เหมือนที่คิดไว้จะถูกจริงๆด้วยว่าเป็นโยไคที่ดูจะอายุมากกว่าตนหลายขุม แต่เอาเถอะ อยู่มาปีนึงพอจะชินอยู่บ้างล่ะนะ

"ฟุเนะซากิ นางิสะค่ะ อยากเรียกว่าอะไรก็เเล้วแต่เลยนะคะคุณชิราสึมิ"

ส่วนที่บอกว่า 'รุ่นพี่ตัวน้อยนั้น' เหมือนจะทำเธอเขินๆนิดๆ เปิดเทอมมาก็โดนแซวเลย

ก่อนสายตาจะสังเกตเห็นคาตาชิโระเปล่าๆ

"อ๋า ถ้าเจ้านั่นล่ะก็ ชั้นยังไม่ได้ปลุกเหมือนกัน"

ว่าแล้วเธอก็ชูคาตาชิโระขาวๆ
+

“แล้วก็ ฮินางิคุเจ้าค่ะ” แก้อีกรอบ

ถึงจะชินกับที่อีกฝ่ายเรียกชื่อแปลก ๆ แล้วก็เถอะ อดแก้ไม่ได้น่ะเจ้าค่ะ คงเรียกว่าอะไรนะ รีเฟรก…?

(มาม่ะ🥺)

"ไม่ได้มองใครอยู่หรอกขอรับ" ตอบกลับไปอย่างเรียบๆ แบบไม่คิดอะไรคงเพราะคุ้นชินกับเสียงนี้ ไม่นานก็รู้สึกเอ๊ะ—เมื่อกี้คุยกับใครกันนะ?, จึงค่อยๆ หันไปหาเจ้าของเสียงตาปริบๆ

"ท ท่านฮินางิคุ⁉️" เพิ่งจะมาตกใจเอาตอนนี้น่ะนะ

"ขออภัยที่เผลอทำตัวเสียมารยาทต่อท่านไป💦💦💦"
ฮรึกฮือ ต้องโดนพี่ชายของเธอจับกินแน่เลย😭

"ผู้คนเยอะเกินไป...กระผมก็เลยมาหลบตรงนี้น่ะขอรับ"

ฟืด💦

(ขา~?(⁠ʘ⁠ᴗ⁠ʘ⁠✿⁠))

"อากาศก็หนาวด้วยค่ะ"

พอพูดถึงก็ขนลุกขึ้นมาจนต้องเอามือถูๆแขน เผลอบ่นเรื่องอากาศที่ไม่ชินออกมา

"ถ ถ้ารุ่นพี่แนะนำมาขนาดนี้ จะลองพยายามดูค่ะ"

ความร่าเริงของรุ่นพี่สาวทำเอาน้องใหม่เผลอฮึดตามขึ้นมาแบยไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

"อืม...ว่าจะไปเดินซื้อของแล้วก็หางานอื่นๆเผื่อจะมีให้เลือกค่ะ รุ่นพี่โคยานางิล่ะคะ? ฉันรบกวนเวลารึเปล่าคะเนี่ย"

เธอถาม

“สวัสดีค่ะ โคยานางิซัง..?”

“ฮานามิยะ จิเอริค่ะ”

จิเอริชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงทักทาย หันไปมองตามด้วยความงุนงง ก่อนยกยิ้มทักทายกลับอย่างเป็นมิตร

“อ เอ๊ะ- อ้อ! นี่น่ะหรอคะ?”

เธอก้มมองที่กล่อง ก่อนจะเปิดออกมาพบกับคุกกี้ที่ถูกห่ออย่างดีจำนวนหนึ่งอยู่ในนั้น

“คุกกี้น่ะค่ะ รับสักชิ้น สองชิ้นมั้ยคะ?”

เธอเอ่ยถามพลางเอียงคอมองแล้วยกยิ้มให้ ในที่สุดก็จะได้แจกจ่ายขนมแล้วสินะ !

