.
.
อยากออกไปเดินรับลมจังเลยนะ..
一 Main story
× docs.google.com/document/d/1...
.
.
อยากออกไปเดินรับลมจังเลยนะ..
一 Main story
× docs.google.com/document/d/1...
#SKZ_Shokuharai
ในยามที่ร่างกายดิ่งจมลงสู่ห้วงทะเลลึกอันมืดมิด จนดูเหมือนว่าคุณจะยอมแพ้ให้แก่ทุกสิ่ง
จงตะเกียกตะกายและดิ้นรนต่อชะตาชีวิตที่เหลืออยู่ของพวกเธอต่อจากนี้ซะ
ระยะเวลาเล่น: 1 กุมภาพันธ์ - 7 กุมภาพันธ์
docs.google.com/document/d/1...
#SKZ_Shokuharai
ในยามที่ร่างกายดิ่งจมลงสู่ห้วงทะเลลึกอันมืดมิด จนดูเหมือนว่าคุณจะยอมแพ้ให้แก่ทุกสิ่ง
จงตะเกียกตะกายและดิ้นรนต่อชะตาชีวิตที่เหลืออยู่ของพวกเธอต่อจากนี้ซะ
ระยะเวลาเล่น: 1 กุมภาพันธ์ - 7 กุมภาพันธ์
docs.google.com/document/d/1...
เสียง
มากมายเกินไป
เสียงฝีเท้า เสียงหายใจ คำกระซิบที่ไม่ตั้งใจให้ได้ยิน
ทุกเสียงซ้อนทับกันจนแยกไม่ออกว่าสิ่งใดที่สำคัญ
แต่สิ่งหนึ่งที่ตระหนักได้ คือการ'ทำตามที่พวกเขาบอก'
(1/7)
เสียง
มากมายเกินไป
เสียงฝีเท้า เสียงหายใจ คำกระซิบที่ไม่ตั้งใจให้ได้ยิน
ทุกเสียงซ้อนทับกันจนแยกไม่ออกว่าสิ่งใดที่สำคัญ
แต่สิ่งหนึ่งที่ตระหนักได้ คือการ'ทำตามที่พวกเขาบอก'
(1/7)
[ โรลเปิด ] [ แยกรูท ]
[ 常世 ] .. คุณเคยได้ยินเกี่ยวกับมันไหม ?
คนโบราณเชื่อว่าความตายไม่ได้อยู่ใต้ดิน แต่อยู่สุดขอบฟ้าโพ้นทะเล และ
พวกเขาเรียกวิญญาณที่หวนคืนมาว่า [稀人] หรือแขกผู้มาเยือน...
เหมือนกับพวกเรา ?
[ โรลเปิด ] [ แยกรูท ]
[ 常世 ] .. คุณเคยได้ยินเกี่ยวกับมันไหม ?
คนโบราณเชื่อว่าความตายไม่ได้อยู่ใต้ดิน แต่อยู่สุดขอบฟ้าโพ้นทะเล และ
พวกเขาเรียกวิญญาณที่หวนคืนมาว่า [稀人] หรือแขกผู้มาเยือน...
เหมือนกับพวกเรา ?
ท่ามกลางเสียงกระซิบมากมาย
โทวยะ กลับรู้สึกได้ถึงแรงดึงที่ชายเสื้อ
เขาหันไปมองข้างหลัง
ตามสัญชาตญาณที่ถูกปลูกฝั่งมาโดยธรรมชาติ
นั้นทำให้เขาได้พบเข้ากับ ' เด็กผู้หญิง ? '
( + )
ท่ามกลางเสียงกระซิบมากมาย
โทวยะ กลับรู้สึกได้ถึงแรงดึงที่ชายเสื้อ
เขาหันไปมองข้างหลัง
ตามสัญชาตญาณที่ถูกปลูกฝั่งมาโดยธรรมชาติ
นั้นทำให้เขาได้พบเข้ากับ ' เด็กผู้หญิง ? '
( + )
มันเป็นความย้อนแย้งที่น่าฉงน เมื่อสมองขาวโพลน ทว่าความรู้สึกกลับร่ำร้องจะจดจำ
“ทำไมล่ะ?”
