ความรู้สึก?
TW ; ความรุนแรง , สีจี๊ดจ๊าด
doc ; shorturl.asia/mR7ZI
(ช่วงนี้เริ่มว่าเลยมาเก็บตกที่ผ่านมาครับ )
ความรู้สึก?
TW ; ความรุนแรง , สีจี๊ดจ๊าด
doc ; shorturl.asia/mR7ZI
(ช่วงนี้เริ่มว่าเลยมาเก็บตกที่ผ่านมาครับ )
TW : สีสันที่อาจแสบตา / หมาป่าคาบจิ้งจอก(?)
__________________
[ ฮิราโนะ ยูกิ | คืนที่ 1 |
เลือก : หลบซ่อนแต่ล้มเหลว ]
•
[ ผลลัพธ์ : เสียชีวิตเพราะหมาป่ากัดตาย ]
TW : สีสันที่อาจแสบตา / หมาป่าคาบจิ้งจอก(?)
__________________
[ ฮิราโนะ ยูกิ | คืนที่ 1 |
เลือก : หลบซ่อนแต่ล้มเหลว ]
•
[ ผลลัพธ์ : เสียชีวิตเพราะหมาป่ากัดตาย ]
ต่อให้สิ่งที่นายทำลงไปมันจะเลวร้ายแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่ได้ดีไปกว่านายเลย
ฉันไม่มีเหตุผลให้ต้องทำร้ายนาย
ไซอนจิ ไดคอน [ไม่ทำอะไร]
ต่อให้สิ่งที่นายทำลงไปมันจะเลวร้ายแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่ได้ดีไปกว่านายเลย
ฉันไม่มีเหตุผลให้ต้องทำร้ายนาย
ไซอนจิ ไดคอน [ไม่ทำอะไร]
#SKZ_HigetsuDay1
ประกาศรายชื่อจับคู่ : docs.google.com/spreadsheets...
ฟอร์มส่ง Action : forms.gle/yiGYbxVsdzS6...
สามารถอ่านรายละเอียด Gameplay เพิ่มเติมได้ในดอคอีเว้นท์
ระยะเวลาในการเล่น 00:01 04/02 - 23:59 06/02
#SKZ_HigetsuDay1
ประกาศรายชื่อจับคู่ : docs.google.com/spreadsheets...
ฟอร์มส่ง Action : forms.gle/yiGYbxVsdzS6...
สามารถอ่านรายละเอียด Gameplay เพิ่มเติมได้ในดอคอีเว้นท์
ระยะเวลาในการเล่น 00:01 04/02 - 23:59 06/02
(ดอคอีเวนท์สตอรี่ของงะเบียวค่ะ
ในดอคมีภาพ tw blood / dead 🙇♀️
docs.google.com/document/d/1... )
(ดอคอีเวนท์สตอรี่ของงะเบียวค่ะ
ในดอคมีภาพ tw blood / dead 🙇♀️
docs.google.com/document/d/1... )
#SKZ_HigetsuDay1
อาวุธในมือคุณ... ได้ทำหน้าที่ของมันอย่างคุ้มค่าแล้วหรือยัง?
คนบาปเหล่านั้น... ได้รับการลงทัณฑ์ตามที่คุณปรารถนาแล้วหรือเปล่า?
คงไม่ได้ลืมไปใช่หรือไม่?
[หน้าที่ของพวกคุณคือชำละล้างสิ่งที่ผิดบาปออกไป]
docs.google.com/document/d/1...
#SKZ_HigetsuDay1
อาวุธในมือคุณ... ได้ทำหน้าที่ของมันอย่างคุ้มค่าแล้วหรือยัง?
คนบาปเหล่านั้น... ได้รับการลงทัณฑ์ตามที่คุณปรารถนาแล้วหรือเปล่า?
คงไม่ได้ลืมไปใช่หรือไม่?