⠀

“คงไม่คิดจะกินมันเข้าไปใช่ไหม” ชินยะมองยานางิด้วยสายตาเอือมระอา เมื่อเขาพบเข้ากับบุโจวคลับ JUICE ออกมายืนสูบบุหรี่อยู่หน้าร้านเป็นครั้งที่แปดของวัน มุมเดิม ที่เดิม และสีหน้าเหมือนเดิมราวกับมันถูกสตัฟฟ์เอาไว้อย่างไรอย่างนั้น

“จะกลับแล้วเหรอครับ” ยานางิเลือกที่จะไม่ตอบในคำถามที่ก็ไม่ได้หวังเอาคำตอบอยู่แล้ว เขาพลิกข้อมือดูนาฬิกา เป็นเวลาเลิกงานของพวกโฮสต์พอดี

⠀

⠀

คำพูดเหน็บแนมที่บวกกับรอยยิ้มอันเป็นมิตรของชินยะนั้น ยิ่งเพิ่มความน่ากลัวให้กับความจริงที่อาจหลุดรั่วไปไหนต่อไหน

“ฮ่าฮ่า เอาไปอีกไป ยางิจังน่าจะอยากสูบอีกมวน” ไม่ว่าเปล่าชินยะล้วงกระเป๋ากางเกงคว้าเอาซองบุหรี่ออกมาเคาะ ๆ ให้มันเด้งออกมาหนึ่งมวนก่อนจะยื่นไปตรงหน้าของยานางิ

“ขอบคุณครับ” เขาหยิบมันโดยไม่ปฏิเสธใด ๆ

“ฉันไปละ ขอบคุณที่เหน็ดเหนื่อย“

⠀

⠀

“ยังหรอก ว่าจะไป purple rose พอดีเมื่อช่วงหัวค่ำมีเรื่องนิดหน่อยน่ะ ไปด้วยกันไหมล่ะ” purple rose ที่ชินยะหมายถึงคือเซ็กส์คลับที่เจ้าตัวเป็นผู้ดูแล แม้ว่าจะเป็นในนามของชินยะ แต่สุดท้ายแล้วมันก็เป็นหนึ่งในเครือ on the rock at night ที่มีเจ้าของคนเดียวกันในทุก ๆ กิจการภายในเครือ

“ไม่ล่ะครับ พอดีผมมีที่ที่ต้องไปต่อ” ยานางิทิ้งบุหรี่ลงพื้น ให้ปลายเท้าบดขยี้เปลวไฟที่ยังติดให้ดับลง

⠀

" ด – ได้แน่นอนอยู่แล้วล่ะค่ะ " นางิสะรีบเอ่ยตอบทันที , พูดไปก็แอบเหล่มองทางนั้นสลับมองไฟเย็นไปพลาง .. ค่อนข้างจะแอบอายนิดหน่อยที่ได้คุยกับผู้คน

" ทางการงั้นสินะคะ ถ้ามิอะซังไม่ถือฉันจะขอเรียก มิอะจังด้วย– "

" ได้ไหมคะ ? "
ก็ค่อนข้างกังวลและไม่ชินกับการเรียกให้สนิท แต่ถ้าทางนั้นเรียกจังอยู่ฝ่ายเดียว มันจะดูแปลก

" มิอะจัง..
มาเที่ยวงานนี้ทุกปีเลยหรอคะ.. ? "

ชอบพาร์ทนี้มาก นางิที่เหนื่อยแล้วเลยอ้อนให้เรโอะไปส่งแต่mcเสนอตัวขอแบกนางิเพราะคิดว่าเรโอะคงเหนื่อยเหมือนกันแต่เรโอะบอกมปรแบกนางิจนชินแล้วก็ถือว่าเป็นการฝึกไปในตัวด้วย

คือ 40 โรล... กดแบบ ขอ 10 โรลสุดท้ายก่อนเก็บไปกดยานางิ /น้ำลายฟูมปาก //ดวงเกนชินกุยังคงพังต่อไปสินะ

"ทุกคนเป็นมิตรตามที่ฮินางิซังบอกเลยค่ะ" คนตรงหน้าก็หนึ่งในนั้น
ให้พูดตรง ๆ เธอไม่ชินกับความแฟนตาซี(?)ของผู้คนซะมากกว่า...

"ฉันเป็นคนจากอีกฝั่ง มาอยู่ได้ที่นี่ไม่ถึงเดือน มีสิ่งแปลกตาเต็มไปหมดก็เลยยังไม่คุ้นบรรยากาศเท่าไหร่"

"อย่างตอนที่จับคู่เปลือกหอย ได้เห็นกับตาว่าพวกมันเรืองแสงด้วยตัวเอง ฉันประทับใจมากเลยค่ะ"

"แบบว่า...มีจริง ๆ สินะสิ่งที่เรียกว่าเวทมนตร์" สาธยายยาว

#SKA_ComeBack
โซนพักผ่อน | 12.40น.