“...”
“ทำไมล่ะ?”
น้ำเสียงที่คิดว่าคุ้นเคยนี่...มันวนเวียนกระซิบข้างหูเขาสักพักแล้ว
ใครกัน? ทำไม? หมายถึงอะไร?
+
มันเป็นความย้อนแย้งที่น่าฉงน เมื่อสมองขาวโพลน ทว่าความรู้สึกกลับร่ำร้องจะจดจำ
“ทำไมล่ะ?”
“...”
“ทำไมล่ะ?”
น้ำเสียงที่คิดว่าคุ้นเคยนี่...มันวนเวียนกระซิบข้างหูเขาสักพักแล้ว
ใครกัน? ทำไม? หมายถึงอะไร?
+
วันแห่งการเริ่มต้นสิ้นสุดไปแล้ว
เหลือเพียงเศษซากของสิ่งที่ผ่านมาเฉกเช่นทุกครั้ง
เสียงเอี๊ยดอ๊าดของเก้าอี้ค่อยๆถูกลากมาเก็บไว้
"....ดูมีเรื่องในหัวเยอะนะ"
"ยืนอยู่ทำไมล่ะ มาช่วยฉันเก็บก่อนสิ"
วันแห่งการเริ่มต้นสิ้นสุดไปแล้ว
เหลือเพียงเศษซากของสิ่งที่ผ่านมาเฉกเช่นทุกครั้ง
เสียงเอี๊ยดอ๊าดของเก้าอี้ค่อยๆถูกลากมาเก็บไว้
"....ดูมีเรื่องในหัวเยอะนะ"
"ยืนอยู่ทำไมล่ะ มาช่วยฉันเก็บก่อนสิ"
ขยับมือจับหน้ากากจิ้งจอกถูกหยิบยกขึ้นมาสวมตามคำสั่ง หลับตาลงช้าๆ..
จนลวดลายปรากฏขึ้นแต่งแต้มหน้ากากราวกับสะเก็ดดอกไม้ไฟที่ค่อยๆ เผาไหม้.. ยกมือประกบพนมมือเอาไว้เสียงกระซิบดังก้องไปทั่ว
จนกระทั่ง—..
ขยับมือจับหน้ากากจิ้งจอกถูกหยิบยกขึ้นมาสวมตามคำสั่ง หลับตาลงช้าๆ..
จนลวดลายปรากฏขึ้นแต่งแต้มหน้ากากราวกับสะเก็ดดอกไม้ไฟที่ค่อยๆ เผาไหม้.. ยกมือประกบพนมมือเอาไว้เสียงกระซิบดังก้องไปทั่ว
จนกระทั่ง—..
[ Story 01 ]
หน้ากากจิ้งจอกถูกหยิบขึ้นมาสวมใส่ตามคำสั่ง รอบกายช่างสงบราวกับถูกตัดขาดจากทุกสิ่ง
ทั้งมืด...และเงียบ... ราวกับว่าสถานที่นี้มีเพียงตัวเขาผู้เดียว
ทว่าในความเงียบนั้นเอง...
' คิซึรุคุง '
+
[ Story 01 ]
หน้ากากจิ้งจอกถูกหยิบขึ้นมาสวมใส่ตามคำสั่ง รอบกายช่างสงบราวกับถูกตัดขาดจากทุกสิ่ง
ทั้งมืด...และเงียบ... ราวกับว่าสถานที่นี้มีเพียงตัวเขาผู้เดียว
ทว่าในความเงียบนั้นเอง...
