หมาเด็กก็ต้องคู่กับพี่คนสวย❌
หมาเด็ก(ร็อตไวเลอร์)ต้องคู่กับพี่คนปากดีปากเก่งคณะอักษร✅
-------------------------
"เหอะ...ไหนดูดิว่าอินมแบนปากแซ่บคนนี้มันจะเด็ดป่ะว่ะ"

"ไม่นะเว้ย มึงอย่าทำอะไรบ้าๆนะ ไม่เล่นนะโว้ย"

"ก็ไม่ได้เล่นอ่ะ แต่จะ เอา จริงๆ"

#readawrite #นิยาย #นักเขียน #ป้ายยานิยาย #แนะนำนิยาย
www.readawrite.com/a/b86feee0e4...

#THK_EVENT03 #THK_ทานาบาตะ

มิยะก็ยังคงรู้สึกไม่คุ้นเคยกับความวุ่นวาย สภาพหูที่ไวเกินไปทำให้เสียงรอบข้างกลายเป็นความอื้ออึงที่รบกวนจิตใจ
ในวันนี้เขาจึงมาพร้อมพี่เลี้ยงที่ดูแลตนมาตั้งแต่วัยเยาว์...คุณรูริ

"เช็คว่าอุดหูแน่นดีแล้วนะคะ"

ยาโนะไม่อยู่แล้ว แต่ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไปเธอจึงต้องพยายามมากขึ้นเพื่อไม่ให้เด็กหนุ่มต้องผ่านมันไปคนเดียว

"งั้นไปกันเถอะค่ะต้องมีเรื่องน่าสนุกรออยู่แน่นอน"

"นี่นารูโตะ กาอาระฝากฉันให้ดูแลนายเป็นอย่างดี เพราะฉะนั้นนายไม่ต้องเกรงใจเลยนะ ถ้าอยากลองทำอะไร ก็บอกฉันมาได้เลย" อิรุกะพูดขึ้นมาหลังจากที่ตัวเองกับคนเด็กกว่าก้าวเท้าผ่านประตูใหญ่ของหมู่บ้านนี้เข้ามาได้แล้ว

นารูโตะที่พอได้ยินแบบนี้แล้ว เจ้าตัวจึงเผยรอยยิ้มขึ้นมาอย่างดีใจ ก่อนที่จะพูดออกไปว่า

"ผมอยากไปกินซูชิสายพานครับพี่อิรุกะ!" (192)

พบรัก แปลว่า ใครก็ตามที่พบเห็นล้วนเป็นที่รักและเอ็นดูเหมือนกับการพบพานความรัก 💟💗
#คีรินทร์xพบรัก #เด็กคนนี้พี่ต้องดูแล #ชุมชนนักเขียน #นิยายชญ #readawrite #นิยายแนะนำ #นิยาย

@wply.bsky.social
📚 #เด็กคนนี่พี่ต้องดูแล

สวัสดีวันครูวววววววววว กับฟิค Emma x Clea

“พี่เป็นแฟนเธอก็ต้องดูแลเด็กดีของพี่สิ”

“เธอจะมาโมเมเป็นแฟนคนอื่นแบบนี้ได้ที่ไหน”

www.readawrite.com/c/46c649b1f2...

แต่ถ้าแก๊งนักล่าเป็นเด็ก ดานิซน่าจะโดนพิเมอดอปเข้ากลุ่ม เพราะพิเมเห็นแล้วรู้สึกอนาถ เลยต้องเอามาดูแล ดานิซแรกๆก็ไม่ยอมหลังๆคือปล่อยจอยแหละ พี่ชายคนนี้ก็เท่ดีหนิน่า ตามไปเรียนรู้แล้วกัน
ส่วนแอนเดอร์สัน...พิเมมองแล้วไปรอดเลยปล่อยๆไป อยากมาอยู่ด้วยก็ต้องทำตามพิเม ทำไม่ได้โดนแน่😆

“ขอบคุณที่ช่วยดูแลเด็กคนนี้นะครับ... ดูท่าทางมาเบลล์จะรบกวนพวกเธอมากเกินไปเสียแล้วสิ” ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมรอยยิ้มสุภาพ ก่อนจะหันมาบอกลูกสาว “ท่านอัศวินพารถฟักทองมารับเจ้าหญิงเเล้วล่ะครับ”

“พี่จ๋า~” มาเบลล์กระพริบตาปริบ มองจานขนมตาละห้อย “เบลล์เบลล์ต้องไปนอนเเล้ว...”

