เมื่อคุณพยายามย่องไปสถาบันโดยไม่ให้คนที่บ้านรับรู้ แต่ไม่ทันการณ์--
ชะตากรรมของคนที่นอกจากเป็นลูกคนเดียว และพ่วงตำแหน่งหลานรักของฝั่งแม่
พ่อ แม่ ป้าน้าอา จะไม่ยอมให้คุณไปเรียนโดยที่เสบียงไม่พร้อม (แห่ไปถึงรั้วสถาบันได้น่าจะทำไปแล้ว)
เมื่อคุณพยายามย่องไปสถาบันโดยไม่ให้คนที่บ้านรับรู้ แต่ไม่ทันการณ์--
ชะตากรรมของคนที่นอกจากเป็นลูกคนเดียว และพ่วงตำแหน่งหลานรักของฝั่งแม่
พ่อ แม่ ป้าน้าอา จะไม่ยอมให้คุณไปเรียนโดยที่เสบียงไม่พร้อม (แห่ไปถึงรั้วสถาบันได้น่าจะทำไปแล้ว)
"ไหนๆก็จะกลับสถาบันแล้วมาซ้อมกับพ่อก่อนลูกรัก!"
"ปล่อยข้า!!"
บ้านอื่นเขาร่ำลากันอย่างดี บ้านนี้พ่อขอเล่นกับลูกก่อนให้ฉ่ำ
ลูกไปเรียนแล้วไม่มีคู่ซ้อมที่น่าสนุกเท่าไหร่-(ซ้อมกับลูกแล้วสดชื่นกว่า)
อยู่บ้านแล้วชีวิตไม่สงบ ถ้าไม่โดนตามไปทำบัญชีกับแม่ ก็ต้องมารับมือคอสม์บ้าพลังแบบพ่อ
"ไหนๆก็จะกลับสถาบันแล้วมาซ้อมกับพ่อก่อนลูกรัก!"
"ปล่อยข้า!!"
บ้านอื่นเขาร่ำลากันอย่างดี บ้านนี้พ่อขอเล่นกับลูกก่อนให้ฉ่ำ
ลูกไปเรียนแล้วไม่มีคู่ซ้อมที่น่าสนุกเท่าไหร่-(ซ้อมกับลูกแล้วสดชื่นกว่า)
อยู่บ้านแล้วชีวิตไม่สงบ ถ้าไม่โดนตามไปทำบัญชีกับแม่ ก็ต้องมารับมือคอสม์บ้าพลังแบบพ่อ
“รักษาตัวให้ดี ลูกพ่อ”
"..."
“รับปากหรือไม่?” ชายแก่ถามย้ำ ยูคลิดพยักหน้าหนักแน่น
“ขอบคุณท่านพ่อ ข้ารับปาก”
“ดี...”
(โมเม้นต์พ่อลูกอบอุ่นจัยในคืนก่อนส่งลูกน้อยไปเรียนหนังสือออ)
“รักษาตัวให้ดี ลูกพ่อ”
"..."
“รับปากหรือไม่?” ชายแก่ถามย้ำ ยูคลิดพยักหน้าหนักแน่น
“ขอบคุณท่านพ่อ ข้ารับปาก”
“ดี...”