ช่วงพักกลางวัน ยูนางิซื้อเพียงขนมปัง 2 ชิ้นและเดินมาที่สวนข้างตึกเรียน ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เขาคิดว่าน่าจะได้เจอแมวขาวตัวเมื่อเช้าอีกครั้งในที่แบบนี้

และก็เป็นไปตามคาด 'เมี้ยวว'
"อยู่นี่จริงๆด้วย " มุมปากเผลอยกขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายเอ่ยทักทายอีกครั้ง

เด็กหนุ่มนั่งลงที่ม้านั่งลูบก้อนขนสีขาวที่โดดขึ้นมาบนตัก
"ที่โปรดของเธอหรอ เงียบดีนะ"

นางิสะมองตามการกระทำ ก่อนจะถอดรองเท้าแล้วปล่อยให้เท้าสัมผัสพื้นทรายและผืนน้ำ

ทรายอุ่น ๆ กับน้ำเย็น

ไม่ค่อยชินเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมา

ดูเหมือนจะเพลิดเพลินอยู่นะ

นางิเป็นสมบัติของเรโอะก็จริง แต่ว่าเรโอะคือสมบัติชิ้นเดียวของนางิอะ ดูได้จากทุกการกระทำของไอ่ม๋า มันทำทุกอย่างที่มันจะทำได้แถมทำเยอะด้วยเพื่อเรโอะ หายใจเข้าออกเรโอะหมดแล้วทุกวันนี้

“หลับเพราะอยู่ที่นี่คนเดียว…มากกว่า…มั้ง…”

เสียงทิ้งท้ายเบา คล้ายกระซิบคล้ายยอมรับเล็กๆ ว่าสิ่งที่ยานางิพูดมาก็มีส่วนถูก

ปีนี้เขาเลือกไปทำหลายกิจกรรมกว่าที่คิดไว้แต่พอเห็นอีกฝ่ายนั่งลง ยื่นข้อเท้าให้ดูชัด ๆ

ซก็ลุกขึ้นฝากตุ๊กตาไว้กัยคุณเดินไปยังกล่องแช่เย็น เปิดฝา หยิบเจลเย็นกับผ้าเย็นออกมาอย่างละชิ้น และคว้ากล่องปฐมพยาบาลติดมือมาด้วย

ถึงตอนนี้โทยะพอรู้สึกคุ้นชินกับ ฟูคุโยชิ นางิสะ บางแล้ว แต่เมื่อถูกเดินขนาบข้างมาเขาก็ยังคงรักษาระยะห่างไว้อยู่ดี

" ถ้าตัวผมว่างนะครับ "

เขากล่าวตอบด้วยรอยยิ้มพร้อมเดินให้ระยะด้านข้างห่างจากอีกฝ่ายเล็กน้อยพอให้จับสังเกตได้ยาก

โทยะไม่ได้รังเกียจฟูคุโยชิ แค่เขาแค่มีเหตุผลและกฏของตัวเองก็เท่านั้น

+

ครั้นเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสเอาแผ่วเบาบนหัว หางสีอ่อนก็เริ่มกระดิกไปมาด้วยความตื่นเต้น พลางทำจมูกฟุดฟิดดมทำความคุ้นชินกับกลิ่นของสาวน้อยไปด้วย

“ดีจังเลยน้า ได้เพื่อนใหม่แล้วสินางิคุง🤍”

หญิงสาวยิ้มแป้น แม้ว่าจะมองไม่เห็นภาพตรงหน้า แต่ก็รับรู้ได้ถึงไอความสุขและอบอุ่นเหล่านั้น

นางิคุงเห่าบ้อกทีนึงเป็นการบอกว่าดีใจที่ได้เพื่อน🐕✨

โทโมยะ ยืนดูลูกสาวของเขาวิ่งเล่นจนเห็นควรแก่เวลาจึงเรียก อุชิโอะ มาหา แต่ อุชิโอะ มีท่าทีแปลกไป กันดั้มในมือ อุชิโอะ หายไป อุชิโอะ พยายามหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอแล้วก็เดินไปหา โทโมยะ ด้วยตาแดงก่ำ โทโมยะ ปลอบว่าของจะซื้อเท่าไหร่ก็ได้ แต่ อุชิโอะ บอกว่าเป็นของชิ้นแรกที่พ่อซื้อให้ โทโมยะ กอด อุชิโอะ ไว้แน่น สักพักหนึ่งทั้งคู่ก็เดินจากไป โดยจุดหมายปลายทางคือ บ้านยายของ นางิสะ

