Stanisław Lem w „Podróży dwudziestej piątej” Ijona Tichego (Dzienniki gwiazdowe) opisuje pięciorniaki, istoty rozumne zamieszkujące ognistą planetę i przyswajające amoniak, których reprodukcja wymaga udziału pięciu płci (Dada, Gaga, Mama, Fafa i Haha). Pięciorniaki zakładają bez dyskusji, że inny system nie byłby możliwy. Także i my na podstawie naszego zwierzęcego doświadczenia milcząco zakładamy, że liczba płci biologicznych u istot rozmnażających się płciowo wynosi dwie i że jest to logiczne i nieuniknione. Przywykliśmy bowiem do tzw. anizogamii, czyli istnienia gamet dwóch bardzo różnych typów: żeńskiej komórki jajowej, dużej i stacjonarnej, oraz męskiego plemnika, maleńkiego i ruchliwego. Każda z nich jest haploidalna, czyli zawiera pojedynczy komplet chromosomów. Z ich połączenia powstaje diploidalna zygota z podwójnym zestawem chromosomów i rozwija się w organizm z takimże podwójnym zestawem w każdej komórce ciała (prócz komórek linii płciowej, które po podziale mejotycznym dają początek haploidalnym gametom i kółko się zamyka).