' คิซึรุคุง '
+
[ เปิดโรล |แยกรูท | หลังจบปฐมนิเทศ ]
รอบข้างเริ่มเงียบลง นักเรียนส่วนใหญ่กระจายตัวออกไปแล้ว เหลือเพียงเสียงฝีเท้าประปรายกับลมที่พัดผ่านช่องทางเดินยาว
เมย์พิงกำแพงอยู่ตรงนั้น หน้ากากจิ้งจอกดำยังบดบังสีหน้าเขาไว้ทั้งหมด ราวกับเจ้าตัวไม่รีบร้อนจะถอดมันออก
+
[ เปิดโรล |แยกรูท | หลังจบปฐมนิเทศ ]
รอบข้างเริ่มเงียบลง นักเรียนส่วนใหญ่กระจายตัวออกไปแล้ว เหลือเพียงเสียงฝีเท้าประปรายกับลมที่พัดผ่านช่องทางเดินยาว
เมย์พิงกำแพงอยู่ตรงนั้น หน้ากากจิ้งจอกดำยังบดบังสีหน้าเขาไว้ทั้งหมด ราวกับเจ้าตัวไม่รีบร้อนจะถอดมันออก
+
ความมืด ตามด้วยความว่างเปล่า และผู้คน
เสียงฝีเท้าเคลื่อนไหว สับสน และหยุดนิ่ง
ใครกันจะให้คำตอบได้ ไม่ใช่คนข้างๆ ไม่ใช่แม้แต่ตัวเอง หรือจะเป็นหน้ากากจิ้งจอก หยิบมันขึ้นมา และสวมไว้บนหน้า
และแล้ว ความมืดอีกครั้ง
(๑/๕)
ความมืด ตามด้วยความว่างเปล่า และผู้คน
เสียงฝีเท้าเคลื่อนไหว สับสน และหยุดนิ่ง
ใครกันจะให้คำตอบได้ ไม่ใช่คนข้างๆ ไม่ใช่แม้แต่ตัวเอง หรือจะเป็นหน้ากากจิ้งจอก หยิบมันขึ้นมา และสวมไว้บนหน้า
และแล้ว ความมืดอีกครั้ง
(๑/๕)
พิธีปฐมนิเทศจบลง เธอเดินออกมา เสียงกระซิบกระซากชวนอึดอัดใจยังคงดังก้อง ภาพฉากสุดท้าย สายตาที่เฝ้ามองดอกไม้ที่กำลังเฉาลง บนเตียงแคบภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ว่างเปล่า กลิ่นของโรงพยาบาลคละคลุ้งขึ้น ช่างกระอักกระอวน
แต่แล้วความรู้สึกทั้งหมดไม่ได้ถูกแสดงออกมาผ่านสีหน้า มันมีเพียงรอยยิ้มจาง ๆ ของเธอหลังจากถอดหน้ากากออกน่ะสิ
( 1/? )
พิธีปฐมนิเทศจบลง เธอเดินออกมา เสียงกระซิบกระซากชวนอึดอัดใจยังคงดังก้อง ภาพฉากสุดท้าย สายตาที่เฝ้ามองดอกไม้ที่กำลังเฉาลง บนเตียงแคบภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ว่างเปล่า กลิ่นของโรงพยาบาลคละคลุ้งขึ้น ช่างกระอักกระอวน
แต่แล้วความรู้สึกทั้งหมดไม่ได้ถูกแสดงออกมาผ่านสีหน้า มันมีเพียงรอยยิ้มจาง ๆ ของเธอหลังจากถอดหน้ากากออกน่ะสิ
( 1/? )
หน้ากากจิ้งจอกสีขาวถูกสวม สีของบาปเริ่มกระจายตัวแม้มองไม่เห็น
อนาคต
อนาคต
เด่นชัดขึ้นมา
|
มือพนมประกบ หลับตานิ่งสงบคล้ายยามสวดภาวนา
อากาศหนาวบาดกายทว่าไม่ได้สร้างความทุกข์ใดนัก
เก็นไซนั่งอยู่นิ่งปล่อยให้ตนถูกฉกฉวยอากาศทีละนิด
หน้ากากจิ้งจอกสีขาวถูกสวม สีของบาปเริ่มกระจายตัวแม้มองไม่เห็น
อนาคต
อนาคต
เด่นชัดขึ้นมา
|
มือพนมประกบ หลับตานิ่งสงบคล้ายยามสวดภาวนา
อากาศหนาวบาดกายทว่าไม่ได้สร้างความทุกข์ใดนัก
เก็นไซนั่งอยู่นิ่งปล่อยให้ตนถูกฉกฉวยอากาศทีละนิด
เวลาช่วงเย็นหลังเลิกเรียน | แถว ๆ ป่าใหญ่ไม่ลึกมาก
" เน่ㅡ เธอคนนั้นหน่ะ "
ถึงสถานการณ์จะดูหน้าอาย แต่ถ้าลำบากก็ต้องขอความช่วยเหลือสินะ !