(โมเม้นต์พ่อลูกอบอุ่นจัยในคืนก่อนส่งลูกน้อยไปเรียนหนังสือออ)
( Chapter 0 - Gosa part)
"เจ้ามีปัญหาอะไรกับน้องข้า?" คำถามเอ่ยพร้อมบรรยากาศที่ไม่เป็นมิตร ต่างคนต่างสบสายตาราวกับลองเชิง ว่าใครจะใจอ่อนก่อนกัน
แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครยอม
[ข้าไม่มีธุระอะไรกับเจ้า คอส์มแห่งเฮเฟตัส ข้ากำลังเตือนคนของเจ้าว่าการแส่ไม่เข้าเรื่องด้วยคำว่การช่วยคนอื่นกำลังจะทำให้ไอ้เหลือขอนี่ตายเหมือนหมา]
"เจ้าน่ะสิ ไอ้หมาข้างทาง"
+
( Chapter 0 - Gosa part)
"เจ้ามีปัญหาอะไรกับน้องข้า?" คำถามเอ่ยพร้อมบรรยากาศที่ไม่เป็นมิตร ต่างคนต่างสบสายตาราวกับลองเชิง ว่าใครจะใจอ่อนก่อนกัน
แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครยอม
[ข้าไม่มีธุระอะไรกับเจ้า คอส์มแห่งเฮเฟตัส ข้ากำลังเตือนคนของเจ้าว่าการแส่ไม่เข้าเรื่องด้วยคำว่การช่วยคนอื่นกำลังจะทำให้ไอ้เหลือขอนี่ตายเหมือนหมา]
"เจ้าน่ะสิ ไอ้หมาข้างทาง"
+
โรลเปิด | แยกรูท
ยามบ่าย ณ มุมหนึ่งของต้นไม้ข้างหอสมุดติดกับบ้านพักผู้เรียนทั้งสาม เธอเดินออกมาจากหน้าบ้านไกอาพร้อมกับกระดานขี้ผึ้งและแท่งปลายแหลม นั่งพักผ่อนจากการร่วมเชิญชวนรุ่นน้องก่อนจะมองผู้คนโดยรอบและเริ่มลงมือวาดอะไรบางอย่าง
เธอรู้สึกดีมากๆจนพรเผลอเอ่อล้นออกมาเป็นดวงไฟเล็กๆรอบตัวกระทบกับแสงยามบ่าย ใครที่โดนดวงไฟคงสนใจมันไมีน้อย
โรลเปิด | แยกรูท
ยามบ่าย ณ มุมหนึ่งของต้นไม้ข้างหอสมุดติดกับบ้านพักผู้เรียนทั้งสาม เธอเดินออกมาจากหน้าบ้านไกอาพร้อมกับกระดานขี้ผึ้งและแท่งปลายแหลม นั่งพักผ่อนจากการร่วมเชิญชวนรุ่นน้องก่อนจะมองผู้คนโดยรอบและเริ่มลงมือวาดอะไรบางอย่าง
เธอรู้สึกดีมากๆจนพรเผลอเอ่อล้นออกมาเป็นดวงไฟเล็กๆรอบตัวกระทบกับแสงยามบ่าย ใครที่โดนดวงไฟคงสนใจมันไมีน้อย
"อ๊าาาาาาาาา !!!!!"
"ดูสิๆๆ เฮลิคๆ !!!"
"โอ้ ! ท่านเทพอพอลโลฟังคำขอของข้า !! ฮืออออออออออออออ"
ในทันทีที่ได้เห็นรายชื่อรูมเมทเธอก็ร้องไห้ออกมาเป็นเด็กๆด้วยความปิติล้น เพราะนั่นแปลว่าห้องของเธอจะมีเพื่อนสนิทที่สุดแสนจะวิเศษอยู่ร่วมกันอีกปีนึง
@hoa-helike.bsky.social
"อ๊าาาาาาาาา !!!!!"
"ดูสิๆๆ เฮลิคๆ !!!"
"โอ้ ! ท่านเทพอพอลโลฟังคำขอของข้า !! ฮืออออออออออออออ"
ในทันทีที่ได้เห็นรายชื่อรูมเมทเธอก็ร้องไห้ออกมาเป็นเด็กๆด้วยความปิติล้น เพราะนั่นแปลว่าห้องของเธอจะมีเพื่อนสนิทที่สุดแสนจะวิเศษอยู่ร่วมกันอีกปีนึง
@hoa-helike.bsky.social
[ เปิดโรล / โรลสั้น / แยกรูท ]
-คุณ- กำลังเหน็ดเหนื่อยจากการย้ายของเข้าห้องของตัวเองและกำลังจะไปหาที่นั่งพัก -คุณ-ก็ได้เจอกับเธอที่กำลังนั่งพักอยู่
" กำลังเหนื่อยอยู่หรอ? มานั่งพักคุยกันสักหน่อยไหม^^ "
[ เปิดโรล / โรลสั้น / แยกรูท ]