(ทาง ผปค ค่อนข้างติดงานช่วงนี้ เลยขอดันสตอรี่ไปทางพายัยหนูกลับบ้านก่อนนะคะ—กลัวดองโรลถ้ายาว)

#หลงรักวิศวะร้าย
ป้ายยานิยายที่พระเอกโบ้มาก บักคนนี้มันต้องโดนหยุมหัวสักที พระเอกเป็นเพื่อนสนิทของพี่ชายนางเอก ทั้งคู่เลยรู้จักสนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็ก ในสายตาของนางเอกเพื่อนพี่ชายคนนี้ช่างดูดีนัก อยู่ใกล้ก็ใจสั่นตลอด แต่พระเอกนี่สิ ไม่เคยมองน้องในแง่นั้นเลย เพื่อนบอกให้ช่วยดูแลน้อง ก็ช่วยตลอด ไปรับไปส่งพาไปนู่นไปนี่ เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว ยกเว้นเป็นมากกว่าพี่น้อง
#ลานนิยายชญ

“ที่พี่ชายพูดก็มีส่วนถูกนะ ถ้าชินกับสภาพแวดล้อมหรือเจอใครสักคนที่สามารถพูดคุยได้มันจะช่วยเธอในระดับนึง”

ไปๆมาๆ เหมือนมาดูแลเด็กเลยเว้ย เป็นพี่ชายประสาอะไรมาปล่อยให้น้องสาวกังวลแบบนี้

“ไม่ต้องรีบหรอก เธอยังมีเวลา”

ความเด็กบ้านป่า มีลุงเขาช่วยเรื่องค้าขายเรื่องหางานทำ มันก็ต้องนิดนึงแหละ ยิ่งลุงแกบอกเพื่อนร่วมตี้โฮปว่าฝากดูแลคนที่เหมือนหลานของข้าด้วย ใจคนเล่นมันแบบ ลุงอ่ะ 🤕

***เขาหย่อนมานิดเดียวผมคิดต่อไปไกล ยิ่งอ่อนไหวกับแรนด้อมเอนพีซีอยุ่ 😞 ส่วนซาฟี่นี่สนิทจัดไปแล้ว สลัดยังไงโฮปเกาะหนึบ

"มีกฎแบบนั้นด้วยเหรอคะ?" เธอยิ้มหวานตอบ

ดูเหมือนจะไม่ได้จำกฎอะไรใส่ไว้ในหัวเลย พอเป็นอะไรไรน่ากลัวก็เลือกที่จะไม่อ่านหรือฟังอัตโนมัติ

"รุ่นพี่ที่นี่ดูแลปี1ดีขนาดนี้ทุกคนเลยหรือเปล่านะ?"
เดา ๆ ว่าคงเป็นรุ่นพี่

"งั้นชิออนต้องรบกวนเซมไปอยู่เป็นเพื่อนชิออนแล้วหล่ะค่ะ"
เธอหัวเราะ

"แล้วต้องอยู่ด้วยกันนานขนาดไหนเหรอคะ?"
เด็กสาวเอ่ยถาม

น้องเคยมีพี่ชายค่ะ​ แต่พี่กลับดาวแมวไปก่อนน้องเลยอยู่ตัวคนเดียวช่วงนึง​ ตอนนั้นทาสต้องออกไปทำงานด้วยก่อนออกจากห้องน้องจะมาแง้วๆ​ ประมาณว่า​ ทาสอย่าไปนะทุกวันสุดท้ายก็รับน้องชายมาอยู่ด้วย​ ถึงตอนนี้จะมีน้องชาย​ 2 ตัวแล้ว​ เด็กชายส้มก็ยังกลัวทาสหายไปอยู่ดีค่ะไปไหนไกลๆกลับมาเขาก็จะมาซบมาอ้อน​ น้องๆเขาก็ดูแลดี โดนน้องตบตีก็สู้กลับนิดเดียว​ 🥺 ไม่รักไม่ได้แล้วค่ะ​ ห่วงที่สุด

พอถูกกอดก็ยิ้มจนตาปิด เบียดตัวเข้าหารุ่นพี่ราวกับตัวเองเป็นเด็กน้อยตัวเล็ก(?) ปล่อยให้จับแก้มเล่นอย่างว่าง่าย

"ผมดูแลผิวตัวเองทุกวันตามที่รุ่นพี่ทุกคนแนะนำเลยครับ"

"ครับผม รุ่นพี่ก็ด้วยนะ ต้องดื่มอะไรอุ่นๆ~ อ๊ะ จะว่าไปชักอยากดื่มโกโก้ขึ้นมาแล้วสิครับ คุณพ่อผมน่ะชงโกโก้อร่อยมากเลยแหละ"

เริ่มจะชวนคุยเรื่อยเปื่อย พอได้กอดแบบนี้แล้วสบายจนชวนง่วงจัง...