" ช่วยทำอะไรสักอย่างหน่อยสิ "
( ผปค.อยากเทสคาร์ค่ะ ฟื้ดๆ แวะมาแจมได้นะง้าบ <3 )
เวลาช่วงเย็นหลังเลิกเรียน | แถว ๆ ป่าใหญ่ไม่ลึกมาก
" เน่ㅡ เธอคนนั้นหน่ะ "
ถึงสถานการณ์จะดูหน้าอาย แต่ถ้าลำบากก็ต้องขอความช่วยเหลือสินะ !
" ช่วยทำอะไรสักอย่างหน่อยสิ "
( ผปค.อยากเทสคาร์ค่ะ ฟื้ดๆ แวะมาแจมได้นะง้าบ <3 )
[Story 01 : New ɘmoH]
' วิญญาณเมื่อดับสูญไปแล้วจะไปไหน ? '
เด็กสาวตัวน้อยได้ลืมตาตื่นขึ้นในห้องแสนว่างเปล่า(?)
ที่นี่คือที่ไหนกัน
จะออกไป หรือ ตาย นั้นคืออะไร
สองเท้าค่อยย่ำก้าวน้อยออกไป
.
.
.
[Story 01 : New ɘmoH]
' วิญญาณเมื่อดับสูญไปแล้วจะไปไหน ? '
เด็กสาวตัวน้อยได้ลืมตาตื่นขึ้นในห้องแสนว่างเปล่า(?)
ที่นี่คือที่ไหนกัน
จะออกไป หรือ ตาย นั้นคืออะไร
สองเท้าค่อยย่ำก้าวน้อยออกไป
.
.
.
เมื่อยามเด็กนักเรียนนับร้อยเดินออกจากอาคารอเนกประสงค์ ในตอนที่คุณกำลังยืนไม่เข้าใจอะไรหลาย ๆ อย่างที่เกิดขึ้นอยู๋
เสียงปริศนาจึงดังขึ้นด้านหลัง
เสื้อคลุมพิธีการที่พริ้วไหวเล็กน้อยตามแรงลม
เธอเป็นหญิงสาวที่คุณได้พบว่ายืนอยู่กับสภานักเรียนเมื่อครู่นี้
[ กรรมการฝ่ายวินัย เทนเซย์ ]
"เธอดูมีคำถามนะ อยากถามอะไรหรือเปล่า?"
เมื่อยามเด็กนักเรียนนับร้อยเดินออกจากอาคารอเนกประสงค์ ในตอนที่คุณกำลังยืนไม่เข้าใจอะไรหลาย ๆ อย่างที่เกิดขึ้นอยู๋
เสียงปริศนาจึงดังขึ้นด้านหลัง
เสื้อคลุมพิธีการที่พริ้วไหวเล็กน้อยตามแรงลม
เธอเป็นหญิงสาวที่คุณได้พบว่ายืนอยู่กับสภานักเรียนเมื่อครู่นี้
[ กรรมการฝ่ายวินัย เทนเซย์ ]
"เธอดูมีคำถามนะ อยากถามอะไรหรือเปล่า?"