[หน้าที่ของพวกคุณคือชำละล้างสิ่งที่ผิดบาปออกไป]
docs.google.com/document/d/1...
เมื่ออาวุธจากอีกฝ่ายนั้นใกล้เข้ามา
โดยไม่มีทางเลือก
เขาใช้ค้อนที่อยู่ในมืออาวุธนั้นออกไป
โยกตัวหลบได้อย่างวุดวิด
ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ
" โอ๊ะ โอ ! "
[ ป้องกันสำเร็จ ]
+
เมื่ออาวุธจากอีกฝ่ายนั้นใกล้เข้ามา
โดยไม่มีทางเลือก
เขาใช้ค้อนที่อยู่ในมืออาวุธนั้นออกไป
โยกตัวหลบได้อย่างวุดวิด
ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ
" โอ๊ะ โอ ! "
[ ป้องกันสำเร็จ ]
+
ผืนป่า?
ดาบ?
กลิ่นเลือด?
ยังไม่ทันจะได้คิดทบทวนอะไร เสียงกรีดร้องแหลมบาดหูดังแทรกขึ้นมา พลันหัวใจเต้นถี่ระรัวเหมือนกำลังจะทะลุออกมา มือหนาคว้าดาบข้างกายขึ้นมากุมไว้แน่น ราวกับมันคือสิ่งสุดท้ายที่สามารถปกป้องตัวเขาได้
+
ผืนป่า?
ดาบ?
กลิ่นเลือด?
ยังไม่ทันจะได้คิดทบทวนอะไร เสียงกรีดร้องแหลมบาดหูดังแทรกขึ้นมา พลันหัวใจเต้นถี่ระรัวเหมือนกำลังจะทะลุออกมา มือหนาคว้าดาบข้างกายขึ้นมากุมไว้แน่น ราวกับมันคือสิ่งสุดท้ายที่สามารถปกป้องตัวเขาได้
+
ขณะที่กำลังพักผ่อนอยู่ในห้วงนิทรา ครั้นเมื่อลืมตาตื่นขึ้นตนกลับพบว่าร่างกายอยู่ท่ามกลางป่าใหญ่ไปเสียแล้ว
ความฉงนงุนงงฉายชัดบนใบหน้าคม สายตากวาดมองโดยรอบอย่างระแวดระวัง และในเวลาเดียวนั้นเอง ข้างกายกลับปรากฏขวานเล่มหนึ่งถูกวางไว้ใกล้ ๆ
+
ขณะที่กำลังพักผ่อนอยู่ในห้วงนิทรา ครั้นเมื่อลืมตาตื่นขึ้นตนกลับพบว่าร่างกายอยู่ท่ามกลางป่าใหญ่ไปเสียแล้ว
ความฉงนงุนงงฉายชัดบนใบหน้าคม สายตากวาดมองโดยรอบอย่างระแวดระวัง และในเวลาเดียวนั้นเอง ข้างกายกลับปรากฏขวานเล่มหนึ่งถูกวางไว้ใกล้ ๆ
+
#SKZ_HigetsuDay1
หน้าที่ของพวกคุณคือชำละล้างสิ่งที่ผิดบาปออกไป จนกว่าจะได้คำตอบ เก็บเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาว่าพวกคุณได้ทำอะไรลงไปบ้างครั้นเมื่อยังมีชีวิตอยู่
คุณคือคนบาป และทุกคนที่นี่เองก็เป็นคนบาปเช่นเดียวกัน
จงลงโทษพวกเขาเสียสิ ด้วยวิธีอะไรก็ได้ที่คุณอยากจะทำ คุณจะหนีก็ได้ถ้าไม่อยากรับรู้สิ่งใดแล้วเช่นความทรงจำที่หายไป
[1]
#SKZ_HigetsuDay1
หน้าที่ของพวกคุณคือชำละล้างสิ่งที่ผิดบาปออกไป จนกว่าจะได้คำตอบ เก็บเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาว่าพวกคุณได้ทำอะไรลงไปบ้างครั้นเมื่อยังมีชีวิตอยู่
คุณคือคนบาป และทุกคนที่นี่เองก็เป็นคนบาปเช่นเดียวกัน
จงลงโทษพวกเขาเสียสิ ด้วยวิธีอะไรก็ได้ที่คุณอยากจะทำ คุณจะหนีก็ได้ถ้าไม่อยากรับรู้สิ่งใดแล้วเช่นความทรงจำที่หายไป
[1]
ไม่รู้หรอกว่าโผล่มากลางป่าได้ยังไงแต่แบบนี้มันก็....