(3) "ฟังดูก็น่าเห็นใจอยู่ขอรับ แต่มันเกี่ยวอันใดกับข้ากันเล่า" ช็องมยอง ใต้หล้าเรียกขานเซี่ยนกระบี่ดอกเหมยพูดพลางเคี้ยวขนม ยกชาขึ้นซดอย่างไม่ยี่หระ ชวนให้คนมองคันไม้คันมืออยากเขกกบาลแข็งๆนั่นเสียทีหนึ่ง แต่ก็ต้องอดกลั้นเอาไว้ด้วยหน้าที่เจ้าสำนักที่ค้ำคออยู่
"เจ้าไปคอยดูแลเด็กคนนี้"
"ฮะ? ข้าเนี่ยนะขอรับ?!"
"ที่นี่มีผู้อื่นนอกจากเจ้าหรือไร"
"แต่ศิษย์พี่ขอรับ! ข้าเคยดูแลเด็กที่ไหนกัน! ไม่เอาล่ะ!"

(สวัสดีค่ะ ทางนี้ผปค.พี่สกาย หรือ กายที่ทุกคนรู้จักเอง เราอยากจะขอบคุณทุกคนมากๆไม่ว่าจะทางคอมมู เพื่อน น้องรวมถึงผปค.ของเด็กๆทุกคนที่ดูแลสกายเป็นอย่างดี ไม่ว่าจะรอบหนึ่งรอบสอง หากมีสิ่งใดที่เราทำผิดพลาด หรือทำให้ไม่สบายใจต้องขออภัยไว้ด้วยนะคะ🥺🙏

ทางเราไม่ได้เปิดให้แลกโม่งนะคะเพียงแค่อยากขอบคุณทุกคนที่เป็นความทรงจำดีๆให้กับมูมัธยมของเรา💗✨

#WATANEXTIME )

' ฉันจะไม่อยู่สองสามวัน อย่าดื้อนะ '

เจ้านายของเขาพูดแบบนั้นออกมาโดยที่รู้ดีว่าเขาจะต้องวิ่งซนไปทั่วอย่างแน่นอนเพราะการอยู่เฉยๆมันน่าเบื่อเกินไป

ว่าแล้วครั้งนี้หรือจะปีนต้นไม้ดี?

ในระหว่างที่คิดแบบนั้นเขาก็ได้ยินเสียงของพี่เลี้ยงที่ดูแลเหล่าแวร์บีสต์ที่ไม่ดุร้ายว่าจะมีเด็กน้อยคนใหม่มาให้ดูแล

" เล่นด้วยได้ไหม "

เลโอว่าในขณะที่ย่องไปด้านหลังจนพี่เลี้ยงที่คุยกันสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ

Fairy ring

"พี่จ๋า อานนิอาไร" เด็กสาวตัวเล็กผมสีน้ำตาลอ่อน นั่งยองๆ บนพื้นหญ้าชี้นิ้วป้อมๆ ยังกลุ่มก้อนเห็ดเรียงกันเป็นรูปวงกลม ใช้นัยน์ตาสีเทาสว่างจ้องพี่สาวตัวสูงตาแป๋ว
"เห็ดไง" พี่จ๋าของเด็กหญิงตัวน้อยกอดอดตอบเสียงเรียบ หล่อนอายุมากกว่าน้องสาวคนเล็กราวๆ สิบปี วันนี้ต้องมาดูแลอลิเซียแทนพ่อแม่เพราะพวกเขาต้องพาเวอโซ-น้องชายคนกลางไปหาหมอ /1

ลืมไปว่ามันลงอธิบายไว้ตรงALTแต่ละรูปได้TT

สมาชิกคนใหม่ของรถไฟก็ช่างสนิทสนมกับ‘พี่จิ่งหยวน’คนนี้เกินไปแล้ว น่ากลัวจริงๆว่าสเตลล่าบอกอะไรอีกฝ่ายไปบ้าง