ค คุณโย 🫂🫂🫂 จริงด้วย พวกพระรองชอบผมสีอ่อนนี่เนอะ แต่ใช่ค่ะ เห็นไอหนุ่มที่รักเธอเจ็บช้ำใจแล้วสงสารมาก T_T

เค้าก็ตามบลูล้อค ๆๆ แต่ว่าตามถึงแค่ตอนนางิกับเรโอะคืนดีกันเองค่ะ ไม่รู้ตอนนี้ไปถึงไหนแล้ว เค้าเคยพยายามเล่นเกนชินเหมือนกัน แต่เปื่อยไปซะก่อน ยังไม่ออกจากมอนสแตทเลยค่ะ 55555 ที่เหลือก็มีไฮคิว จจส มฮร แล้วก็ไปเรื่อยซะเยอะเลยค่ะ 55555

"นางิ! นายติดเกมมากเกินไปแล้วนะ!"

อิซางิหมดความอดทนแล้ว

ถ้าวันนี้เขาไม่ได้พูดมันออกมาทั้งหมด เขาต้องระเบิดมันออกมาในสักวันหนึ่งอย่างแน่นอน

"อย่าโวยวายน่า ยังไม่ชินอีกหรือไง"

น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยดูง่วงงุนตลอดเวลาดังขึ้น พร้อมใบหน้าที่แสดงออกชัดเจนถึงความรำคาญใจ

" ผมคงพูดไม่ได้ "
" คิดซะว่าผมแค่ทำอะไรผิดเงื่อนไขกับบางอย่างไป”
“แล้วเขาก็ลงโทษผม แบบที่ผมสมควรโดน”

เขาหันกลับมามองคุณอีกครั้ง

“ ในเมื่อฆ่าให้ตายไม่ได้ จะมีอะไรดีไปกว่าการทรมานทางใจจริงไหมครับ "
จู่ ๆเขาก็ลุกขึ้นมา ท่าทีอ่อนล้าค่อย ๆ คลายออกไปเมื่อร่างกายเริ่มชินกับภาพโดยรอบ จะเรียกว่าดื้อก็คงได้ เพราะแทนที่จะพัก เขากลับกำลังคิดจะไปที่อื่น

" ขอบคุณครับคุณยานางิ "

ชอบเอเนอร์จี้อวยแฟนของคลาวิสซังมาก ดูฉิ ๆๆๆ แฟนเราน่ารักม้ายยยย เหมือนกาตุ่ยเยย ๆๆๆๆ โอยยยยย คาวาอี้สุงิชินโซนิวารุ่ยโย้

เจ้าตัวที่กำลังถูกลูบหัวเพลินๆกลับต้องชะงักเพราะเสียงทุ้มที่กระซิบข้างใบหู

ความรู้สึกจั๊กจี้นั่นทำเอาเจ้าตัวหลับตาแน่น.. แต่นี่มันเข้ามาใกล้อีกแล้ว?!

นางิสะผละตัวออกด้วยความตกใจ ใบหูที่ขึ้นสีลามมากระทั่งหน้าแก้ม ค้างไปสักพักก่อนจะตั้งสติได้

“อ๊ะ—!”
“ผมไม่ได้ไม่ชอบ—“
”มันแค่จั๊กจี้นิดหน่อย..“ ด้วยความไม่ชินทำให้รู้สึกมากกว่าปกติ เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าหูไวต่อสัมผัส

“หรือว่าคัตสึกิแอบแกล้งผมเนี่ย..”

ในขณะที่สะบัดผมหน้ามาที่ปรกหน้าออก รู้ตัวอีกทีก็มีเสียงใส่เอ่ยถามขึ้นมา ,นางิสะมองไปตามเสียงนั้น

“อ๊ะ-!?”
“มะ ไม่เป็นไรครับ..!!” เด็กหนุ่มที่ไม่ชินกับการพูดคุยเท่าไหร่ตอบไปอย่างลนลาน

แต่ด้วยสะโพกที่ถูกกระแทกอย่างจัง ตอนนี้เริ่มรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาแล้ว เขานึกอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ

“… แต่ถ้าได้นั่งพักสักหน่อยคงจะดีครับ..TT” พลางเริ่มมองไปรอบๆ มีตรงไหนพอจะนั่งได้บ้างไหมนะ