"กระทะ???"
อากิระได้แต่นั่งเกาหัวสับสนท่ามกลางดงหญ้าพงไพรที่ไม่รู้ว่าทำไมตัวเขาที่ควรจะอยู่ในห้องมาทำอะไรที่นี่
แล้วเราควรทำอะไรต่อ...
หาทางกลับหอเหรอ?
หรือหาไข่มาทอดแทน...
ไม่รู้หรอกว่าโผล่มากลางป่าได้ยังไงแต่แบบนี้มันก็....
"กระทะ???"
อากิระได้แต่นั่งเกาหัวสับสนท่ามกลางดงหญ้าพงไพรที่ไม่รู้ว่าทำไมตัวเขาที่ควรจะอยู่ในห้องมาทำอะไรที่นี่
แล้วเราควรทำอะไรต่อ...
หาทางกลับหอเหรอ?
หรือหาไข่มาทอดแทน...
ดวงตาหนักอึ้งในห้วงนิทราตื่นขึ้นมาในป่าทึบที่รายล้อมด้วยต้นไม้สูงใหญ่ พร้อมค้อนที่วางไว้เคียงข้างกาย
|
|
’ชำระล้างสิ่งผิดบาป‘
นั่นคือคำบอกเล่า
หรือประกาศิตที่มิอาจหลีกเลี่ยง
|
|
“อย่าถือสาเลยนะครับ”
ไม่ว่าจะยังไง—สุดท้ายตัวเขาก็เลือกที่สะดับลมหายใจของเด็กสาวตรงหน้าอยู่ดี
ดวงตาหนักอึ้งในห้วงนิทราตื่นขึ้นมาในป่าทึบที่รายล้อมด้วยต้นไม้สูงใหญ่ พร้อมค้อนที่วางไว้เคียงข้างกาย
|
|
’ชำระล้างสิ่งผิดบาป‘
นั่นคือคำบอกเล่า
หรือประกาศิตที่มิอาจหลีกเลี่ยง
|
|
“อย่าถือสาเลยนะครับ”
ไม่ว่าจะยังไง—สุดท้ายตัวเขาก็เลือกที่สะดับลมหายใจของเด็กสาวตรงหน้าอยู่ดี
สะดุ้งตื่นขึ้นมาเช้าวันพฤหัส ความทรงจำสุดท้ายคือกลิ่นคาวเลือด และความเจ็บปวดที่ฉีกกระชากร่างของตนเอง
ร่างของเธอ แน่นิ่งอยู่บนเตียง ทุกอย่างยังคงชัดเจน
นี่..
เราในวัย 17 ผิดบาปขนาดต้องเจอเรื่องพวกนี้เลยสินะ
เรา..
ผิดบาปอะไรมามากกันนะ..
สะดุ้งตื่นขึ้นมาเช้าวันพฤหัส ความทรงจำสุดท้ายคือกลิ่นคาวเลือด และความเจ็บปวดที่ฉีกกระชากร่างของตนเอง
ร่างของเธอ แน่นิ่งอยู่บนเตียง ทุกอย่างยังคงชัดเจน
นี่..
เราในวัย 17 ผิดบาปขนาดต้องเจอเรื่องพวกนี้เลยสินะ
เรา..
