Laat het archiveren van foto’s over aan specialisten, vindt fotohistoricus Simon B. Kool. Het is tijd voor een Nationaal Fotoarchief.

Laat het archiveren van foto’s over aan specialisten, vindt fotohistoricus Simon B. Kool. Het is tijd voor een Nationaal Fotoarchief.

Wat hield de BN'ers vandaag bezig? Je ziet de opvallendste, leukste en meest besproken berichten in Bouleviraal.

Wat hield de BN'ers vandaag bezig? Je ziet de opvallendste, leukste en meest besproken berichten in Bouleviraal.

## Onbeschoftheid (2) Hier kan ik dus ook slecht tegen. Dat ze jou hun administratie laten doen. Kijk, het zit dus zo. Ik heb nogal wat reizen kunnen maken en heb een redelijk groot fotoarchief. Veel ervan is te zien op Livius.org en mensen die beeldmateriaal nodig hebben, kunnen het gratis krijgen. Niet iedereen heeft immers kunnen reizen in pakweg Irak, Libië of Pakistan. Niet iedereen heeft die foto’s. Meestal krijg ik een vriendelijk bedankje. Maar helaas niet altijd. Laatst had ik een academische vlerk die vroeg of ik ook de vakliteratuur maar even wilde meesturen,. Alsof ik degene was met toegang achter de betaalmuren. En wat je dus ook hebt, en zelfs heel vaak: dat mensen je vragen of je een formulier voor ze wil invullen, of je wil aangeven af te zien van betaling en of je dat formulier dan terug wil faxen. Mijn ergernis is: ze krijgen iets cadeau, ze hebben al een mail waarin expliciet “free of charge” staat en dan bestaan ze het nog om degene die het ze cadeau deed op te schepen met administratief werk. Waarvoor ik dus ook nog de deur uit moet, naar de repro, waar het dichtstbijzijnde faxapparaat staat. Voor mij is dit frustrerend genoeg om mijn ergernis van me af te schrijven. Iemand anders zou een stressbal kapot knijpen of een dreun geven tegen een boksbal. Ik blog. Het probleem zit echter dieper dan mijn wat al te beproefde vermogen tot gelatenheid. Het echte probleem is de vanzelfsprekendheid waarmee mensen de procedures van hun eigen instelling volgen en vinden dat anderen zich daar maar aan moeten aanpassen. Ik heb een sterk vermoeden dat mensen op deze slaafsheid worden geselecteerd. Niemand zit immers te wachten op een medewerker die, als hij een foto cadeau krijgt, bij het afdelingsoverleg de vraag stelt of de eigen procedures wel correct zijn. Dat is immers maar gedoe. Zo’n collega wil je niet. Zo iemand stel je niet aan. En dus krijgen instellingen tekort aan medewerkers die even verder kijken dan hun neus lang is. Van de universiteiten en uitgeverijen weet ik zeker dat dit mechanisme bestaat; over musea aarzel ik. Maar ik zie het somber in voor instellingen die geen radar meer hebben voor de onbeschoftheid die een bijeffect is van het star volgen van de eigen procedures. Goed. Dat moest ik even kwijt. Ik ga zo eens naar de repro wandelen om een fax te versturen. (Ik had de elfde verjaardag van mijn blog anders willen vieren.) Als u wil helpen dragen in de kosten van deze blog, kunt u doneren, maar ook een van mijn boeken kopen (en lezen). Mijn boek over Libanon verschijnt in april, maar u kunt het al bestellen. Er is ook een HomeAcademy-cursus, waarvan de opbrengst naar Cordaid Libanon gaat. En u kunt deze blog volgen via het Whatsapp-kanaal. Deel dit:

## Onbeschoftheid (2) Hier kan ik dus ook slecht tegen. Dat ze jou hun administratie laten doen. Kijk, het zit dus zo. Ik heb nogal wat reizen kunnen maken en heb een redelijk groot fotoarchief. Veel ervan is te zien op Livius.org en mensen die beeldmateriaal nodig hebben, kunnen het gratis krijgen. Niet iedereen heeft immers kunnen reizen in pakweg Irak, Libië of Pakistan. Niet iedereen heeft die foto’s. Meestal krijg ik een vriendelijk bedankje. Maar helaas niet altijd. Laatst had ik een academische vlerk die vroeg of ik ook de vakliteratuur maar even wilde meesturen,. Alsof ik degene was met toegang achter de betaalmuren. En wat je dus ook hebt, en zelfs heel vaak: dat mensen je vragen of je een formulier voor ze wil invullen, of je wil aangeven af te zien van betaling en of je dat formulier dan terug wil faxen. Mijn ergernis is: ze krijgen iets cadeau, ze hebben al een mail waarin expliciet “free of charge” staat en dan bestaan ze het nog om degene die het ze cadeau deed op te schepen met administratief werk. Waarvoor ik dus ook nog de deur uit moet, naar de repro, waar het dichtstbijzijnde faxapparaat staat. Voor mij is dit frustrerend genoeg om mijn ergernis van me af te schrijven. Iemand anders zou een stressbal kapot knijpen of een dreun geven tegen een boksbal. Ik blog. Het probleem zit echter dieper dan mijn wat al te beproefde vermogen tot gelatenheid. Het echte probleem is de vanzelfsprekendheid waarmee mensen de procedures van hun eigen instelling volgen en vinden dat anderen zich daar maar aan moeten aanpassen. Ik heb een sterk vermoeden dat mensen op deze slaafsheid worden geselecteerd. Niemand zit immers te wachten op een medewerker die, als hij een foto cadeau krijgt, bij het afdelingsoverleg de vraag stelt of de eigen procedures wel correct zijn. Dat is immers maar gedoe. Zo’n collega wil je niet. Zo iemand stel je niet aan. En dus krijgen instellingen tekort aan medewerkers die even verder kijken dan hun neus lang is. Van de universiteiten en uitgeverijen weet ik zeker dat dit mechanisme bestaat; over musea aarzel ik. Maar ik zie het somber in voor instellingen die geen radar meer hebben voor de onbeschoftheid die een bijeffect is van het star volgen van de eigen procedures. Goed. Dat moest ik even kwijt. Ik ga zo eens naar de repro wandelen om een fax te versturen. (Ik had de elfde verjaardag van mijn blog anders willen vieren.) Als u wil helpen dragen in de kosten van deze blog, kunt u doneren, maar ook een van mijn boeken kopen (en lezen). Mijn boek over Libanon verschijnt in april, maar u kunt het al bestellen. Er is ook een HomeAcademy-cursus, waarvan de opbrengst naar Cordaid Libanon gaat. En u kunt deze blog volgen via het Whatsapp-kanaal. Deel dit: