwijl hij zelf al zo lang klem zat. Dat het zo moest eindigen, zei Eric later, daar had Mostafa geen vrede mee.Want zelfs in de warmte van de kerk bleef hij een vreemde. Hij dronk niet, rookte niet, gebruikte geen drugs. Hij hield van sporten en lezen. Hij paste niet in het beeld dat vaak bestaat van mensen aan de rand, paste niet bij de meeste bezoekers in de kerk en misschien maakte dat zijn positie nog schrijnender.De groep oudere, ongedocumenteerde mensen die vastloopt groeit. Sinds de invoering van de Koppelingswet hebben zij geen recht meer op voorzieningen. Ook de tijdelijke opvang die er nog was, de Landelijke Vreemdelingen Voorziening, is verdwenen. Tegelijkertijd wordt hun bestaan steeds verder gecriminaliseerd. Wat resteert is een leven zonder toekomst, zonder afronding.Als ik naar Mostafa keek, zag ik daarvan het resultaat. Een mooie, markante man, talentvol — en gebroken. Iemand die zijn hele volwassen leven heeft bijgedragen aan deze samenleving, zij het op een manier die nooit mocht bestaan. (Lees verder in comments)#oud en #ongedocumenteerd

‘Mies, kom eens hier’De verpleegkundige van daklozenopvang waar ik één dag per week werk, en waar wij gecontroleerd heroïne- en crackgebruik toestaan, wenkt me.Ze wijst een man aan.‘Hij is dakloos en door de politie hier afgezet. Wil je hem even zien?’Ik kijk naar hem. Keurig vest, geruite sjaal, nette gympen. Wanneer hij opstaat, blijkt hij nauwelijks te kunnen lopen. Twee mensen geven hem een arm. Toch glimlacht hij.‘Hoi, ik ben Michelle. Wat kan ik voor u doen?’‘Johannes,’ zegt hij. ‘Aangenaam. En ik heb eigenlijk geen idee.’Johannes was nooit dakloos. Hij was getrouwd, hield van zijn vrouw, ging na zijn pensioen vissen. Tot zijn vrouw een beroerte kreeg. Hij werd haar mantelzorger. Jarenlang. Ze hadden geen kinderen. Toen zij overleed, bleef hij achter in een leeg huis, in een stil leven.Langzaam zonk hij weg in een depressie. Hij werd opgenomen en kreeg een indicatie voor langdurige zorg. Zo kwam hij op een woonafdeling van Antes terecht. Daar woonde hij enkele jaren.Tot een paar weken geleden.Hij werd eruit gezet.Waarom? Er was een conflict geweest met een buurman die psychotisch was geworden. ‘Ze zeggen dat ik hem heb bedreigd,’ zegt Johannes. ‘Maar dat is niet waar.’En dus werd deze 78-jarige man op straat gezet.Zonder spullen. Zonder geld. Zonder telefoon. Zonder medicatie.Ik vraag naar zijn gezondheid. Hij heeft hartfalen, stents in zijn beenaderen, gebruikt bloedverdunners, bloeddrukmedicatie en een middel tegen hartritmestoornissen. Maar ook die heeft hij niet meer.De afgelopen nachten sliep hij buiten, in de vrieskou, zittend in zijn scootmobiel. Overdag zat hij voor een supermarkt, waar voorbijgangers hem eten gaven. Uiteindelijk belandde hij in de winteropvang, tussen mensen die de ongeschreven wetten van de straat kennen.Johannes kende die niet.Hij ging liggen in het eerste lege bed. Het was niet zijn bed. Hij werd in elkaar geslagen.Een dag later bracht de politie hem naar ons.Ik belde met Antes en vroeg de verantwoordelijke manager. Na lang aandringen kreeg ik iemand te spreken. Er was sprake geweest van een ‘ernstig incident’. Aangifte? Geen antwoord. Zorgplicht? Geen antwoord.(lees verder in comment)

Ik help kwetsbare mensen omdat ik kwetsbaarheid herken. Op moeilijke momenten in mijn eigen leven was er geen familie waarop ik kon terugvallen. Ik wist al vrij jong: uiteindelijk moet ik het zelf op...

'EIGEN VERANTWOORDELIJKHEID' 70 jaar. Dakloos. Halfzijdig verlamd. Duizelig. Instabiele loop. Emotioneel ontregeld. Hij kon zijn eigen jas niet uittrekken. Gisteren werd hij vanuit het zorgho...

Toen ik terug kwam uit Calais, waar duizenden mensen wachten op een kans om het Kanaal over te steken naar Groot-Brittannië, had ik het verhaal al in mijn hoofd geschreven. Ik liep mee met hulporgan...

Er zijn van die momenten waarop ik me realiseer hoeveel vertrouwen ik de afgelopen jaren heb gekregen. Dat blijft bijzonder. Gisteren sprak ik voor Met het Oog op Morgen over dakloosheid. Binnenkort ...

Vandaag praat de Eerste Kamer over de aanscherping van de asielwetgeving, maar voor de ongedocumenteerde Analyn maakt de uitkomst niet uit: ze gaat niet terug. Met haar inkomsten als schoonmaker zorgt...

Gewoon mijn laatste patiënt van de dag. Een vrouw van 72. Chinees. Al tientallen jaren in Nederland, maar nog altijd ongedocumenteerd. Ze komt vanwege vermoeidheid en pijn in haar gewrichten. Ik bek...

Huisarts Michelle van Tongerloo ziet bij haar dakloze patiënten geregeld de gevolgen van het buiten slapen in de vrieskou. Gegarandeerde nachtopvang voor iedereen is een must.

YouTube video by BNR Podcasts