ผิดบาปอะไรมามากกันนะ..
ดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้าที่ปกคลุมไปด้วยรัตติกาลแห่งความมืดมิด...
เสียงลม...
กลิ่นสนิ่ม...
และเสียงของลมหายใจที่ไม่สามารถควบคุมได้
คืนวันพุธที่ทุกสิ่งอย่างได้เริ่มต้นขึ้น...ความปราถนาที่จะได้ครอบครองชีวิต
' อิสระ '
หรือแม้แต่ความทรงจำอันแสนเลือนลาง...
ไม่....
ไม่เอานะ
"ขอโท?̷̡̖̗̣̖̫̝͙͈̳̣͓͖̥̳̭̬̹͚̺̹̻̠̱̯͔̲͍͈͔̞͎̯̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̔͒͗̈́̊̚͜͜?̵͆͋̓̒͒?̵̘̈̓͛̌͋̂̈͗̂̓́̔̐̈́͗͋̉̏̎͛̇̑̎̒̄̆̅͊̆́̕̚͘͝͝ษค่ะขอโทษ?̷̡̖̗̣̖̫̝͙͈̳̣͓͖̥̳̭̬̹͚̺̹̻̠̱̯͔̲͍͈͔̞͎̯̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̔͒͗̈́̊̚͜͜?̵͆͋̓̒͒?̵̈̓͛̌͋̂̈͗̂̓́̔̕̚͝͝นะคะ ขอโทษจริงๆค่ะขอโ?̷̡̖̗̣̖̫̝͙͈̳̣͓͖̥̳̭̬̹͚̺̹̻̠̱̯͔̲͍͈͔̞͎̯̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̔͒͗̈́̊̚͜͜?̵͆͋̓̒͒?̵̢̧̘̞͓̼̭̙̻͎̯͈̼͇͉̼̲͎͍̱̈̓͛̌͋̂̈͗̂̓́̔̐̈́͗͋̉̏̎͛̇̑̎̒̄̆̅͊̆́̕̚͘͜͝͝?̷̡̖̗̣̖̫̝͙͈̳̣͓͖̥̳̭̬̹͚̺̹̻̠̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̔͒͗̈́̊̚͜͜?̵̢̧̘̞͓̼̭̙̻͎̯͈̼͇͉̼̲͎͍̱̈̓͛̌͋̂̈͗̂̓́̔̐̈́͗͋̉̏̎͛̇̑̎̒̄̆̅͊̆́̕̚͘͜͝͝ทษนะค?̷̡̖̗̣̖̫̝͙͈̳̣͓͖̥̳̭̬̹͚̺̹̻̠̱̯͔̲͍͈͔̞͎̯̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̔͒͗̈́̊̚͜͜?̵͆͋̓̒͒?̵̢̘̞͓̼̭̙̻͎̯̈̓͛̌͋̂̈͗̂̓́̔̐̈́͗͋̉̏̎͛̇̑̎̒̄̆̅͊̆́̕̚͘͜͝͝ะ"
ดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้าที่ปกคลุมไปด้วยรัตติกาลแห่งความมืดมิด...
เสียงลม...
กลิ่นสนิ่ม...
และเสียงของลมหายใจที่ไม่สามารถควบคุมได้
คืนวันพุธที่ทุกสิ่งอย่างได้เริ่มต้นขึ้น...ความปราถนาที่จะได้ครอบครองชีวิต
' อิสระ '
หรือแม้แต่ความทรงจำอันแสนเลือนลาง...
ไม่....