โรลเปิด , หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
ท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่และภาพความโกลาหลของเหล่าผู้คนที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์ที่ยากจะเข้าใจมา
[ อิโอริ ] ยังคงยืนอยู่จุดเดิม สายตาปรายมองนาฏกรรมแห่งความโกลาหลเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกว่างเปล่า
“ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ฤดูกาล , ก็มีแต่พวกปวกเปียกเช่นเคย ”
( 1/2 )
โรลเปิด , หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
ท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่และภาพความโกลาหลของเหล่าผู้คนที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์ที่ยากจะเข้าใจมา
[ อิโอริ ] ยังคงยืนอยู่จุดเดิม สายตาปรายมองนาฏกรรมแห่งความโกลาหลเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกว่างเปล่า
“ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ฤดูกาล , ก็มีแต่พวกปวกเปียกเช่นเคย ”
( 1/2 )
ยามลืมตาขึ้น ความไม่คุ้นเคยถาโถมเข้ามาพร้อมกับความเย็นเฉียบ ทำให้ร่างกายมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนทุกอย่างจะค่อย ๆ สงบลง
เมื่อขยับตัวได้ เขาพยายามลุกขึ้นทันที ทว่าไม่ทันได้ก้าวไปไหน ขาทั้งสองกลับอ่อนแรง ทรุดล้มลงกระแทกพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ความเจ็บแล่นวาบผ่านร่างกายราวสายฟ้า
+
ยามลืมตาขึ้น ความไม่คุ้นเคยถาโถมเข้ามาพร้อมกับความเย็นเฉียบ ทำให้ร่างกายมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนทุกอย่างจะค่อย ๆ สงบลง
เมื่อขยับตัวได้ เขาพยายามลุกขึ้นทันที ทว่าไม่ทันได้ก้าวไปไหน ขาทั้งสองกลับอ่อนแรง ทรุดล้มลงกระแทกพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ความเจ็บแล่นวาบผ่านร่างกายราวสายฟ้า
+
I
เจ็บ
นั่นคือความรู้สึกแรกที่พุ่งเข้ามาในห้วงสำนึกของเขา หลังจากที่สะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
มือเรียวยกขึ้นแตะลำคอของตนเองอย่างระมัดระวัง ถึงแม้ว่าจะไม่พบร่องรอยใดๆหลงเหลืออยู่เลย แต่ความรู้สึกเจ็บนั้นกลับสมจริงเกินกว่าที่เขาจะหลอกตัวเองได้
และนั่นก็เป็นเหตุผลที่มากพอ ที่ทำให้เขาเลือกทำตามสิ่งที่สถานที่แห่งนี้ต้องการ
อย่างน้อยก็ในตอนนี้
I
เจ็บ
นั่นคือความรู้สึกแรกที่พุ่งเข้ามาในห้วงสำนึกของเขา หลังจากที่สะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
มือเรียวยกขึ้นแตะลำคอของตนเองอย่างระมัดระวัง ถึงแม้ว่าจะไม่พบร่องรอยใดๆหลงเหลืออยู่เลย แต่ความรู้สึกเจ็บนั้นกลับสมจริงเกินกว่าที่เขาจะหลอกตัวเองได้