-คุณ- กำลังเหน็ดเหนื่อยจากการย้ายของเข้าห้องของตัวเองและกำลังจะไปหาที่นั่งพัก -คุณ-ก็ได้เจอกับเธอที่กำลังนั่งพักอยู่
" กำลังเหนื่อยอยู่หรอ? มานั่งพักคุยกันสักหน่อยไหม^^ "
( Chapter 0 )
" ท่านรังแกเขาไม่ได้ " อาร์กิเลียสกอดเหยื่อผู้น่าสงสารไว้แน่นและมองไปที่ชายร่างใหญ่เจ้าของลอเรลแห่งฮาเดสด้วยความขุ่นเคือง ในมือมีเหรียญทองกำลังพินิจพิจารณา
[ อะไรกันบุตรแห่งไกพิติ ยังมีชีวิตรอดมาได้ 1 ปีขอนับถือจริงๆ ]
" เราไม่เคยรู้จักกัน ท่านรู้ตัวตนข้าได้ไง "
รู้สิ 'เวลา' บางอย่างกำลังฟ้องเขาอยู่ (+)
( Chapter 0 )
" ท่านรังแกเขาไม่ได้ " อาร์กิเลียสกอดเหยื่อผู้น่าสงสารไว้แน่นและมองไปที่ชายร่างใหญ่เจ้าของลอเรลแห่งฮาเดสด้วยความขุ่นเคือง ในมือมีเหรียญทองกำลังพินิจพิจารณา
[ อะไรกันบุตรแห่งไกพิติ ยังมีชีวิตรอดมาได้ 1 ปีขอนับถือจริงๆ ]
" เราไม่เคยรู้จักกัน ท่านรู้ตัวตนข้าได้ไง "
รู้สิ 'เวลา' บางอย่างกำลังฟ้องเขาอยู่ (+)
อาร์กิเลียสกอดรูปปั้นหงส์ของเขาไว้แน่น ออกคำสั่งแค่คำว่า ' บิน ' มันก็พาทะยานขึ้นท้องฟ้าสู่มหานครใจกลางของสถาบันต้อนรับวันใหม่ พร้อมกับสัมภาระและสมินเธียสของเขา และแสงแดดแรกจากผู้เป็นเหมือนพระบิดาแห่งจิตใจ
ยินดีต้อนรับนะ อาร์กิเลียส
( นกแฟนตาซี )
อาร์กิเลียสกอดรูปปั้นหงส์ของเขาไว้แน่น ออกคำสั่งแค่คำว่า ' บิน ' มันก็พาทะยานขึ้นท้องฟ้าสู่มหานครใจกลางของสถาบันต้อนรับวันใหม่ พร้อมกับสัมภาระและสมินเธียสของเขา และแสงแดดแรกจากผู้เป็นเหมือนพระบิดาแห่งจิตใจ
ยินดีต้อนรับนะ อาร์กิเลียส
( นกแฟนตาซี )
ผู้คนขวักไขว่ ภายนอกวุ่นวาย
สายตาเบื่อหน่ายละออกจากภาพครื้นเครงเพราะไม่มีอะไรจะให้สน
อันที่จริงสาเหตุที่ชายผู้หยิ่งในศักดิ์ศรีผู้นี้มิต้องการจะโผล่หน้าไปให้ผู้ใดพบเห็นมันก็เนื่องจากต้อนนี้เขารู้สึก"สูงส่ง" ไม่พอ
ไม่มีข้าทาสช่วยแต่งองค์ทรงเครื่อง อย่าว่าแต่จัดทรงผมให้เข้าที่เข้าทางแม้แต่น้ำก็เกือบจะไม่ได้อาบ ช่างน่าเศร้า
หากมีใครเสนอตัวก็คงจะดี
(+ได้ฮะ)
ผู้คนขวักไขว่ ภายนอกวุ่นวาย
สายตาเบื่อหน่ายละออกจากภาพครื้นเครงเพราะไม่มีอะไรจะให้สน
อันที่จริงสาเหตุที่ชายผู้หยิ่งในศักดิ์ศรีผู้นี้มิต้องการจะโผล่หน้าไปให้ผู้ใดพบเห็นมันก็เนื่องจากต้อนนี้เขารู้สึก"สูงส่ง" ไม่พอ
ไม่มีข้าทาสช่วยแต่งองค์ทรงเครื่อง อย่าว่าแต่จัดทรงผมให้เข้าที่เข้าทางแม้แต่น้ำก็เกือบจะไม่ได้อาบ ช่างน่าเศร้า
หากมีใครเสนอตัวก็คงจะดี
(+ได้ฮะ)
[ บ้านไกอา ]
ฟีบี้ยืนต้อนรับสมาชิกบ้านใหม่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"ดีใจได้เจ้ามาเป็นส่วนหนึ่งของบ้านเรานะ อ้อ ดอกไม้นั่นเหรอ เราเป็นคนนำมาประดับไว้เอง ของขวัญต้อนรับวันเข้าเรียนยังไงล่ะ"
"หืม... อะไรนะ ดอกนั้นมีพิษเหรอ"
"..."