ไม่เอานะ
"ขอโท?̷̡̖̗̣̖̫̝͙͈̳̣͓͖̥̳̭̬̹͚̺̹̻̠̱̯͔̲͍͈͔̞͎̯̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̔͒͗̈́̊̚͜͜?̵͆͋̓̒͒?̵̘̈̓͛̌͋̂̈͗̂̓́̔̐̈́͗͋̉̏̎͛̇̑̎̒̄̆̅͊̆́̕̚͘͝͝ษค่ะขอโทษ?̷̡̖̗̣̖̫̝͙͈̳̣͓͖̥̳̭̬̹͚̺̹̻̠̱̯͔̲͍͈͔̞͎̯̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̔͒͗̈́̊̚͜͜?̵͆͋̓̒͒?̵̈̓͛̌͋̂̈͗̂̓́̔̕̚͝͝นะคะ ขอโทษจริงๆค่ะขอโ?̷̡̖̗̣̖̫̝͙͈̳̣͓͖̥̳̭̬̹͚̺̹̻̠̱̯͔̲͍͈͔̞͎̯̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̔͒͗̈́̊̚͜͜?̵͆͋̓̒͒?̵̢̧̘̞͓̼̭̙̻͎̯͈̼͇͉̼̲͎͍̱̈̓͛̌͋̂̈͗̂̓́̔̐̈́͗͋̉̏̎͛̇̑̎̒̄̆̅͊̆́̕̚͘͜͝͝?̷̡̖̗̣̖̫̝͙͈̳̣͓͖̥̳̭̬̹͚̺̹̻̠̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̔͒͗̈́̊̚͜͜?̵̢̧̘̞͓̼̭̙̻͎̯͈̼͇͉̼̲͎͍̱̈̓͛̌͋̂̈͗̂̓́̔̐̈́͗͋̉̏̎͛̇̑̎̒̄̆̅͊̆́̕̚͘͜͝͝ทษนะค?̷̡̖̗̣̖̫̝͙͈̳̣͓͖̥̳̭̬̹͚̺̹̻̠̱̯͔̲͍͈͔̞͎̯̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̔͒͗̈́̊̚͜͜?̵͆͋̓̒͒?̵̢̘̞͓̼̭̙̻͎̯̈̓͛̌͋̂̈͗̂̓́̔̐̈́͗͋̉̏̎͛̇̑̎̒̄̆̅͊̆́̕̚͘͜͝͝ะ"
เจ็บจัง ปั่นป่วน สับสน ไม่รู้เลย ไม่เข้าใจอะไรเลย
ทำไมล่ะ ทำไมถึงเป็นแบบนี้กันนะ ทั้งๆที่ถูกฆ่าแล้วแท้ๆ ผมกำลังจะตาย ผมกลัว ทรมาน
แต่ว่า
-ในหน้าของผมมันทำได้แค่ยิ้ม-
ผมควรแสดงสีหน้าแบบไหนดีล่ะ ไม่รู้เลย ขอโทษครับ ผมไม่รู้ว่าควรทำยังไงดี
ใครก็ได้ ช่วยบอกผมที
[ เคียวโคมุ อาริซุ / เสียชีวิต ]
เจ็บจัง ปั่นป่วน สับสน ไม่รู้เลย ไม่เข้าใจอะไรเลย
ทำไมล่ะ ทำไมถึงเป็นแบบนี้กันนะ ทั้งๆที่ถูกฆ่าแล้วแท้ๆ ผมกำลังจะตาย ผมกลัว ทรมาน
แต่ว่า
-ในหน้าของผมมันทำได้แค่ยิ้ม-
ผมควรแสดงสีหน้าแบบไหนดีล่ะ ไม่รู้เลย ขอโทษครับ ผมไม่รู้ว่าควรทำยังไงดี
ใครก็ได้ ช่วยบอกผมที
[ เคียวโคมุ อาริซุ / เสียชีวิต ]
[Story 01.2 | คืนพิพากษาโลหิต คืนที่ 1]
(โรลปิด | @haruki-skz.bsky.social)
เซนจิลืมตาตื่นด้วยความหนาวเหน็บจนทนนอนไม่ไหว
ภาพตรงหน้าที่ควรจะเป็นผนังสีขาวจากความทรงจำล่าสุด กลับกลายเป็นท้องฟ้ายามราตรี แสงจันทราสีขาวนวลสาดลงมากระทบพื้นหิมะและต้นไม้ใหญ่รอบกายทั่วบริเวณ
(1/6)
[Story 01.2 | คืนพิพากษาโลหิต คืนที่ 1]