และนั่นก็เป็นเหตุผลที่มากพอ ที่ทำให้เขาเลือกทำตามสิ่งที่สถานที่แห่งนี้ต้องการ
อย่างน้อยก็ในตอนนี้
มิซึกิ—ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่หายใจได้ไม่ทั่วท้อง เขาลุกขึ้นมาสวมชุดที่แขวนอยู่ในห้อง หยิบบัตรนักเรียนและเดินตามคนอื่นๆไปจนถึงจุดหมาย
เขาสวม..หน้ากากจิ้งจอก? เสียงเด็กชายที่กระซิบที่ข้างหู?...หัวใจเขารู้สึกหนึกอึ้ง เศษเสี้ยวความทรงจำก็ปรากฏเข้ามาในหัว—
สถานที่ที่มืดสนิทแต่กลับมีแสงจันทร์นวลที่ยังคงส่องมาถึง
" ผมคง...ตายไปแล้วจริงๆสินะ "
มิซึกิ—ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่หายใจได้ไม่ทั่วท้อง เขาลุกขึ้นมาสวมชุดที่แขวนอยู่ในห้อง หยิบบัตรนักเรียนและเดินตามคนอื่นๆไปจนถึงจุดหมาย
เขาสวม..หน้ากากจิ้งจอก? เสียงเด็กชายที่กระซิบที่ข้างหู?...หัวใจเขารู้สึกหนึกอึ้ง เศษเสี้ยวความทรงจำก็ปรากฏเข้ามาในหัว—
สถานที่ที่มืดสนิทแต่กลับมีแสงจันทร์นวลที่ยังคงส่องมาถึง
" ผมคง...ตายไปแล้วจริงๆสินะ "
โฮรุไม่ได้เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นแม้แต่น้อย、หัวสมองว่างเปล่า ไร้ความแตกตื่น หวาดกลัว หรือสับสน
เขาเพียงแค่ออกจากห้อง เดินไปตามคนหมู่มากกระทั่งมาอยู่ในพิธีปฐมนิเทศ
หน้ากากจิ้งจอกถูกสวมทับลงบนใบหน้า เสียงกระซิบดังระงมข้างหู
จนกระทั่งตอนนี้ชายหนุ่มก็ยังไม่ได้มีทางท่าสะทกสะท้าน เขาเพียงแค่หลับตาลงพนมมือไว้
โฮรุไม่ได้เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นแม้แต่น้อย、หัวสมองว่างเปล่า ไร้ความแตกตื่น หวาดกลัว หรือสับสน
เขาเพียงแค่ออกจากห้อง เดินไปตามคนหมู่มากกระทั่งมาอยู่ในพิธีปฐมนิเทศ
หน้ากากจิ้งจอกถูกสวมทับลงบนใบหน้า เสียงกระซิบดังระงมข้างหู
จนกระทั่งตอนนี้ชายหนุ่มก็ยังไม่ได้มีทางท่าสะทกสะท้าน เขาเพียงแค่หลับตาลงพนมมือไว้
-พิธีปฐมนิเทศ- | Story 01
เสียงบางอย่างดังขึ้นโดยไม่มีที่มา แหลม บาด และสั่นสะเทือนลึกเข้าไปถึงกะโหลก
ราวกับกระดูกกำลังถูกบิดอยู่ข้างหู
ซาคุสะสะดุ้งเฮือก ร่างทั้งร่างเกร็งแข็งในเสี้ยววิ ก่อนจะเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ลมหายใจขาดเป็นห้วง ๆ เหมือนกำลังถูกบีบ
เสียงที่ได้ยิน.. มันคุ้นเคยจนหัวใจหล่นวูบ
+
-พิธีปฐมนิเทศ- | Story 01
เสียงบางอย่างดังขึ้นโดยไม่มีที่มา แหลม บาด และสั่นสะเทือนลึกเข้าไปถึงกะโหลก
ราวกับกระดูกกำลังถูกบิดอยู่ข้างหู
ซาคุสะสะดุ้งเฮือก ร่างทั้งร่างเกร็งแข็งในเสี้ยววิ ก่อนจะเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ลมหายใจขาดเป็นห้วง ๆ เหมือนกำลังถูกบีบ
เสียงที่ได้ยิน.. มันคุ้นเคยจนหัวใจหล่นวูบ
+