Yazıyı Küçült (-) Yazıyı Büyüt (+) İstanbul - “Şeb-i Yelda” ya da “Şeva Yeldayê” yani yılın en uzun ve en karanlık gecesi olan 21 Aralık, Kürtler, Azerîler, Farslar, Süryaniler, Türkmenler ve başka pek çok Mezopotamya ve ön Asya halkı tarafından insanın karanlıklardan çıkışının başlangıcı olarak kutlanıyor. Şeb-i Yelda, umudun doğumunu simgeliyor, kadim İran’da “Yelda” hep hakikatin elbet kazanacağını gösteren mücadele meydanlarıyla resmedilmiştir. Yelda’nın kutlanması İran ile sınırlı değildir. Uzun yıllar boyunca, bütün bölgede halkların bir araya gelmesinin simgesi olmuştur. Yelda gecesi (Şeb-i Yelda) veya daha eski ismiyle “Çelle” gecesi yılın en uzun gecesi, yani 21 Aralık, 2 bin yıldan uzun bir süredir kutlanıyor. Zerdüşt inanışından gelen geleneğe göre halklar bu geceyi ve gününü kutlamalarla karşılıyor. Newroz’a gelene kadar Aslında Yelda, halkların her gün güneşin karanlığın bağrından doğup gelişini izlemeye anlam katarak yarattıkları kolektif bir efsane. Karanlığın hiç bitmeyeceğinin düşünüldüğü anda bile güneş doğuşunu hep birlikte kutlamak aynı zamanda bir ‘umut ayini’ olarak gösteriliyor. Konuya dair metodolojik bir yaklaşım ise şöyle: “Mihr tanrısı” her gün güneş doğarken karanlığa galip gelerek doğar ve her gün batımında karanlığa yenilir, ölür ve ertesi gün yeniden doğar; ta ki Mihr'in olgunlaşıp tahta oturduğu Nevruz/Newroz gelene kadar. Ancak bunu tek başına yapamaz. Işığa ve sabaha inananlarla birlikte bunu başarır… Yelda efsanesi karanlığın inkar edilemez olduğunu hatırlatır ve aynı zamanda bizi kolektif bir alıştırmaya çağırır: Hazırlanmaya, uyanmaya, görmeye ve değiştirmeye. Yelda halklar için, “karanlığın sonu vaadi" olmaktan çok, karanlığın bağrında birlikte ışığı aramanın hatırlatıcısı olmuştur.