(โรลปิด | @haruki-skz.bsky.social)
เซนจิลืมตาตื่นด้วยความหนาวเหน็บจนทนนอนไม่ไหว
ภาพตรงหน้าที่ควรจะเป็นผนังสีขาวจากความทรงจำล่าสุด กลับกลายเป็นท้องฟ้ายามราตรี แสงจันทราสีขาวนวลสาดลงมากระทบพื้นหิมะและต้นไม้ใหญ่รอบกายทั่วบริเวณ
(1/6)
ค่ำคืนนั้นช่างยาวนาน การเอาชีวิตรอดดำเนินมาจวบจนใกล้ถึงจุดจบ
คิซึรุยอมแพ้ ไม่ว่าจะยิงเท่าไหร่ก็ไม่โดนเสียที นั่นบ่งบอกชัดเจนว่าเขากับคันธนูคิวโดนั้นไม่ใช่ของคู่กันสักเท่าไหร่
" ... "
" ยังรอดอยู่สินะครับ "
ปากเอ่ยพึมพัมออกมาแผ่วเบา และนั่นคงเป็นประโยคสุดท้ายก่อนที่ไม่นานทุกสิ่งจะหายไป
ค่ำคืนนั้นช่างยาวนาน การเอาชีวิตรอดดำเนินมาจวบจนใกล้ถึงจุดจบ
คิซึรุยอมแพ้ ไม่ว่าจะยิงเท่าไหร่ก็ไม่โดนเสียที นั่นบ่งบอกชัดเจนว่าเขากับคันธนูคิวโดนั้นไม่ใช่ของคู่กันสักเท่าไหร่
" ... "
" ยังรอดอยู่สินะครับ "
ปากเอ่ยพึมพัมออกมาแผ่วเบา และนั่นคงเป็นประโยคสุดท้ายก่อนที่ไม่นานทุกสิ่งจะหายไป
[Story]
ตามคำปราถนา ภาพความทรงจำเกี่ยวกับใครบางคนได้ไหลผ่านความคิด ใบหน้าของเขาพร่าเลือนและความทรงจำก็ไม่ได้ปะติดปะต่อกันนัก
แต่มีความทรงจำหนึ่งที่ดูโดดเด่น
“ไค~~!”
“นี่ๆ หลังเลิกเรียนแล้วไปขี่รถเล่นกัน!“
”อะไรเนี่ย xxซังปฏิเสธมารึไง“
”แง อย่าตอกย้ำดิ”
“เห้อ ครับๆ”
“เย้ รักไคที่สุดเล้ย”
[Story]
ตามคำปราถนา ภาพความทรงจำเกี่ยวกับใครบางคนได้ไหลผ่านความคิด ใบหน้าของเขาพร่าเลือนและความทรงจำก็ไม่ได้ปะติดปะต่อกันนัก
แต่มีความทรงจำหนึ่งที่ดูโดดเด่น
“ไค~~!”
“นี่ๆ หลังเลิกเรียนแล้วไปขี่รถเล่นกัน!“
”อะไรเนี่ย xxซังปฏิเสธมารึไง“
”แง อย่าตอกย้ำดิ”
“เห้อ ครับๆ”
“เย้ รักไคที่สุดเล้ย”
ในขณะที่กำลังหลับอยู่ในห้องของตนก็สะดุ้งตื่นเพราะลักษณะที่นอนแปลกไป บรรยากาศที่มืดมีเพียงแสงจากพระจันทร์และท้องฟ้าสีแดงชาด
หันมองไปรอบๆก็พบเพียงค้อนจึงเหยียบขึ้นมาด้วยความสงสัย
ทว่ากลับได้ยินเสียงแปลกๆจากที่ไกลๆความหวาดกลัวเริ่มเพิ่มขึ้นจนต้องรีบซ่อนตัวจากบางสิ่ง..