"เอาเป็นว่าดูเฉยๆ อย่าแตะแล้วกัน เดี๋ยวเราพาไปชมห้องจัดแสดงงานศิลปะต่อ ตามมาสิ"
[ บ้านไกอา ]
ฟีบี้ยืนต้อนรับสมาชิกบ้านใหม่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"ดีใจได้เจ้ามาเป็นส่วนหนึ่งของบ้านเรานะ อ้อ ดอกไม้นั่นเหรอ เราเป็นคนนำมาประดับไว้เอง ของขวัญต้อนรับวันเข้าเรียนยังไงล่ะ"
"หืม... อะไรนะ ดอกนั้นมีพิษเหรอ"
"..."
"เอาเป็นว่าดูเฉยๆ อย่าแตะแล้วกัน เดี๋ยวเราพาไปชมห้องจัดแสดงงานศิลปะต่อ ตามมาสิ"
{เปิดโรล/เเยกรูท}
หญิงสาวในชุดตัวใหม่กับเครื่องประดับน้อยชิ้น ทรงผมที่จัดมาเพื่อการต้อนรับวันสำคัญของสถาบัน กลิ่นเครื่องหอมที่ราวกับดอกไม้ในยามวิกาลหอมละมุนเป็นที่สุด ให้ความเรียบง่ายและเรียบหรูอย่างปฏิเสธไม่ได้
สายมองผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา แต่แววตาราวกับตกอยู่ในภวังค์บางอย่าง ราวกับครุ่นคิดอะไรอยู่เงียบๆระหว่างที่กำลังจะเดินไปหาที่สงบพักผ่อน..
{เปิดโรล/เเยกรูท}
หญิงสาวในชุดตัวใหม่กับเครื่องประดับน้อยชิ้น ทรงผมที่จัดมาเพื่อการต้อนรับวันสำคัญของสถาบัน กลิ่นเครื่องหอมที่ราวกับดอกไม้ในยามวิกาลหอมละมุนเป็นที่สุด ให้ความเรียบง่ายและเรียบหรูอย่างปฏิเสธไม่ได้
สายมองผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา แต่แววตาราวกับตกอยู่ในภวังค์บางอย่าง ราวกับครุ่นคิดอะไรอยู่เงียบๆระหว่างที่กำลังจะเดินไปหาที่สงบพักผ่อน..
ณ วิหารแดงเลือดของเทพแห่งสงคราม
ราชรถมากมายเรียงรายตามโถงกว้างสุดสายตา
กอดสมานมากรัก หวงแหน เอื้ออาทร
แสงอาทิตย์ยามฟ้าสางค่อยๆ โคจรความสว่าง
เด็กชายขอกราบลา รอครบปีการศึกษา พร้อมหวนคืนสู่อกบิดามารดร
โปรดร่ำเรียนด้วยใจรัก ปรารถนา ปณิธานสมพรสวรรค์ที่เบื้องบนคอยมอบให้
'โกซา'
———
(พ่อแม่และพี่เลี้ยงมาส่งโกซาก่อนเดินเข้าวิหารแอรีสคับผม)
ณ วิหารแดงเลือดของเทพแห่งสงคราม
ราชรถมากมายเรียงรายตามโถงกว้างสุดสายตา
กอดสมานมากรัก หวงแหน เอื้ออาทร
แสงอาทิตย์ยามฟ้าสางค่อยๆ โคจรความสว่าง
เด็กชายขอกราบลา รอครบปีการศึกษา พร้อมหวนคืนสู่อกบิดามารดร
โปรดร่ำเรียนด้วยใจรัก ปรารถนา ปณิธานสมพรสวรรค์ที่เบื้องบนคอยมอบให้
'โกซา'
———
(พ่อแม่และพี่เลี้ยงมาส่งโกซาก่อนเดินเข้าวิหารแอรีสคับผม)
ปกติก็เป็นพวกบ้าหอบฟางที่มีข้าวของท่วมหัว ร่างกายที่อ่อนแอกว่ามาตรฐานคงต้องใช้เวลาทั้งวันในการขนย้าย ก็ยังไม่วายโดนโจรตัวน้อยมาก่อกวน
"ไอ้กระรอกxxx หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!
