Eksponat z muzeum armii w Paryżu

W świecie, w którym smartfony stały się bardziej komputerami niż telefonami, Nokia 1100 pozostaje jednym z najbardziej paradoksalnych urządzeń w historii technologii. Minęło ponad dwadzieścia lat od jej premiery, a ona nadal żyje – nie jako ciekawostka, nie jako eksponat muzealny, ale jako realny, funkcjonujący telefon, który w 2026 roku wciąż ma swoich użytkowników. I […]

Two Point Studios выпустила обновление 10.0 для Two Point Museum, которое добавило в игру кроссовер с игрой Dave the Diver. Обновление уже доступно на всех платформах и открывает новый рифт...

--- Eksponat z muzeum, dawny magnetofon szpulowy. Nagrywało się na taśmę. Żyjemy w epoce, w której wiedza przestała być skarbem ukrytym w bibliotekach, a stała się strumieniem nieustannie płynącym, dostępnym na wyciągnięcie ręki, gotowym do użycia w każdej chwili. To zmiana rewolucyjna, dokonywała się w czasie ostatnich kilku dziesięcioleci. Wystarczy telefon, szybkie zapytanie, a teraz także narzędzia sztucznej inteligencji, które nie tylko podpowiadają odpowiedzi, lecz także syntetyzują, porządkują i interpretują. W takim świecie nawet moje własne poszukiwania i narzędzia dydaktyczne musiały ulec przemianie. Dawne pytanie „Co wiesz?” straciło sens, bo **wiedza przestała być czymś, co się posiada. Stała się czymś, czym się zarządza**. Ta diametralna zmiana jest dla mnie o tyle trudna, że wyrastałem jeszcze w kulturze opowiadania, a przede wszystkim pisma. Zapamiętywanie oraz gromadzenie książek, jako podręcznej, przenośnej biblioteczki zewnętrznego mózgu było celem rozwojowym i wieloletnią inwestycją. W późnej mojej dorosłości ten świat odchodzi. Trudno to zaakceptować, trudno się do tego przyzwyczaić. Ale jednak próbuję! Dlatego dziś pytam studenta inaczej: „ _**Jak potrafisz zarządzać wiedzą, którą masz pod ręką?**_ ”. To pytanie jest znacznie bardziej wymagające, bo dotyczy nie pamięci, lecz umiejętności. Nie prostej reprodukcji, lecz sprawczości. I to sprawczości kreatywnej. Nie tego, co ktoś zdołał zapamiętać, lecz tego, jak potrafi poruszać się w gęstej i przepełnionej sieci informacji, jak potrafi je łączyć, filtrować, przetwarzać i nadawać im sens. To właśnie **konektywizm** - przekonanie, że wiedza nie jest już zamknięta w głowie jednostki, lecz rozproszona w sieciach, relacjach, narzędziach i interakcjach. Umiejętność dotarcia do wiedzy staje się równie ważna jak jej interpretacja, a może nawet ważniejsza. Konektywna wiedza była od samego początku. Tylko skala była inna i można było ten aspekt pomijać. Sztuczna inteligencja tylko przyspieszyła tę zmianę. Sprawiła, że **tradycyjne formy sprawdzania wiedzy, takie jak prezentacje, eseje, testy, kolokwia, odpytywanie** , zaczęły przypominać rytuały z innej epoki. W świecie, w którym algorytm potrafi w kilka sekund wygenerować poprawną odpowiedź, pytanie o fakty przestaje być miarą kompetencji. Zamiast tego pojawia się **pytanie o użycie wiedzy: co potrafisz z nią zrobić? Jaką formę jej nadasz? Jaką opowieść zbudujesz? Jaką wartość dodasz do tego, co już istnieje?