ในขณะที่กำลังหลับอยู่ในห้องของตนก็สะดุ้งตื่นเพราะลักษณะที่นอนแปลกไป บรรยากาศที่มืดมีเพียงแสงจากพระจันทร์และท้องฟ้าสีแดงชาด
หันมองไปรอบๆก็พบเพียงค้อนจึงเหยียบขึ้นมาด้วยความสงสัย
ทว่ากลับได้ยินเสียงแปลกๆจากที่ไกลๆความหวาดกลัวเริ่มเพิ่มขึ้นจนต้องรีบซ่อนตัวจากบางสิ่ง..
[ Story ] | คืนพิพากษาโลหิต คืนที่ 1
[ดาบ]
หยิ่งผยองและจองหอง
นั้นคือคำนิยามของตัวเขา
ในตอนนี้
แม้นี้จะเป็นครั้งแรกที่เขาได้จับดาบ
.
.
ไม่สิ
เขาคิดว่า เขาเคยใช้มันมาก่อน
เพราะงั้นถึงได้มั่นใจนักหนา
[จนใช้มันด้วยมือข้างเดียว]
.
.
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
“คุณช้ากว่าผมเยอะเลยนะครับ”
“แต่สำคัญอะไร”
“ไว้ตื่นแล้วค่อยมาทำความรู้จักกันอีกครั้งนะครับ”
[ Story ] | คืนพิพากษาโลหิต คืนที่ 1
[ดาบ]
หยิ่งผยองและจองหอง
นั้นคือคำนิยามของตัวเขา
ในตอนนี้
แม้นี้จะเป็นครั้งแรกที่เขาได้จับดาบ
.
.
ไม่สิ
เขาคิดว่า เขาเคยใช้มันมาก่อน
เพราะงั้นถึงได้มั่นใจนักหนา
[จนใช้มันด้วยมือข้างเดียว]
.
.
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
“คุณช้ากว่าผมเยอะเลยนะครับ”
“แต่สำคัญอะไร”
“ไว้ตื่นแล้วค่อยมาทำความรู้จักกันอีกครั้งนะครับ”
แม้มือจะกำขวานแน่น แต่แขนกลับไม่ยอมขยับตามใจคิด ไม่ใช่เพราะความโกรธหรือความกลัว แต่เป็นความลังเล
เขารู้ว่าคืนนี้ต้องมีคนลงมือ เขาไม่กล้าจะที่จะสังหารใคร
เมื่อสถานการณ์บีบคั้นเข้ามา ร่างกายขยับไปตามสัญชาตญาณ ขวานถูกยกขึ้นเพียงเพื่อป้องกันตัว ไม่อาจพรากชีวิตใครลงได้
และเมื่อเขาพยายามจะป้องกันตัว มันก็สายเกินไปเสียแล้ว
[ ป้องกันล้มเหลว ]
แม้มือจะกำขวานแน่น แต่แขนกลับไม่ยอมขยับตามใจคิด ไม่ใช่เพราะความโกรธหรือความกลัว แต่เป็นความลังเล
เขารู้ว่าคืนนี้ต้องมีคนลงมือ เขาไม่กล้าจะที่จะสังหารใคร
เมื่อสถานการณ์บีบคั้นเข้ามา ร่างกายขยับไปตามสัญชาตญาณ ขวานถูกยกขึ้นเพียงเพื่อป้องกันตัว ไม่อาจพรากชีวิตใครลงได้
และเมื่อเขาพยายามจะป้องกันตัว มันก็สายเกินไปเสียแล้ว
[ ป้องกันล้มเหลว ]