เจ้าตัวน้อยไม่สนใจกระโดดวิ่งและพุ่งตรงไปหา [คุณ]
(โรลเปิด / แยกรูท )
ปกติก็เป็นพวกบ้าหอบฟางที่มีข้าวของท่วมหัว ร่างกายที่อ่อนแอกว่ามาตรฐานคงต้องใช้เวลาทั้งวันในการขนย้าย ก็ยังไม่วายโดนโจรตัวน้อยมาก่อกวน
"ไอ้กระรอกxxx หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!
เจ้าตัวน้อยไม่สนใจกระโดดวิ่งและพุ่งตรงไปหา [คุณ]
(โรลเปิด / แยกรูท )
ในช่วงที่ผู้คนพลุกพลาน ดูเหมือนในมุมหนุ่มของสถาบันคุณจะเห็นใครสักคนหลับอยู่ใต้ต้นไม้ และมีนกตัวหนึ่งเกาะบนหัวเธออยู่ ใครเห็นต่างก็คิดว่าเธอขี้เซา แต่ความจริงนั้นเธอก็แค่เดินไปมาจนเหนื่อยแล้วก็แค่นั้น
Choice
A : ปลุกให้ตื่น
B : นั่งดูข้าง ๆ
C : อื่น ๆ แล้วแต่คุณจะทำ แกล้งได้จ้ะ😔🤝
[สำหรับบ้านนิกซ์ สามารถโมเมว่าเห็นดาฟเน่ไปลงทะเบียนแล้ว]
ในช่วงที่ผู้คนพลุกพลาน ดูเหมือนในมุมหนุ่มของสถาบันคุณจะเห็นใครสักคนหลับอยู่ใต้ต้นไม้ และมีนกตัวหนึ่งเกาะบนหัวเธออยู่ ใครเห็นต่างก็คิดว่าเธอขี้เซา แต่ความจริงนั้นเธอก็แค่เดินไปมาจนเหนื่อยแล้วก็แค่นั้น
Choice
A : ปลุกให้ตื่น
B : นั่งดูข้าง ๆ
C : อื่น ๆ แล้วแต่คุณจะทำ แกล้งได้จ้ะ😔🤝
[สำหรับบ้านนิกซ์ สามารถโมเมว่าเห็นดาฟเน่ไปลงทะเบียนแล้ว]
ร่างสูงของยูเมนเนสเดินโซเซมานั่งที่พื้นหญ้าข้างบ้านไกอาหลังจากยกสัมภาระเข้าไปด้านในห้องของตนเรียบร้อยแล้ว
สภาพของเขาในตอนนี้มีผมที่ยุ่งเหยิงและมีเลือดกำเดาไหลเลอะไปทั่ว
สติของเขาก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นักหลังจากใช้พลังฟื้นฟูช่วยบรรเทาความเหนื่อยของทาสที่มารดาสั่งให้ยกของจากบ้านมาส่งถึงที่นี่ตั้งหลายคนจนเกินลิมิตของตนเองในวันนี้
"ข้ามาที่นี่..ทำไม?"
ร่างสูงของยูเมนเนสเดินโซเซมานั่งที่พื้นหญ้าข้างบ้านไกอาหลังจากยกสัมภาระเข้าไปด้านในห้องของตนเรียบร้อยแล้ว
สภาพของเขาในตอนนี้มีผมที่ยุ่งเหยิงและมีเลือดกำเดาไหลเลอะไปทั่ว
สติของเขาก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นักหลังจากใช้พลังฟื้นฟูช่วยบรรเทาความเหนื่อยของทาสที่มารดาสั่งให้ยกของจากบ้านมาส่งถึงที่นี่ตั้งหลายคนจนเกินลิมิตของตนเองในวันนี้
"ข้ามาที่นี่..ทำไม?"