** Wiem, że to trudne. Wymaga budowania dydaktyki od nowa. A w zasadzie wzmacniania niektórych elementów, które zawsze w dydaktyce i edukacji były. Ale były w tle, mniej dostrzegane, mniej cenione. Teraz stają sie kluczowe i trudno będzie je pomijać. Dlatego coraz częściej proszę studentów nie o eseje w klasycznym sensie (napisany w domu, samodzielnie), lecz o projekty, narracje, eksperymenty komunikacyjne. O formy postpiśmienne: nagrania, opowieści mówione, hybrydy tekstu i obrazu, materiały, które nie mieszczą się w tradycyjnych kategoriach akademickich. Nie chodzi o efektowność, lecz o sprawdzanie, c**zy potrafią przetworzyć wiedzę w coś własnego,** czy potrafią zbudować most między informacją a jej znaczeniem. W tym sensie **dziennik refleksji** (forma, z którą od kilku lat eksperymentuję i którą rozwijam) staje się jednym z najważniejszych narzędzi dydaktycznych. To nie jest już tylko zapis myśli, lecz mapa rozwoju: ścieżka, po której student uczy się obserwować własne procesy poznawcze, własne błędy, własne intuicje. Dziennik pozwala zobaczyć, jak wiedza przepływa przez człowieka, jak zmienia jego sposób patrzenia na świat, jak splata się z doświadczeniem. Podobnie**e‑booki, projekty terenowe, cyfrowe portfolio** - wszystkie te formy stają się laboratoriami konektywnego myślenia. A przede wszystkim staram się zachęcić studentów by swoje prace zaliczeniowe prezentowali publicznie i mierzyli się z rzeczywistością a nie tylko moją ocena. By nie pisali do mojej szuflady lecz by konfrontowali się ze światem w bezpiecznych warunkach i z liną asekuracyjną. Moje własne poszukiwania w tej nowej rzeczywistości polegają więc na **redefinicji roli nauczyciela**. Nie jestem już strażnikiem wiedzy, lecz przewodnikiem po jej krajobrazach. Nie oceniam pamięci, lecz zdolność zarządzania wiedzą (w tym wyszukiwanie, krytyczne ocenianie i przetwarzanie a potem udostępnianie). **Nie pytam o to, co student wie, lecz o to, jak potrafi działać w świecie, w którym wiedza jest wszędzie** , a jej nadmiar bywa większym wyzwaniem niż jej brak. Sam ponoszę ryzyko eksperymentowania i prototypowania i zachęcam do tego studentów. Wiedząc, że nie ma jednej poprawnej odpowiedzi, jednego dobrego rozwiązania, W epoce sztucznej inteligencji edukacja nie polega już na przekazywaniu treści, lecz na **kształtowaniu kompetencji poznawczych** : umiejętności zadawania pytań, krytycznego filtrowania informacji, tworzenia sensu, budowania narracji, projektowania rozwiązań, ryzyku eksperymentowania i uczenia się na własnych błędach. To właśnie te umiejętności stają się nową walutą kultury poznawczej. W czasie mojej szkolnej edukacji te elementy były gdzieś na marginesie. A teraz muszę się uczyć wdrażać je w typowe zajęcia. Z nowościami zawsze jest kłopot, bo prototypy mają liczne usterki, które ciągle trzeba poprawiać i kolejny raz sprawdzać. To trwa. A więc zamiast pytać: „Co wiesz?”, pytam: „Jak potrafisz żyć w świecie wiedzy, która jest zawsze pod ręką?”. I w tym pytaniu kryje się cała filozofia **współczesnego kształcenia - filozofia, która nie boi się sztucznej inteligencji, lecz traktuje ją jako partnera w procesie myślenia.** Bo ostatecznie nie chodzi o to, by wiedzieć więcej, lecz by myśleć mądrzej. Efektywniej. I by umieć posługiwać się narzędziami, które już w świecie poza szkołą, poza uniwersytetem funkcjonują.

Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie pomyślnie oblatało, po kilku miesiącach pracy, szybowiec PW-2D Gapa. Tym samym Muzeum ma kolejny latający eksponat jeden z dwóch obecnie latających szybowców tego...

Jeśli sądzicie, że krosno to tylko eksponat w skansenie, przygotujcie się na estetyczne trzęsienie ziemi. Już w najbliższy czwartek 7 maja br. Bydgoszcz stanie

W sobotę, 2 maja z okazji Dnia Flagi Rzeczypospolitej Polskiej w Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie zostanie zaprezentowany wyjątkowy eksponat, unikat na skalę światową – flaga lotniczą z okresu II...