“ยังไงการมีอยู่ของเด็กคนนี้ก็เป็นการตัดสินใจของฉันคนเดียวโดยที่ไม่ได้บอกคุณก่อน คุณไม่ต้องแสดงความรับผิดชอบโดยไม่จำเป็นแบบนี้หรอก”

“แต่เด็กคนนี้ก็เป็นเลือดเนื้อของฉันครึ่งหนึ่ง ถึงเธอเลือกที่จะไม่บอกฉันแต่ถ้าฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะดูแลเด็กคนนี้เลยมันคงเป็นเรื่องที่ไม่ยุติธรรมกับฉันมากเช่นกัน”

"ไม่ต้องห่วงนะครับ เดี๋ยววันนี้ผมกับพี่เวดจะดูแลเด็กๆ ให้เอง" เจมส์ว่าอย่างอารมณ์ดี กอดเจ้าแม็กนัสตัวน้อยอย่างมีความสุขมากๆ เลยล่ะ

"ฝากด้วยนะ ขอบคุณพวกนายสองคนมากๆ เลย" อีริคว่า แล้วย่อตัวลงมาจูบบนกลุ่มผมสีน้ำตาลของลูกน้อย "อย่าดื้อ อย่าซนนะครับแม็กนัส ช่วยจิมมี่ดูน้ยด้วยนะ"

"โจนาธานต้องดูแลน้องทุกคนดีๆ นะครับ ตอนนั้ หนูเป็นพี่ใหญ่ที่สุดแล้ว ต้องรักน้องเท่าๆ กัน เวลาน้องๆ ลำบาก ต้องคอยช่วยเหลือน้องด้วยนะ" โลแกนว่า ลูบหัวเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู

"ฮับป้ม!" เด็กน้อยตอบอย่างแข็งขันและอารมณ์ดี

ช่วงนี้เด็กๆ ก็เริ่มลุกขึ้นเดินได้เองแล้วด้วย โลแกนกับอีริคกับลังวุ่นวายเชียวล่ะ

"แหม แน่นอนสิว่าพี่ต้องดูแลเราดีอยู่แล้ว~"

พูดไปก็ชื่นชมตัวเองไป อย่างน้อยๆก็ยังมีคนที่เห็นเขาในด้านดีไม่รังเกียจบ้าง

แต่พอดีใจไปไม่ถึงนาทีก็ต้องจ๋อยในกับคำพูดอีกคน

"ทำไมต้องเอาเรื่องเด้าเสามาพูดด้วยเนี้ย"

ว่าแล้วตัวเองก็เอาหน้าฟุ้บโต๊ะหลบหน้าอีกคน แต่ได้ยินเสียงหัวเราะดังขึ้นก็อดยกยิ้มไม่ได้

"ไอเด็กนี่.."

เขาผายมือยกขึ้นสับหัวอีกคนอย่างเบามือ

พลันเห็นอากัปคุณที่ดูยืดอกดีใจขึ้นมาก็อดไม่ได้อีกหน ที่จะแย้มยิ้มออกมา

" งั้นพี่ก็คงต้องฝากนะโมดูแลแล้วล่ะครับ "

มันจับมือเด็กคนนี้ตอบ ปล่อยให้ถูกลากถูไปตามทางตามใจอยาก , มีชะโงกตัวลงไปตอบบ้างหลายหนขณะเดินช้า ๆ ตามไป

" คงเป็นน้ำพริกกับพวกผักสดล่ะมั้ง
คุณทวดเขาอยากกินผักจิ้มพริกน่ะ "

" แล้วเราล่ะ อยากกินอะไรดี "

หลอกถามเด็ก จะได้ซื้อให้ถูก

น้องดาวในสายตาคนบ้านเดียวกัน: น้องน้อยน่ารัก ชะตาชีวิตอาภัพสุดๆ ในฐานะพี่ต้องคอยดูแลให้ดีๆ มีชีวิตดีๆ😤

สิ่งที่น้องดาวเป็นจริงๆ: หาโอกาสหนีเที่ยว แกล้งชาวบ้านเล่น ต่อยคน สูบบุหรี่เมื่อเครียด แอบไปแต่งงานมีลูกโดยไม่บอกชาวบ้าน

เค่อ: นี้มันเด็กเปรต-
⭐: เทียบกับอามอนล่ะ?
เค่อ: น้องเรานี่เด็กดีจริงๆ😊
ป๊า: ...ลูกชายฉันออกจะน่ารัก
มะมี้: กับนายคนเดียวนะสิ😑