มันก็ผ่านมาหลายชั่วโมงเเล้วที่สุริยันเคลื่อนออกจากขอบฟ้าปรากฎสู่นภาใส หลังจากลงจากเกวียน อัลเซตัสมัวเเต่จดจ่อกับเสียงในหัวรวมถึงสัมภาระตรงหน้า จนรู้ตัวอีกทีก็เดินหลงอยู่ในเขตสถาบันมาเป็นชั่วโมงเเล้ว
“ข้าว่าข้าก็เดินตามคนอื่นๆเเล้วนะ..”
คิดทวนการกระทำก่อนจะปล่อยเท้าเดินต่อไปตามความเชื่ออันคลุมเครือของตน
หน้าผา
ทางเข้า
ป่า
“…หรือข้าขึ้นเกวียนผิดเเต่เเรก”
มันก็ผ่านมาหลายชั่วโมงเเล้วที่สุริยันเคลื่อนออกจากขอบฟ้าปรากฎสู่นภาใส หลังจากลงจากเกวียน อัลเซตัสมัวเเต่จดจ่อกับเสียงในหัวรวมถึงสัมภาระตรงหน้า จนรู้ตัวอีกทีก็เดินหลงอยู่ในเขตสถาบันมาเป็นชั่วโมงเเล้ว
“ข้าว่าข้าก็เดินตามคนอื่นๆเเล้วนะ..”
คิดทวนการกระทำก่อนจะปล่อยเท้าเดินต่อไปตามความเชื่ออันคลุมเครือของตน
หน้าผา
ทางเข้า
ป่า
“…หรือข้าขึ้นเกวียนผิดเเต่เเรก”
แม้ผู้คนจะครึกครื้นบรรยากาศรอบๆเต็มไปด้วยความสุขแต่กลับกันเด็กหนุ่มถอนหายใจหลังจากย้ายของเข้าห้องเสร็จก็ออกมานั่งสึมอยู่ที่ชิงช้า เพราะเขาไม่ได้อยากมาที่นี้เลยหากไม่ใช่เพราะบิดา มีแต่เรื่องกลุ้มใจกับสถานที่และผู้คนใหม่ๆ
แม้ผู้คนจะครึกครื้นบรรยากาศรอบๆเต็มไปด้วยความสุขแต่กลับกันเด็กหนุ่มถอนหายใจหลังจากย้ายของเข้าห้องเสร็จก็ออกมานั่งสึมอยู่ที่ชิงช้า เพราะเขาไม่ได้อยากมาที่นี้เลยหากไม่ใช่เพราะบิดา มีแต่เรื่องกลุ้มใจกับสถานที่และผู้คนใหม่ๆ
มัวแต่จัดห้องและทำความสะอาดห้องโถงกลางและพื้นที่รวมของหอพักจนแอบเหนื่อยแต่ตอนดึกที่ทุกคนคงเข้านอนหมดแล้วอาร์กิเลียสหยิบดินเหนียวที่พกมานั่งปั้นของขวัญแจกทุกคนและเผื่อยามหน้าโรงเรียนด้วยหวังว่าพวกเขาจะชอบกัน แต่เอ..ไม่เคยถอดผ้าคาดผมเลยนินะ พี่โกซาจะมองแปลกไหมเพราะไม่เคยเอาผมหน้าม้าลงเลย
แต่เอาล่ะ ปั้นจนกว่าจะเสร็จดีกว่า สมินเธียสช่วยดูคนให้หนูที
มัวแต่จัดห้องและทำความสะอาดห้องโถงกลางและพื้นที่รวมของหอพักจนแอบเหนื่อยแต่ตอนดึกที่ทุกคนคงเข้านอนหมดแล้วอาร์กิเลียสหยิบดินเหนียวที่พกมานั่งปั้นของขวัญแจกทุกคนและเผื่อยามหน้าโรงเรียนด้วยหวังว่าพวกเขาจะชอบกัน แต่เอ..ไม่เคยถอดผ้าคาดผมเลยนินะ พี่โกซาจะมองแปลกไหมเพราะไม่เคยเอาผมหน้าม้าลงเลย
แต่เอาล่ะ ปั้นจนกว่าจะเสร็จดีกว่า สมินเธียสช่วยดูคนให้หนูที